سابقه و هدف: لیشمانیوز جلدی یک مشکل عمده بهداشت عمومی در ایران است. ترکیبات آنتی موان پنج ظرفیتی در اکثر مناطقی که این بیماری شایع است بعنوان اولین داروی انتخابی در درمان بیماری بکار میروند. این داروها بمدت 4 هفته بصورت تزریقی باید بکار روند و اکثرا سمی هستند. تلاش در جهت دستیابی به داروهای ارزان تر با تحمل بالا و مطمئن با جدیت زیادی انجام میشود. این مطالعه با هدف تعیین اثر بخشی آزیترومایسین بر لیشمانیوز جلدی در استان خوزستان انجام شد.روش کار: در یک کارآزمایی بالینی 54 بیمار مبتلا به لیشمانیوز جلدی مورد مطالعه قرار گرفتند. بیماران بطور تصادفی در دو گروه جای داده شدند. 28 نفر در گروه درمان با آ‍زیترومایسین و 26 نفر بعد از یکسان سازی سنی جنسی و نوع ضایعه در گروه کنترل مورد مطالعه قرار گرفتند. آزیترومایسین بمقدار 500 میلیگرم یکبار در روز بمدت 28 روز به بیماران داده شد. به گروه شاهد دارویی داده نشد. بیماران در روزهای 28، 14 و ماههای 2 و 5 از نظر وضعیت زخم پیگیری شدند. داده ها در نرم افزار SPSS, 11.5 محصول آمریکا و با استفاده از آزمون مربع کای (یا تست دقیق فیشر) تجزیه و تحلیل شد.یافته ها: میانگین سنی بیماران 20.26±8.45 سال و نسبت سنی مذکر به مونث 1.5 به 1 بود. نیمی از بیماران ساکن مناطق روستایی بودند. در پایان مدت درمان 13 نفر (%46.4) در گروه درمان و 4 نفر (%15.4) در گروه شاهد بهبود یافتند (p=0.02). فقط یک مورد عود در گروه آزیترومایسین دیده شد ولی عارضه دارویی جدی و قابل توجهی دیده نشد.نتیجه گیری: آزیترومایسین در درمان بیماران مبتلا به سالک ایرانی اثرات قابل قبولی دارد و احتمالا می توان آنرا به عنوان داروی جانشین استفاده کرد.

زمینه و هدف: درمان لیشمانیوز جلدی با داروهای خوراکی، ارزان، بی ضرر و با تحمل بالا به شدت مورد توجه قرار دارد. این مطالعه با هدف بررسی اثربخشی آزیترومایسین بر درمان لیشمانیوز جلدی در اهواز انجام شد.روش بررسی: در این کارآزمایی بالینی تصادفی کنترل شده 28 بیمار مبتلا به لیشمانیوز جلدی (گروه درمان) و 26 بیمار به عنوان گروه شاهد در یک کلینیک تخصصی بیماری های عفونی و گرمسیری شهر اهواز طی اردیبهشت 1385 تا مهر 1386 بررسی شدند. آزیترومایسین به مقدار 500 میلی گرم یک بار در روز به مدت 28 روز به بیماران گروه درمان داده شد. در گروه شاهد بیماران دارویی دریافت نکردند. هر دو گروه در روزهای 14 و 28 و ماه های 2 و 5 از نظر وضعیت زخم پیگیری شدند. داده ها در نرم افزار SPSS و با استفاده از آزمون دقیق فیشر و مجذور کای تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: میانگین سنی بیماران 45/8±26/20 سال و نسبت سنی مذکر به مونث 5/1 به 1 بود. نیمی از بیماران ساکن مناطق روستایی بودند. در پایان درمان 13نفر (4/46 درصد) از گروه درمان و 4 نفر (4/15 درصد) از گروه شاهد بهبود یافتند (P<0.02). فقط یک مورد عود در گروه درمان دیده شد، ولی عارضه دارویی جدی و قابل توجهی دیده نشد.نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که آزیترومایسین در درمان بیماران مبتلا به لیشمانیوز جلدی اثرات قابل قبولی دارد و از آن می توان به عنوان داروی جانشین استفاده نمود.

مقدمه: با توجه به موارد زیاد جراحی دندان عقل نهفته و شایع بودن درد و عوارض جانبی بعد از آن و اهمیت اقدامات پیشگیرانه برای کاهش این عوارض و همچنین وجود منابعی که تاثیر مثبت استفاده از داروهای ضدالتهاب غیر استروییدی و آنتی بیوتیک ها را به صورت پروفیلاکتیک بر التیام پس از جراحی های دندان و جراحی های پریودونتال تایید نمودند، این تحقیق به منظور بررسی تاثیر داروهای ضدالتهاب غیر استروییدی و آنتی بیوتیک بر میزان درد و عوارض جانبی پس از جراحی دندان عقل نهفته، بر روی مراجعین به بخش جراحی دانشکده دندانپزشکی دانشگاه آزاد اسلامی و دو کلینیک خصوصی جراحی در شهر تهران در سال 88-1387 انجام شد.مواد و روش ها: ملاحظات اخلاقی این تحقیق مورد تایید و تصویب کمیته اخلاق در پژوهش های پزشکی دانشکده دندانپزشکی آزاد اسلامی قرار گرفت. تحقیق به روش کارآزمایی بالینی اسپلیت ماوس دو سوکور بر روی 31 بیمار در محدوده سنی 27-17 سال که اندیکاسیون خارج نمودن دندان عقل نهفته بصورت دو طرفه با درجه سختی یکسان را داشتند، انجام گرفت. تاثیر ترکیب پیروکسی کام-ازیترومایسین (سمت شاهد) و ناپروکسن-ازیترومایسین (سمت مورد) بر درد، تورم، تریسموس، عفونت و حفره خشک در زمان های مختلف پس از جراحی بررسی و ثبت گردید. تغییرات شاخص های فوق در دو گروه با آزمون های آماری من-ویتنی (Mann Whitney) و تی دانشجویی (Student's t test) مورد قضاوت آماری قرار گرفتند.یافته ها: از 60 نمونه مورد بررسی 24 نمونه جراحی مربوط به فک بالا و 36 نمونه جراحی مربوط به فک پایین بود. میزان درد در زمان های پیگیری در گروه شاهد کمتر از گروه مورد بود (P<0.001). میزان تورم نیز در زمان های پیگیری در گروه شاهد کمتر از گروه مورد بود (P<0.001). میزان حداکثر باز شدن دهان در زمان های پیگیری در گروه شاهد بیشتر از گروه مورد بود (P<0.001). در هیچ یک از نمونه ها عفونت مشاهده نگردید. در یک مورد حفره خشک در بیماران مشاهده شد.نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که استفاده از پیروکسی کام بصورت پروفیلاکسی میزان درد، تورم و تریسموس را کاهش داده و از نپروکسن موثرتر می باشد.

زمینه: افزایش تولید کراتین فولیکول، افزایش تولید سبوم و تکثیر پروپیونی باکتریوم آکنه از عوامل موثر در ایجاد آکنه ولگاریس هستند. آنتی بیوتیک ها، درمان اصلی مرسوم آکنه ولگاریس هستند که مقاومت به آنتی بیوتیک ها مشکل اصلی آنها است. یکی از درمان های جدید با تاثیر سریع که استفاده از آن رو به افزایش است، (Intense Pulsed Light, IPL)است. روش کار: نمونه مطالعه از بین بیماران با آکنه انتخاب و به طور تصادفی به دو گروه کنترل و شاهد تقسیم شدند. به گروه شاهد آزیترومایسین 250 میلی گرم خوراکی به تنهایی و گروه مداخله آزیترومایسین 250 میلی گرم خوراکی همراه IPL تجویز شد. بازه درمانی 3 ماه بود که IPL به صورت هفتگی برای بیماران گروه کنترل به مدت 5 هفته انجام شد. معیار بهبودی کاهش تعداد ضایعات بود. بعد از 5 هفته درمان و 12 هفته پیگیری، علایم عینی و عملکردی و عوارض احتمالی از طرف پزشک معالج و بیماران ارزیابی شد. بعد از این مدت اطلاعات بیماران از روی پرسشنامه هایی که برای آن ها به طور جداگانه پر شده بود، جمع آوری و با نرم افزار SPSS نسخه 24 آنالیز شدند. یافته ها: از لحاظ میزان بهبود، در گروه اول 4 نفر بهبود متوسط، 9 نفر بهبود نسبتا کامل و 7 نفر بهبودی کامل داشتند. در مقابل بیماران گروه دوم 10 نفر بهبود متوسط، 7 نفر بهبود نسبتا کامل و 3 نفر بهبودی کامل داشتند. بر اساس آزمون های آماری مقایسه دو گروه از لحاظ میزان بهبودی معنی دار بود (p<0/05). بطوری که میزان بهبودی بیماران گروه اول از گروه دوم بیشتر بود. نتیجه گیری: استفاده ی از لیزر IPL به همراه درمان آنتی بیوتیکی در مقایسه با درمان کلاسیک آکنه نه تنها درمان موثرتری برای آکنه ولگاریس متوسط تا شدید است بلکه یک فاکتور تسریع .کننده درمان مرسوم نیز است

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه و هدف: هلیکوباکترپیلوری (Hp) یکی از میکروبهای شایع در انسان و یکی ازعوامل اصلی ایجاد زخم پپتیک می باشد. برای درمان Hp رژیمهای درمانی مختلف مورد استفاده قرار گرفته است. جهت یافتن داروهای جدید و موثر در درمان Hp، ماکرولیدهای نسل جدید به خصوص آزیترومایسین مورد توجه محققان قرار گرفته است. هدف از این مطالعه مقایسه کارآیی آزیترومایسن در رژیم یک هفته ای و مقایسه با رژیم رایج دو هفته ای در ایران می باشد.روش بررسی: 129 بیمار به طور تصادفی تحت درمان رژیم یک هفته ای: بیسموت ساب سیترات 240 میلی گرم، امپرازول 20 میلی گرم، آزیترومایسین 250 میلی گرم و مترونیدازول 500 میلی گرم همگی دوبار در روز (1/B-OAzM) یا رژیم دو هفته ای: بیسموت ساب سیترات 240 میلی گرم، امپرازول 20 میلی گرم، آموکسی سیلین 1 گرم، مترونیدازول 500 میلی گرم، همگی دوبار درروز (2/B-OAM) قرار گرفتند. تشخیص عفونت Hp با انجام آزمایش اوره آز سریع و هیستولوژی معده داده شد و تشخیص پاسخ درمان با انجام آزمون تنفسی اوره داده شد.یافته ها: میزان نابودی میکروب در گروههای (B-OAzM) و (B-OAM) به ترتیب %74.1 و %70.4 با روش ITT و %78.2 %75.7 با روش PP گزارش گردید که از نظر آماری اختلاف معنی داری نبود. میزان عدم تحمل پذیری دارو در گروههای فوق به ترتیب 3.5 و 4.5 درصد و میزان عوارض دارویی به ترتیب 35 و 33.3 درصد گزارش گردید که از نظر آماری اختلاف معنی داری نداشتند.نتیجه گیری: با استفاده از آزیترومایسین به جای آموکسی سیلین در یک رژیم چهار دارویی می توان با حفظ کارایی لازم و تحمل پذیری بهتر دوره درمان را به یک هفته تقلیل داد.

مقدمه و هدف: آکنه ولگاریس یک بیماری شایع پوستی است که بسیاری از مردم در طول دوره زندگی خود به آن مبتلا می شوند. جهت درمان آن از آنتی بیوتیک های مختلفی استفاده می شود و اخیرا آزیترومایسین خوراکی به عنوان داروی موثری برای درمان آکنه ولگاریس پیشنهاد شده است. هدف از این پژوهش مقایسه اثر آزیترومایسین و تتراسایکلین در درمان آکنه ولگاریس بود.مواد و روش ها: این یک مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی شده یک سو کور می باشد که در سال 1387 در درمانگاه پوست بیمارستان بعثت سنندج بر روی 76 نفر که به صورت تصادفی در دو گروه قرار گرفته بودند، انجام شد. گروه مداخله 500 میلی گرم آزیترومایسین سه روز در هفته در ماه اول و سپس 250 میلی گرم یک روز در میان و گروه کنترل 250 میلی گرم تتراسیکلین به مدت 12 هفته دریافت کردند. بعد از دوره درمان، تعداد ضایعات بررسی شدند. داده های جمع آوری شده با استفاده از نرم افزارSPSS  و آزمون های آماری تی مستقل، من ویتنی و مجذور کای تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: میانگین تعداد ضایعات آکنه در دو گروه قبل از درمان متفاوت نبود، در میانگین ضایعات پاپولی التهابی در صورت و پشت بعد از درمان تفاوت معنی داری مشاهده گردید (p<0.05)، ولی در میانگین ضایعات کومدون در دو گروه بعد از درمان تفاوت معنی داری وجود نداشت. درصد بهبود در ضایعات پاپولی التهابی صورت در گروه آزیترومایسین و تتراسایکلین به ترتیب 3/82 و 6/63 و در پشت 1/80 و 6/58 درصد بود (p<0.05)، ولی در ضایعات کومدونی تفاوت معنی داری مشاهده نشد.نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که آزیترومایسین در درمان ضایعات پاپولی التهابی صورت و پشت موثرتر از تتراسیکلین است و می تواند به عنوان درمانی مناسب در کسانی که به درمان با تتزاسایکلین پاسخ نمی دهند مورد استفاده قرار گیرد.

سابقه و هدف: آنتی بیوتیکهای سیستمیک، در همه جای جهان، جهت درمان آکنه ولگاریس التهابی میشوند. آزیترومایسین توسط برخی از محققین استفاده شده است. هدف این مطالعه مقایسه اثربخشی و بی خطری آزیترومایسین با داکسی سیکلین بود.روش کار: این کارآزمایی بالینی تصادفی شده در کلینیکهای سرپایی دو بیمارستان دانشگاهی اجرا شد.بیماران بطور تصادفی با همسازان سازی متغییرهای مداخله گر به دو گروه وارد و تحت درمان با آ‍زیترومایسین 500 میلی گرم تک دوز روزانه سه بار در هفته یا داکسی سیکلین 100 میلی گرم در روز برای مدت 12 هفته قرار گرفتند. لوسیون تره تینوئین %0.05 موضعی برای همه بیماران تجویز شد. ارزیابی کلینیکی، در فواصل 4 هفته ای انجام و در هر ویزیت تعداد ضایعات التهابی و کومدونهای صورت شمارش و عوارض جانبی نیز ثبت شدند. متغییر اثربخشی اولیه تغییر در ضایعات آکنه در هفته 12 بود. متغییرهای ثانویه شامل global response ضایعات التهابی، ارزیابی خود بیماران از درمانهایشان، و مقایسه بیخطری و کمپلیانس بودند.یافته ها: از 69 بیمار 30 نفر در هر گروه، درمان را کامل کردند. در هر دو گروه، بهبود معنی داری در ضایعات صورت، در همه ویزیتهای متوالی بدست آمد. درصد کاهش میانگین ضایعات التهابی در گروه آزیترومایسین %84.3 و در گروه داکسی سیکلین %83.7، و در مورد کومدونها بترتیب %69.4 و %75.1 بود. اختلاف معنی داری در متغییرهای اولیه و ثانویه بین دو گروه مشاهده نشد.نتیجه گیری: در درمان آکنه، ترکیب آزیترومایسین و تره تینوئین موضعی اثربخشی برابر و پروفایل تحمل و بیخطری قابل مقایسه با ترکیب داکسی سیکلین و تره تینوئین موضعی داشت.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه: این پژوهش با توجه به شیوع بالای سرویسیت کلامیدیایی در ایران و عوارض نامطلوب آن بر سلامتی زنان و خانواده آن ها و همچنین افزایش عوارض، بخصوص عوارض گوارشی، و مقرون به صرفه نبودن روش درمانی متداول (داکسی سایکلین به میزان 100 میلی گرم دو بار در روز به مدت 7 روز) شکل گرفت.هدف: از این مطالعه، بررسی مقایسه ای اثر درمانی داکسی سایکلین و آزیترومایسین در سرویسیت کلامیدیایی در شهرستان نیشابور است.مواد و روش ها: این پژوهش یک مطالعه تجربی از نوع کارآزمایی بالینی یک سو کور تصادفی است. کلیه زنان بین 18 تا 35 ساله مراجعه کننده به درمانگاه زنان بیمارستان حکیم نیشابور که علایم بالینی سرویسیت کلامیدیایی داشتند و در معاینه تشخیص داده و با کیت آزمایشگاهی تایید می شدند به طور تصادفی به دو گروه 116 نفره تحت مطالعه تقسیم شدند: گروه اول تحت درمان با داکسی سایکلین خوراکی (100 میلی گرم دو بار در روز به مدت 7 روز) و گروه دوم تحت درمان با آزیترومایسین خوراکی (یک گرم تک دوز) قرار گرفتند. در ضمن، هر دو گروه در طول درمان بایست از نزدیکی جلوگیری به عمل آورده و یا از روش سد کننده کاندوم استفاده می کردند و بیماران در فواصل زمانی 7، 14، 21 روز پس از شروع درمان مورد پیگیری قرار می گرفتند.نتایج: میزان بهبودی در موارد درمان با تک دوز آزیترومایسین در مقایسه با درمان 7 روزه داکسی سایکلین یکسان است. عوارض گوارشی در دو گروه درمانی متفاوت است، به طوری که در گروه آزیترومایسین هیچ گونه مورد شدیدی از عوارض گوارشی دیده نشد؛ در صورتی که در گروه داکسی سایکلین 7/1 درصد دارای عارضه گوارشی شدید بودند. پذیرش بیمار در موارد درمان آزیترومایسین به دلیل سهولت مصرف و هزینه - اثر بخشی بالاتر، بیش تر از داکسی سایکلین است. در گروه داکسی سایکلین علاوه بر این که علایم طی هفته های متوالی ادامه پیدا کرد، درصدی از بیماران نیز به بهبودی صددرصد نرسیدند.بحث و نتیجه گیری: میزان بهبودی در موارد درمان با تک دوز آزیترومایسین در مقایسه با درمان 7 روز داکسی سایکلین یکسان است؛ اما عوارض گوارشی آزیترومایسین کم تر، و پذیرش بیماران بیش تر است و علایم بیماری در همان هفته اول پیگیری بهبود یافته است. بنابراین، مصرف آزیترومایسین در درمان سرویسیت کلامیدیایی ارجحیت دارد.