زمینه و اهداف : دارورسانی از راه خوراکی به صورت لیپوزوم به منظور محافظت و جلوگیری آن در مقابل اثرات تخریبی آنزیمهای گوارشی است تا بتواند در برابر شیره معده مقاومت کرده و پس از رسیدن به روده باریک از طریق اپی تلیوم آن جذب خون شود. روشهای مختلفی جهت تهیه لیپوزومها متداول می باشد که اصولا در مراکز درمانی توسط داروساز تهیه و بلافاصله توسط پزشک معالج مصرف می شود. آخرین روش که امروزه مورد توجه می باشد روش تغییر یافته موسسه Batelle انگلستان است.روش بررسی: بر اساس روش Batelle انگلستان، لیپوزومها که حاوی انسولین بوده و جدارشان توسط ماده ای بنام Aprotinine  در مقابل آنزیمها و شیره معده مقاوم شده بود تهیه گردیده و مقدار لازم از آن به خرگوشهای نر 1 الی 1.5 کیلوگرمی تجویز گردید، دو مورد خونگیری مستقیم از قلب برای اندازه گیری انسولین قبل و بعد از تجویز لیپوزوم انجام شد. جهت اطمینان از سلامت دستگاه گوارش و سرعت عبور آن، قسمت فوقانی دستگاه گوارش با سریو گرافی بررسی شد و بالاخره نتایج به دست آمده با یک گروه شاهد که لیپوزوم دریافت نکرده بودند مورد مقایسه قرار گرفت.یافته ها: 1) در حیوانات سالم میزان قند خون بعد از تجویز لیپوزومهای زرده تخم مرغ با 20 واحد انسولین بر هر کیلوگرم وزن بدن به صفر رسید که نشان دهنده طبیعی بودن آن بود. 2) در بعضی از حیوانات افزایش در سطح خون دیده شد که این افزایش به علت ترشح نوروترانسیمتر اپی نفرین، ترشح هورمون کورتیزول و ایجاد Negative Feeding  می باشد. بعد از پایین آمدن مواد فوق، کاهش قند خون دیده شد و این نشان دهنده شروع جذب انسولین از اپی تلیوم روده این حیوانات است.نتیجه گیری: نتایج حاصل از این پژوهش با یافته های دیگران تطابق کلی دارد و این امر نشانگر این است که می توان با محافظت انسولین به صورت لیپوزوم در مقابل شیره ها و آنزیمهای گوارشی از تخریب بسیار ظریف انسولین در محیط معده و روده جلوگیری نمود و نظر بر اینکه جنس جدار خارجی لیپوزومها همانند سلولهای اپی تلیال روده چربی می باشد بنابراین بر اساس پدیده فاگوسیتوز لیپوزومها در درون سلولهای اپی تلیوم روده وارد شده و سپس جذب می گردند. این امر سبب رتانسیون انسولین نیز می گردد و دورنمای بسیار خوبی را از معالجه بیماران دیابتیک از راه خوراکی نشان می دهد.

زمینه و اهداف: هدف از مطالعه حاضر مقایسه میزان تخمک گذاری در زنان نابارور مقاوم به انسولین با افراد حساس به انسولین بود که به صورت آینده نگر در سال های 80-1379 در مرکز ناباروری منتصریه مشهد انجام شد. هدف بهبود میزان ناباروری در زنان نابارور بود. روش بررسی: مطالعه بر روی 60 زن نابارور مراجعه کننده به مرکز ناباروری منتصریه مشهد به مدت یک سال انجام شد. اطلاعات لازم از طریق شرح حال، معاینه و آزمایش های پاراکلینیک به دست آمد و در پرسشنامه درج شد. بیماران بر اساس نسبت قندخون ناشتابه انسولین ناشتابه دو گروه مقاوم به انسولین و حساس به انسولین تقسیم شدند. این دو گروه از نظر سن، سن قاعدگی، سن ازدواج و طول مدت ناباروری مقایسه شدند که تفاوت آماری ملاحظه نشد. این افراد هیچ سابقه ای از بیماریهای طبی و جراحی نداشتند. یافته ها: الیگومنوره در گروه مقاوم به انسولین 80 درصد و در گروه شاهد 26.7 درصد بود. از نظر آماری اختلاف بین الگوی قاعدگی دو گروه معنی دار بود (P<0.01) فقدان تخمک گذاری با توجه به علائم بالینی و آزمایشگاهی در 80 درصد بیماران گروه مطالعه و در 33% گروه شاهد دیده شد که تفاوت آماری معنی داری بود (P<0.01). چاقی با معیار 27< شاخص توده بدن (BMI) در گروه مقاوم به انسولین 80 درصد و در گروه شاهد 55.4 درصد بود. اختلاف زیاد بود ولی تفاوت آماری بین دو گروه دیده نشد. چاقی با معیار نسبت دور کمر به دور باسن (W.H.R) بین دو گروه اختلاف معنی دار نشان داد و در گروه مقاوم به انسولین بیشتر بود. پر مویی در گروه مقاوم به انسولین 6.5 برابر بیشتر از گروه شاهد بود (P<0.01). بیماران گروه مطالعه، انسولین ناشتای بیشتری از گروه شاهد نشان دادند (27.6mu/ml , 13.25mu/ml). این اختلاف به لحاظ آماری معنی دار بود. نسبت LH/FSH نیز در گروه مطالعه نسبت به گروه شاهد بیشتر بود و در 80 درصد این گروه نسبت به LH/FSH بالای 3 بود، در حالی که در گروه شاهد صفر درصد این نسبت را داشتند. بنابراین این دو گروه اختلاف آماری معنی دار نشان دادند. قندخون ناشتا و پروژسترون سرم در دو گروه اندازه گیری شد که مشابه بود و اختلاف آماری وجود نداشت. نیتجه گیری: کلیه زنان ناباروری که دچار علایم الیگومنوره، چاقی آندرویید یا پرمویی غیرطبیعی باشند، لازم است از نظر مقاومت به انسولین بررسی شوند. در صورت مثبت بودن آزمون تحمل گلوکز به صورت سریال انجام شود. زیرا این افراد نسبت به جمعیت عمومی بیشتر در معرض دیابت و بیماری های قلبی عروقی قرار می گیرد. به علاوه در سیر درمان ناباروری بهتر است علاوه بر کاهش وزن و ورزش درمانهای ضدانسولینی نیز به درمان های تحریک تخمک گذاری اضافه شود.

 زمینه و هدف: یکی از مهترین نروتروفین ها عامل نروتروفیک مشتق از مغز (BDNF) می باشد که افزایش آن منجر به توسعه سندرم متابولیک می گردد. عامل نروتروفیک مشتق از مغز رابطه مستقیمی با بیماری هایی از قبیل، صرع، آلزایمر و افسردگی دارد. هدف از این تحقیق بررسی اثر هشت هفته تمرین استقامتی بر عامل نروتروفیک مشتق از مغز، انسولین و مقاومت به انسولین در موش های صحرایی بود. روش بررسی: در این مطالعه تجربی 24 سر رت اسپراگوداولی نر با سن 8 هفته و میانگین وزن 31.43±280.72 گرم به صورت تصادفی به دو گروه کنترل و تجربی (تمرین استقامتی) تقسیم شدند. هم چنین قبل از شروع تحقیق، رت ها دوره یک هفته ای جهت سازش پذیری با محیط جدید و نحوه فعالیت روی نوارگردان را طی کردند. در طی هشت هفته موش های گروه تمرین استقامتی روی دستگاه نوارگردان بدون شیب (شیب صفر درصد) با سرعت هشت تا 20 متر در دقیقه و به مدت 60 دقیقه در هر جلسه و سه جلسه در هفته دویدند. موش های گروه کنترل در طول این مدت هیچ گونه فعالیت ورزشی نداشتند. 24 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین در پایان هفته هشتم، موش های صحرایی جهت اندازه گیری پارامترهای مورد مطالعه قربانی شدند تا تغییرات بیوشیمیایی ناشی از تاثیر تمرین های استقامتی مورد بررسی قرار گیرد. داده ها با استفاده از آزمون های آماری تی مستقل تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: هشت هفته تمرین استقامتی اثر معنی داری بر عامل نروتروفیک مشتقل از مغز موش های صحرایی نداشت (0.11= p) با وجود این هشت هفته تمرین استقامتی باعث کاهش معنی دار انسولین (0.005=p) و مقاومت به انسولین (0.001=p) در موش های صحرایی می شود. نتیجه گیری: با توجه به نتایج تحقیق استنباط می شود که تمرین استقامتی (پروتکل تمرینی مورد استفاده) برای کاهش انسولین و مقاومت به انسولین مناسب، ولی برای افزایش عامل نروتروفیک مشتق از مغز مناسب نمی باشد.

دیابت نوع دو به عنوان یکی از اصلی ترین عوامل بیماری های قلبی- عروقی و کلیوی و مرگ و میر ناشی از آن ها، از اهمیت ویژه ای برخوردار است. دو مشخصه اصلی این بیماری نقص در ترشح انسولین و ایجاد مقاومت به انسولین است که به نظر می رسد ایجاد مقاومت به انسولین آغازکننده سیر بیماری زایی باشد. بنابراین منطقی است با بررسی دقیق مکانیسم مولکولی ایجاد مقاومت به انسولین، به منظور مهار یا کاهش پروتئین های پیش برنده سیر مقاومت به هورمون راه کارهای مناسب درمانی به خصوص با پایه RNA های تنظیم کننده بیان ژن یافت و به توقف بروز بیماری دیابت نوع دو، کاهش شدت و عوارض آن یا به تعویق انداختن زمان بروز علایم اندیشید. در این مقاله سعی شده است با تکیه بر آخرین یافته های مولکولی منتشر شده در زمینه چگونگی رخداد حالت مقاومت به انسولین و استفاده از بانک های اطلاعاتی ژنتیکی و مولکولی نظیر KEGG و OMIM، به معرفی مکانیسم آغازکننده بیماری دیابت نوع دو پرداخته شود.

در بیماری دیابت، کنترل قندخون در محدوده نرمال به منظور جلوگیری از ایجاد هرگونه عارضه ای بسیار اهمیت دارد. در حال حاضر این کار به وسیله درمان پیچیده ای شامل تزریق های متعدد روزانه انسولین و یا تزریق مداوم انسولین به وسیله پمپ و پایش دقیق میزان قندخون انجام می گیرد. روشی که بتواند از تزریق های متعدد انسولین جلوگیری کرده و فارماکوکینتیک انواع انسولین را بهبود بخشد، همیشه در کانون توجهات در تحقیقات مربوط به دیابت بوده است. در صورتی که این شیوه ها توسعه یابند، بطور کلی غیرتهاجمی بوده و مطلوب بیماران هستند و کمک می کنند تا بیماران به کنترل بهتری از قندخون برسند. تاکنون امید بخش ترین روش جایگزین، روش استنشاقی بوده است که از میان آنها Exubera از طرف EMEA و FDA برای استفاده بیماران دیابتی 1 و 2 مورد تایید قرار گرفت اما آن هم بدلیل هزینه های بسیار زیاد و عوارض تنفسی، مورد استقبال واقع نشد و توسط شرکت سازنده از بازار جمع آوری گردید. دیگر روش ها نیز در حال پیشرفت هستند. اخیرا در دو روش (HIM2) Intestinal و (oral-lyn) Buccal  پیشرفت های جالبی بدست آمده است. در مقاله مروری پیش رو، روش های مختلف از جمله نازال، بوکال، چشمی، خوراکی، ترنس درمال، ریوی، رکتال و حتی واژینال و رحمی تجویز انسولین که در تحقیقات مورد بررسی قرار گرفته اند بیان شده و نقاط قوت و ضعف و همچنین آینده آنها مورد بحث و بررسی قرار گرفته است.

در این پژوهش تاثیر انسولین، و انسولین و hCG بر سیکل تولید مثل، بروز رفتار های جنسی و تغییرات بافتی در بیضه وزغ که جانداری دوزیست و دارای سیکل تولید مثل ثابت است بررسی شده است. همه آزمایش ها بر روی وزغ های نر با وزن 35-23گرم در4 گروه 1ـ انسولین، 2- انسولین وhCG   3- کنترل1, 4- کنترل 2، انجام گرفت. به گروه انسولین 4بار انسولین تزریق شد در تزریق اول 7 IU/KgB.W و در دفعات بعد  IU/KgBW انسولین به حیوان تزریق شد و در گروه انسولین و hCG در تزریق اول 7 IU/KgB.W انسولین با hCG 50 IU/m و در دفعات بعد 3.5 IU/KgBW انسولین و  hCG 50 IU/mlتزریق شد. به گروه کنترل 2 در هر تزریق 1 میلی لیتر رینگر  دوزیست تزریق شد و به گروه کنترل 1 هیچ گونه تزریقی انجام نشد. تزریقات با فاصله 3 روز در مدت 2 هفته انجام گرفت. سپس با بهره گیری از روش های آماری، معنی داری  تغییرات ایجاد شده  مورد بررسی قرار گرفت. نتایج به دست آمده نشان می دهد که انسولین باعث افزایش معنی داری در سلول های اسپرماتوژنیک شده و hCG علاوه برافزایش عمل کرد انسولین، باعث بروز رفتار های جنسی" آواز جفت گیری" و "دربرگیری"،  و همچنین تیره شدن پوست می شود. انسولین یک میتوژن است و باعث تکثیر سلول های اسپرماتوژنیک می گردد و hCG با تاثیر بر روی ترشح تستوسترون، رفتار های  جنسی را هم پدید می آورد.

زمینه: جهت کنترل قند خون بیماران مبتلا به دیابت نوع دوکه به داروهای خوراکی قند خون پاسخ مناسبی نمی دهند، انسولین تجویز می شود. دست یابی به کنترل مناسب قند خون با انسولین مستلزم زمان طولانی و میزان بالای انسولین است.هدف: مطالعه به منظور مقایسه تاثیر درمان با انسولین همراه با سولفونیل اوره با انسولین تنها در بیماران مبتلا به دیابت نوع دو انجام شد.مواد و روش ها: این کارآزمایی بالینی در سال 1388 بر روی 45 بیمار دیابتی سرپایی مراجعه کننده به بیمارستان بوعلی با عدم پاسخ مناسب به داروهای خوراکی انجام شد که به طور تصادفی به دو گروه درمان انسولین تنها و انسولین همراه با سولفونیل اوره تقسیم شدند. میانگین قند خون قبل و پس از غذا، انسولین دریافتی و افزایش وزن در فواصل زمانی ماهانه تا 3 ماه بررسی و داده ها با آزمون های آماری تی و مجذور کای تحلیل شدند.یافته ها: میانگین قند خون ناشتا در گروه درمان ترکیبی در پایان ماه اول و سوم به ترتیب 146.3±21.1 و 126.9±10.2 میلی گرم در دسی لیتر و در گروه درمان انسولین تنها 166.1±28.7 و 144.5±20.9 میلی گرم در دسی لیتر بود (به ترتیب P=0.01 و P=0.001). میانگین قند خون پس از صبحانه در پایان ماه سوم در گروه درمان ترکیبی در مقایسه با درمان انسولین تنها کم تر بود (P=0.009). اختلاف میانگین میزان انسولین در پایان ماه سوم در دو گروه معنی دار بود (P<0.001).نتیجه گیری: با توجه به یافته ها، درمان ترکیبی انسولین با سولفونیل اوره در مقایسه با درمان انسولین تنها باعث بهبود سریع تر کنترل قند خون می شود و میزان انسولین مورد نیاز روزانه نیز بسیار کم تر است.

مقدمه: تمامی روش های رایج تجویز انسولین غیر فیزیولوژیک بوده و انسولین بعلت داشتن ساختمان پپتیدی به راحتی قابل جذب از دستگاه گوارش نمی باشد. در مطالعه حاضر یکی از شیوه های نوین دارورسانی خوراکی برای انتقال انسولین در انسان مورد مطالعه قرار گرفته است. در این روش با استفاده از دو نوع پلیمر جدید پرسوراخ به نام های SPHC و  SPHتوانایی این سامانه در انتقال انسولین از طریق دستگاه گوارش بررسی شده است. در این سامانه نوین از ویژگی های مکانیکی و شیمیایی برای انتقال داروهای پپتیدی نظیر انسولین استفاده شده است. روش ها:کپسول های تهیه شده از انسولین سوار بر پلیمر های SPHC و  SPHبه صورت خوراکی به 15 داوطلب سالم غیر دیابتی به منظور بررسی اثربخشی دارو داده شد و سطوح پلاسمایی انسولین، پپتید C و گلوکز در فواصل معین تا 4 ساعت اندازه گیری گردید. یافته ها:در مطالعه حاضر میزان سطح زیر منحنی (AUC) انسولین اگزوژن در طی 4 ساعت در گروه دریافت کننده پلیمر – انسولین ازگروهی که انسولین رگولار دریافت کرده بودند بالاتر بود که نشانگر تاثیر پلیمرSPHC  در افزایش جذب انسولین می باشد. Tmax انسولین در گروه پلیمری طولانی تر از گروه زیر جلدی بود. سطح زیر منحنی میزان افت قند خون در گروه زیر جلدی بیش از گروه پلیمری بود.  سطوح پپتید C در گروه پلیمر - انسولین نسبت به گروه دیگر کاهش بیشتری را نشان داد. نتیجه گیری: پلیمر های SPHC و SPH با سازوکار جدیدی سبب افزایش جذب انسولین خوراکی و سرکوب سطوح پپتید C گردیدند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.