هدف: معرفی بالینی یک مورد شکاف کام در بزغاله.حیوان: یک بزغاله 7 روزه روش: تشخیص بر حسب مشاهدات بالینی و یافته های پاتولوژی نتیجه: باتوجه به علامت پنومونی استنشاقی و کالبد گشایی بزغاله مزبور، شکاف کام ثانویه به طول 6 سانتیمتر تایید گردید.

یک راس بزغاله نر با اتساع قابل توجه غلاف آلت تناسلی و عدم دفع ادرار، 48 ساعت پس از تولد به درمانگاه دام های بزرگ دانشکده دامپزشکی دانشگاه آزاد اسلامی تبریز ارجاع گردید. با پونکسیون، مایع سروزی زرد کمرنگ که بوی مشابه ادرار داشت، از محل اتساع خارج گردید. در بررسی های اولیه پارگی میزراه حدس زده شده و اورتروتومی پرینیال انجام گردید. متعاقب استفاده از کاتتر، انسداد نزدیک قسمت انتهایی میزراه و در بررسی های حین جراحی عدم وجود قسمتی از آلت تناسلی و میزراه (که اجازه ورود کاتتر ادراری را نمی داد) مشخص گردید. با جداسازی میزراه از بافت های اطرافی و انجام اورتروستومی دائمی از ناحیه میاندوراه به منظور ایجاد توانایی برای ادرار کردن بزغاله، مجرای میزراه شکافته شده و لبه هایش به سطوح خارجی پوست بخیه زده شده و تثبیت گردید. بعد از جراحی، مایع درمانی و آنتی بیوتیک تراپی انجام شد. در پیگیری های بعد از جراحی، هیچ تورمی گزارش نشده و حیوان در وضعیت سلامت کامل به سر می برد. آپلازی مادرزادی میزراه همراه قسمتی از آلت تناسلی از موارد نادر و با وقوع بسیار کم در حیوانات اهلی می باشد.

در این پژوهش از اطلاعات طول عمر و زنده مانی مربوط به گله ایستگاه بز کرکی رایینی واقع در شهرستان بافت، که طی سال های1372 تا 1388 جمع آوری شده بودند، استفاده گردید. همچنین از طریق انجام مصاحبه و جمع آوری اطلاعات پرسشنامه ای از گله ایستگاه بز کرکی رایینی و گله های مردمی، عوامل حذف بزغاله ها، عوامل محیطی مؤثر بر زنده مانی و میزان زنده مانی به دست آمد. تعداد 11 گله با تنوع جغرافیایی و اندازۀ گله مختلف در سطح استان کرمان جهت تکمیل اطلاعات پرسشنامه ای انتخاب شد. بیش ترین و کم ترین درصد حذف بزغاله ها به ترتیب مربوط به مازاد پرواری (54/2درصد) و حذف بر اثر ناقص الخلقه بودن (0/4 درصد)بود. مرگ در اثر بیماری بعد از مازاد پرواری بیش ترین علت حذف بزغاله ها بود (22/3 درصد). میزان زنده مانی در این گله ها 89/94 درصد به دست آمد. نتایج نشان داد که میانگین کل طول عمر تجمعی 310/3 روز بود. تأثیر عوامل غیر ژنتیکی ماه تولد بزغاله، سال تولد بزغاله، جنس بزغاله ومتغیر کمکی وزن تولد بزغاله به صورت درجه دو بر زنده مانی آنها معنی دار بود. مقدار وراثت پذیری لگاریتمی کم تا متوسط (0/14 تا 0/40)، وراثت پذیری اولیه متوسط تا بالا (0/25 تا 0/70) و وراثت پذیری مؤثر نیز متوسط (0/23 تا 0/61) برآورد گردید. از آنجا که پارامترهای ژنتیکی برآورد شده در حد متوسط هستند می توان گفت، برای بهبود زنده مانی بزغاله ها از تولد تا سن یک سالگی و افزایش سود اقتصادی دامدار، ضمن بهبود شرایط تغذیه ای می توان به انتخاب ژنتیکی در درون نژاد نیز توجه نمود.

در این مطالعه اثر روغن ماهی و اسانس آویشن بر عملکرد و خصوصیات لاشه بزغاله های نر مهابادی بررسی شد. برای این منظور 28 راس بزغاله نژاد مهابادی 4 تا 5 ماهه با میانگین وزن اولیه 17.8±2.8 کیلوگرم به طور تصادفی با یکی از چهار جیره: 1. شاهد، 2. 0.2 درصد اسانس آویشن، 3. 2 درصد روغن ماهی، و 4. 2 درصد روغن ماهی+0.2 درصد اسانس آویشن، به صورت انفرادی و به مدت 84 روز تغذیه شدند. بزغاله ها هر 21 روز وزن کشی شدند و در انتهای آزمایش کشتار شدند. میانگین ماده خشک مصرفی، افزایش وزن روزانه، و ضریب تبدیل غذایی تحت تاثیر روغن ماهی و اسانس آویشن قرار نگرفت (P>0.05)، اما وزن نهایی، وزن لاشه گرم، بازده لاشه، مساحت عضله چشمی، طول لاشه، وزن کبد و کلیه، چربی احشایی، و چربی کلیه تحت تاثیر اسانس آویشن و روغن ماهی قرار نگرفت (P<0.05). درصد و وزن قطعات متفاوت لاشه، و همچنین عضله، چربی، و استخوان تفکیک شده از دنده ها تحت تاثیر روغن ماهی و اسانس آویشن قرار نگرفت (P<0.05). نتایج این آزمایش نشان می دهد که مکمل سازی جیره بزغاله های مهابادی با روغن ماهی و اسانس آویشن تاثیر چندانی روی عملکرد و صفات لاشه ندارد، ولی روغن ماهی باعث افزایش ضخامت چربی پشتی می شود.

در نشخوارکنندگان، آغوز تنها منبع ایمنی اولیه اکتسابی برای فرزندان است. ترکیب آغوز و همچنین غلظت IgG آغوز در بین نژادهای بز متفاوت است. و در این میان نژاد بز مورسیانوگرانادینا در بین تمامی نژادهای بز داری پایین ترین میزان ایمنوگلوبین است. آزمایش حاضر با هدف بررسی تعداد دفعات تغذیه آغوز (4 و 6 وعده) در 24 ساعات بر عملکرد رشد و فراسنجه های ایمنی در بزغاله های نژاد مورسیانوگرادینا انجام گرفت. مطالعه حاضر با استفاده از طرح آماری کاملا تصادفی و مقایسه میانگین ها با استفاده از آزمون T انجام گرفت. طول مدت آغوزدهی 24 ساعت بود. تعداد 20 رأس بزغاله نژاد مورسیانو گرانادینا در دو تیمار با 10 تکرار مورد مطالعه قرار گرفت. به گروه اول 4 وعده آغوز و به گروه دوم 6 وعده آغوز در طول مدت 24 ساعات خورانیده شد. مقدار آغوز مصرفی در طول مدت مطالعه ،30 درصد وزن هنگام تولد بزغاله ها بود. اولین وعده آغوزدهی به بزغاله ها بلافاصله بعد از تولد بود و به صورت دستی به بزغاله ها خورانیده شد. بطور کلی یافته های این پژوهش نشان داد که در بین تمامی فراسنجه های اندازه گیری شده (ترکیبات آغوز، عملکرد رشد و فراسنجه های خونی و همچنین فراسنجه های خونی مرتبط با ایمنی) در بین دو عده آغوزدهی (4 و6) مورد مطالعه، هیچ گونه اختلاف معنی داری مشاهده نگردید. نتایج این مطالعه نشان داد که تعداد دفعات وعده های تغذیه آغوز در 24 ساعات بعد از تولد بزغاله های نژاد مورسیانوگرانادینا هیچ گونه تاثیری بر میانگین افزایش وزن روزانه و همچنین میزان ایمنوگلوبین سرم خون بزغاله ها نداشت.

هدف از این مطالعه مقایسه نیکویی برازش چهار مدل آماری غیرخطی شامل برودی، گمپرتز، ون برتالانفی و لجستیک برای صفات رشد بزغاله های نژاد مهابادی بود. به منظور تجزیه و تحلیل منحنی رشد از مجموع 126 بزغاله، 2036 رکورد هفتگی وزن بدن از زمان تولد تا سن105روزگی استفاده شد. به منظور مقایسه نیکویی برازش مدل ها، آماره هایی از قبیل ضریب تبیین (R2)، جذر میانگین مربعات و معیار اطلاع آکایک محاسبه شد. نیکویی برازش بین چهار مدل مورد مطالعه متفاوت بود که به لحاظ خصوصیات کلی مدل برودی به علت ضریب تبیین بالا، جذر میانگین مربعات باقیمانده و معیار اطلاع آکایک پایین به عنوان بهترین مدل برای برازش منحنی رشد نژاد مهابادی معرفی شد. متوسط وزن تولد، وزن شیرگیری (105 روزگی) و متوسط افزایش وزن روزانه پیش از شیرگیری در بزغاله های نژاد مهابادی به ترتیب 25/3، 5/13 و 092/0 کیلوگرم در روز بود. نتایج حاصل از این مطالعه می تواند به برنامه ریزی در زمینه ی استراتژی های مدیریتی مزرعه و تصمیم گیری در مورد حذف بزغاله های ضعیف (کم رشد) و انتخاب بزغاله های پرتولید (رشد زیاد) از طریق منحنی رشد کمک کند.