سابقه و هدف: عفونت های ناشی از گونه های استافیلوکوکوس مرتبط با بیوفیلم همچنان به عنوان یک نگرانی بالینی جدی در بیماران استفاده کننده از ابزارهای پزشکی مطرح بوده و به عنوان منبعی برای ایجاد عفونت های بیمارستانی محسوب می گردند. ژن های مربوط به اوپرون ica پلی ساکاریدهای چسبنده بین سلولی را تولید می کنند که مستقیما در تشکیل بیوفیلم و عفونت زایی این باکتری نقش اصلی را دارد. در این مطالعه به بررسی میزان حضور ژن های اپرون ica مرتبط با بیوفیلم و بررسی توانایی اتصال و پتانسیل تولید بیوفیلم در ایزوله های بالینی ایزوله استافیلوکوکوس اورئوس و استافیلوکوکوس اپیدرمیدیس پرداخته شده است.مواد و روش کار: در این مطالعه تعداد 27 ایزوله استافیلوکوکوس اورئوس و 73 ایزوله استافیلوکوکوس اپیدرمیدیس با روش های بیوشیمیایی معمول تعیین هویت شدند. توانایی تشکیل بیوفیلم با استفاده از دو روش کنگورد و لوله ای بررسی شد. سپس با استفاده از روش PCR حضور ژن های اپرون ica در تمام ایزوله ها مورد ارزیابی قرار گرفت.یافته ها: در این بررسی از تعداد 27 و 73 ایزوله استافیلوکوک اورئوس و استافیلوکوک اپیدرمیدیس به ترتیب 25 و 70 ایزوله توانایی تشکیل بیوفیلم را داشتند. آنالیز ژنتیکی نشان داد که اپرون icaADBC به ترتیب در 4% و 11% ایزوله های استافیلوکوک اورئوس و اپیدرمیدیس یافت شدند. میزان فراوانی icaA، icaB و icaC در استافیلوکوک اپیدرمیدیس بیشتر از استافیلوکوک اورئوس بود در حالیکه ژن icaD در %30 ایزوله های استافیلوکوک اورئوس بیشتر مشاهده گردید.نتیجه گیری: نتایج به دست آمده نشان داد که مطابق با مطالعات دیگر؛ تشکیل بیوفیلم در ایزوله استافیلوکوکی با حضور اپران ica همراه نیست و احتمالا به عوامل متعددی بستگی دارد.

زمینه و اهداف: اکثر عفونت های باکتریایی در حال حاضر با استفاده از آنتی بیوتیک های مختلف قابل درمان هستند. با این حال، جهان با چالشی به نام مقاومت آنتی بیوتیکی مواجه شده است که می تواند تاثیرات مفید آنتی بیوتیک ها را کاهش دهد. یک استراتژی ارزشمند برای جلوگیری از این پدیده نامطلوب، افزایش اثرات ضد باکتریایی آنتی بیوتیک ها با استفاده از مواد مختلف به عنوان تقویت کننده آنتی بیوتیک می باشد. هدف از این تحقیق بررسی اثرات هم افزایی نانوذرات طلا (با غلظت 200-100 میکروگرم بر میلی لیتر، اندازه 16 نانومتر و میانگین پتانسیل زتا 54/4-میلی ولت) و آنتی بیوتیک های مختلف علیه برخی کوکسی های گرم مثبت می باشد. مواد و روش کار: روش استاندارد انتشار در آگار و حداقل غلظت بازدارندگی به منظور بررسی خواص ضد میکروبی غلظت های مختلف نانوذرات طلا مخلوط شده با آنتی بیوتیک های جنتامایسین، اریترومایسین، کلیندامایسین، باسیتراسین و پلی میکسین بی در برابر سویه های استاندارد استافیلوکوکوس اوریوس، استافیلوکوکوس ساپروفیتیکوس، استافیلوکوکوس اپیدرمیدیس، انتروکوکوس فاسیوم و انتروکوکوس فکالیس استفاده گردید. یافته ها: نتایج این تحقیق نشان داد که نسبت مخلوط 25٪,نانوذرات طلا 75٪,جنتامایسین در مقایسه با آنتی بیوتیک های خالص منجر به ایجاد ناحیه عدم رشد بزرگتری علیه استافیلوکوکوس اوریوس، استافیلوکوکوس اپیدرمیدیس و انتروکوکوس فکالیس می شود. علاوه بر این، این افزایش در برابر انتروکوکوس فکالیس هنگام اعمال نسبت های 25: 75، 50: 50 و 75: 25 از نانوذرات طلا با کلیندامایسین مشاهده شد. به طور مشابه، افزایش قطر هاله عدم رشد برای استافیلوکوکوس اپیدرمیدیس هنگام استفاده از 25 میکرولیتر نانوذرات طلا با 75 میکرولیتر باسیتراسین مشاهده شد. همچنین با استفاده از نانوذرات طلا و پلی میکسین با نسبت 50: 50، یک اثر ضد باکتریایی هم افزایی در برابر استافیلوکوکوس ساپروفیتیکوس مشاهده گردید. نتیجه گیری: به طور کلی می توان فعالیت ضد باکتریایی آنتی بیوتیک ها را به وسیله مخلوط کردن با غلظت مناسبی از نانوذرات طلا افزایش داد. متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

زمینه و هدف: جهت درمان عفونتهای استافیلوکوکی به ویژه عفونت های پوست و بافتهای نرم اغلب از کلیندامایسین استفاده میشود. در استافیلوکوکها مقاومت به این آنتی بیوتیک می تواند ساختمانی و یا القایی باشد. مقاومت ساختمانی به وسیله روشهای استاندارد براث یا آگار قابل تشخیص می باشد، ولی شناسایی مقاومت القایی با این تست ها امکان پذیر نیست. با استفاده از یک تست ساده Double دیسک دیفیوژن می توان این نوع مقاومت را شناسایی کرد. هدف این مطالعه تعیین میزان مقاومت القایی نسبت به کلیندامایسین در استافیلوکوکوس اورئوس و استافیلوکوکوس اپیدرمیدیس بود.روشها: تعداد 100 ایزوله بالینی استافیلوکوکوس اورئوس و 100 ایزوله بالینی استافیلوکوکوس اپیدرمیدیس جهت شناسایی مقاومت القایی به کلیندامایسین آزمایش شدند. روش دیسک دیفیوژن با استفاده از دیسک اریترومایسین (15mg) و کلیندامایسین (2mg) طبق دستور العمل CLSI (Clinical and Laboratory Standards Institute) انجام شد.یافته ها: در بین ایزوله های استافیلوکوکوس اورئوس 5 ایزوله دارای مقاومت القایی و فنوتیپ D و یک ایزوله دارای فنوتیپ D+ بود در حالی که فقط یک ایزوله از استافیلوکوکوس اپیدرمیس فنوتیپ D را نشان داد.نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان می دهد که میزان مقاومت القایی در استافیلوکوکوس اورئوس (%6) بیشتر از استافیلوکوکوس اپیدرمیدیس (%1) می باشد و از آنجایی که ایزوله های با مقاومت القایی ممکن است جهش یافته و موجب بروز مقاومت ساختمانی شوند و این امر باعث شکست در درمان می گردد، بنابراین سویه هایی از استافیلوکوکوس اورئوس که در تست های آزمایشگاهی به اریترومایسین مقاوم و به کلیندامایسین حساس باشند لازم است از نظر مقاومت القایی مورد آزمایش قرار گیرند.

زمینه و اهداف: استافیلوکوک اوریوس به عنوان یکی از مهمترین پاتوژن های قابل انتقال از مواد غذایی در سراسر جهان شناخته شده است. هدف از این تحقیق، بررسی نحوه شیوع بر اساس تعیین بیوتیپ باکتری های استافیلوکوکوس اوریوس استخراج شده از غذاهای بیمارستانی است. روش بررسی: این مطالعه به روش توصیفی-مقطعی در کترینگ بیمارستانی درجنوب شهر تهران، در سه ماه تابستاه سال 1400 صورت پذیرفت. در هر مرتبه نمونه برداری بر اساس منوی پخت هفتگی، یک نمونه از برنج و یک نمونه از کباب کوبیده و دو نمونه کتلت ازغذای بیماران و کارکنان جهت بررسی، با حفظ شرایط استاندارد اخذ شد. یافته ها: در کل از 411 نمونه غذایی 24جدایه از 127 نمونه کباب کوبیده مرغ (89/18%)، 16 جدایه از157 نمونه کتلت (19/10%)، آلوده بودند. در نمونه برنج هیچ آلودگی وجود نداشت. همچنین ارتباط معنی داری بین درجه حرارت پخت غذا و درصد شیوع استافیلوک اوریوس وجود داشت. در مقایسه دو نمونه دارای آلودگی بیشترین میزان شیوع استافیلوکوک اوریوس مربوط به کباب کوبیده مرغ (با دمای پخت 160 درجه سانتیگراد) و کمترین میزان مربوط به کتلت (با درجه 180 سانتیگراد) بود. میزان شیوع استافیلوکوک اوریوس در سطوح آشپزخانه بیمارستان مورد نظر 20% بود. بیوتیپ های شناسایی شده به ترتیب از بیشترین به کمترین شامل بیوتیپ گاوی 15مورد (5/37%)، گوسفندی 13مورد (5/32%)، طیور 6 مورد (15%)، انسانی 4 مورد (10%) و انسانی β, ٭,2 مورد (5%) بودند. نتیجه گیری: طبخ و سرو و انتقال نادرست از غذاهای پخته شده یا فرآوری شده و عدم رعایت موارد بهداشتی، نقش مهمی در اشاعه باکتری های استافبلوکوک اوریوس دارند.

مقدمه: در دهه 1950 وانکومایسین به عنوان یک آنتی بیوتیک مفید جهت درمان عفونت های حاصل از سوش های استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به متی سیلین معرفی گردید پس از گذشت سه دهه از مصرف وانکومایسین،  استافیلوکوک های کوآگولاز منفی  مقاوم به آن گزارش شد. در این مطالعه به بررسی مقاومت استافیلوکوک ها نسبت به این آنتی بیوتیک پرداخته شد. روش کار: در این بررسی به مدت 6 ماه 50 نمونه استافیلوکوکوس اورئوس جدا شده از بیماران سوختگی بیمارستان امام رضا (ع) و به همان تعداد باکتری جدا شده از بیماران بستری در بیمارستان قائم (عج) مورد آزمایش قرار گرفتند. تمام استافیلوکوک های انتخاب شده جهت آزمایش نسبت به متی سیلین مقاوم بودند و حداقل غلظت ممانعت کننده از رشد (MIC) آن ها نسبت به وانکومایسین اندازه گیری شد. نتایج: از 50 باکتری جدا شده از بیماران سوختگی بیمارستان امام رضا (ع)، 4 مورد در برابر وانکومایسین دارای MIC معادل 5/12 میکروگرم در میلی لیتر بودند . در باکتری های جدا شده از بیماران بستری در بیمارستان قائم (عج)، 1 مورد دارای MIC  معادل 5/12 میکروگرم در میلی لیتر بود. نتیجه گیری: با توجه به گسترش مقاومت نسبت به وانکومایسین پیشنهاد می گردد سعی شود که در بخش های بیمارستانی از جایگزین شدن این گونه باکتری های مقاوم ممانعت به عمل آورده شود.

زمینه و اهداف: ماکرولیدها، لینکوزآمیدها و استرپتوگرامین (MLSB) B به طور وسیعی در درمان عفونت های استافیلوکوکی استفـاده می شوند. کلیندامایسین داروی منتخب در درمان برخی از عفونت های استافیلـوکوک خصوصـا عفونت های پوست و بـافت هـای نرم است. اریترومـایسین و کلیندامایسین دو کلاس معین از عـوامـل ضد میکروبی هستند کـه سنتز پروتئین را در سلول های باکتری مهار می کنند. مقاومت القایی به کلیندامایسین با روش های آنتی بیوگرام معمول تشخیص داده نمی شود و بسیاری از پزشکان نیز با دیدن مقاومت به اریترومایسین از تجویز کلیندامایسین خودداری می کنند، در صورتی که همه سویه های مقاوم به اریترومایسین به کلیندامایسین مقاوم نیستند و با انجام آزمون القا استفاده یا عدم استفاده از کلیندامایسین در درمان مشخص می شود. هدف از این مطالعه تعیین فنوتیپ های القایی مقاومت به کلیندامایسین در استافیلوکوک های مقاوم به متی سیلین بوده است.روش بررسی: تست القا با متد دیسک دیفیوژن انجام می شود به این صورت که یک دیسک اریترومایسین در نزدیکی دیسک کلیندامایسین روی پلیت مولرهینتون آگار قرار می گیرد و در صورتیکه ایزوله به اریترومایسن مقاوم باشد و این مقاومت به کلیندامایسین القا شده باشد یک هاله حساسیت به شکل D ایجاد می شود. در این مطالعه کلیه استافیلوکوکوس اورئوس و استافیلوکوک های کواگولاز منفی مقاوم به متی سیلین جهت تست القا مورد آزمایش قرار گرفتند.یافته ها: روی 128 نمونه استافیلوکوک های اورئوس و استافیلوکوک های کواگولاز منفی آزمون القا انجام شد که از بین آنها 6 ایزوله D و یک ایزوله D+ بودند.نتیجه گیری: با انجام تست القا می توان ایزوله های مقاوم به اریترومایسین را که مقاومت قابل القا به کلیندامایسین دارند تشخیص داد و گزارش درستی از حساسیت این آنتی بیوتیک را گزارش کرد.

زمینه و هدف: سطوح بیمارستان از توان بالقوه ای جهت حفظ و نگهداری باکتری های بیماری زا برخوردار می باشد. دست کارکنان بیمارستان مهم ترین عامل انتشار باکتری ها در بیمارستان محسوب می گردد. شیوع آنزیم -bلاکتاماز در باکتری های موجود روی دست پرسنل و سطوح بیمارستان منجر به انتشار -bلاکتاماز در باکتری ها و نهایتا افزایش عفونت های بیمارستانی مقاوم در برابر آنتی بیوتیکها می گردد. هدف از این مطالعه بررسی انتشار گونه های استافیلوکوکوس مقاوم در برابر آنتی بیوتیک های بتا لاکتام در بیمارستان فوق تخصصی الزهرا اصفهان بوده است.روش بررسی: این مطالعه آزمایشگاهی در سالهای 86-1384 در بیمارستان الزهرا اصفهان انجام گردید. در مجموع 274 نمونه (194 سویه باکتری از سطوح و 80 سویه باکتری از دست پرسنل) مورد بررسی قرار گرفت. نمونه های محیطی با استفاده از سوآب و محیط Nutrient Broth (NB) از سطوح بیمارستان و نمونه های دست پرسنل با روشFinger Print  جمع آوری شدند. شناسایی باکتری ها با روش های باکتری شناسی، تولید -bلاکتاماز با روش اسیدومتریک و الگوی آنتی بیوگرام با روش کربی بائر انجام گردید.یافته ها: از 194 نمونه بررسی شده از سطوح بیمارستان، گونه های استافیلوکوکوس 105 (53.7%) و از 80 نمونه بررسی شده از دست پرسنل، گونه های استافیلوکوکوس 28 (35%) مورد را به خود اختصاص داده بودند. بر اساس نتایج تست اسیدومتریک 79.8% سویه های استافیلوکوکوس اورئوس و %68.55 سویه های استافیلوکوکوس اپیدرمیدیس مولد آنزیم -bلاکتاماز بودند.نتیجه گیری: نتایج حاصله مبین شیوع استافیلوکوکوس های مقاوم در برابر آنتی بیوتیکها و مولد -bلاکتاماز در دست کارکنان و سطوح بیمارستان بوده است. کاهش تراکم باکتریها در منابع مزبور، مهم ترین راه کنترل انتقال عوامل ویرولانس در باکتریها و ایجاد سویه های مقاوم در برابر آنتی بیوتیک ها می باشد.

زمینه مطالعه: در سال های اخیر جداسازی استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به آنتی بیوتیک ها بخصوص متی سیلین از دام ها و مواد غذائی حاصل از آنها افزایش یافته است.هدف: هدف از مطالعه حاضر تعیین میزان شیوع استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به متی سیلین در پنیرهای سفید و کره های سنتی عرضه شده در تبریز با روش های کشت و PCR و همچنین تعیین حساسیت آنتی بیوتیکی آنها می باشد.روش کار: در مطالعه حاضر 250 نمونه از پنیرهای سفید سنتی و کره های محلی از مناطق مختلف سطح شهر تبریز ابتدا از نظر آلودگی به استافیلوکوکوس اورئوس کوآگولاز مثبت به روش کشت مورد ارزیابی قرار گرفته و سپس ایزوله های حاصله توسط روش بر اساس ژن جهت تایید استافیلوکوکوس اورئوس و ژن مقاومت متی سیلین A ارزیابی شده و در نهایت الگوی مقاومت آنتی بیوتیکی ایزوله ها با استفاده روش دیسک دیفیوژن آگار مورد بررسی قرار گرفت.نتایج: بر اساس روش کشت 26 نمونه از پنیرها و 24 نمونه از کره های مورد آزمایش آلوده به استافیلوکوکوس اورئوس کوآگولاز مثبت تشخیص داده شدند. این نمونه ها به ترتیب 19 و 11 ایزوله بر اساس با جفت پرایمر ژن بعنوان استافیلوکوکوس اورئوس مورد تایید قرار گرفتند. از مجموع 30 ایزوله دارای ژن، 11 مورد دارای ژن بودند. از مجموع 50 ایزوله 11 ایزوله به 4 آنتی بیوتیک، 12 ایزوله ایزوله به 5 آنتی بیوتیک، 6 ایزوله به 6 آنتی بیوتیک، 6 ایزوله به 7 آنتی بیوتیک، 6 ایزوله به 8 آنتی بیوتیک 6 ایزوله به 9 آنتی بیوتیک 1 ایزوله به 10 آنتی بیوتیک و 2 ایزوله به 11 آنتی بیوتیک بطور همزمان مقاومت نشان دادند.نتیجه گیری نهایی: در مجموع می توان گفت که میزان شیوع استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به طیف وسیعی از انواع مختلف آنتی بیوتیک ها از همه مهمتر مقاومت به متی سیلین در نمونه های مورد آزمایش در حد قابل توجهی است.

زمینه و اهداف: عفـونت های طبیعی استافیلـوکوکوسی و واکسن های حـاوی سلول کامـل باکتـری توانایی کمی در برانگیختـن آنتـی بادی های میزبان دارند. در حالی که آنتی بادی های اختصاصی بر علیه آنتی ژن های نوترکیب استافیلوکوکوسی بسیار محافظت کننده هستند. ساکول آنتی ژنی است که به تازگی شناخته شده است و اطلاعات اندکی در مورد ویژگی های ساختاری و ایمونولوژیکی آن وجود دارد. هدف این مطالعه کلون کردن و تعیین توالی ژن ساکول استافیلوکوکوس اورئوس می باشد.روش بررسی: پس از تهیـه پرایمرهای اختصاصی قطعـه ای از ژن مورد نظر با روش PCR تکثیر یافت و به همراه پلاسمید با آنزیم های NdeI و XhoI، به صورت انتهاهای چسبان تولید گردیدند. پس از ترانسفورم pET21asacol به درون باکتری حد واسط اشریشیا کلی، پلاسمید نوترکیب با روش های هضم آنزیمی و تعیین ترادف ارزیابی شد. در نهایت ژن sacol با استفاده از نرم افزار مورد ارزیابی قرار گرفت.یافته ها: ژن ساکول به طول 723 جفت باز با توالی صحیح، کلون گردید. هضم آنزیمی با موفقیت انجام شد بدین ترتیب که ساکول به طور کامل از پلاسمید جدا گردید. تعیین توالی شباهت 100 درصد را با ژن الگوی اولیه از استافیلوکوکوس اورئوس نشان داد. بررسی نرم افـزاری حاکی از آن بود کـه این ژن پروتئینی به وزن مولکولی 32 کیلو دالتون را کد کرده و دارای 267 اسید آمینه می باشد که در انتهای –N ترمینال دارای یک C51 پپتیداز و در ساختار ثانویه خود دارای 1 مارپیچ آلفا و 14 صفحه بتا می باشد.نتیجه گیری: ساکول در اکثر سویه های استافیلوکوکوس اورئوس حفظ شده است و ممکن است در اکثر عفونت های استافیلوکوکوسی نقش داشته باشد. مطالعه نقش ایمونولوژیک و بررسی تنظیم بیان آن در مطالعات آتی اهمیت آن را فاش خواهد ساخت.