زمینه و هدف: سرطان پستان یکی از علل عمده مرگ مرتبط با سرطان و شایع ترین بدخیمی در زنان سراسر جهان است. کمرین آدیپوکاین جدیدی است که در شروع و فرآیند التهاب و کموتاکسی سلول های دندریتیک و ماکروفاژهای نا بالغ نقش دارد. هدف از این مطالعه، بررسی این بیومارکر در بیماران مبتلا به سرطان سینه بوده است.مواد و روش ها: این مطالعه به صورت مقطعی و مورد -شاهدی بود که در آن 45 بیمار مبتلا به سرطان پستان در بیمارستان ولیعصر اراک از خرداد تا آذر 1394 (با محدوده سن 18 تا 60 سال) و 40 داوطلب سالم به عنوان گروه شاهد زن (با محدوده سنی 22 تا 56 سال) مورد بررسی قرار گرفتند. بیماران دارای کارسینوم مهاجم پستان بوده و قبل از عمل جراحی ماستکتومی انتخاب شدند. سطح سرمی کمرین در هر دو گروه به روش الایزا و بر اساس دستورالعمل کیت اندازه گیری شد.یافته ها: در این مطالعه، میانگین سطح سرمی کمرین در بیماران (608±1536 نانوگرم بر لیتر) کمتر از گروه شاهد 544±1919 نانوگرم بر لیتر) به دست آمد (0.04=p). ارتباط معنی داری بین میزان کمرین با وزن بدن، مرحله بیماری طول مدت بیماری و تعداد گلبول های سفید خون محیطی مشاهده نشد.نتیجه گیری: با توجه به نقش کمرین درفرآیند التهاب، کاهش سطح کمرین در بیماران مبتلا به سرطان سینه ممکن است به دلیل مصرف زیاد آن در واکنش های التهابی یا سرکوب سیستم ایمنی توسط تومور باشد. این کاهش ممکن است به نفع رشد تومور باشد.

زمینه و هدف: آدیپوکاین اپلین در متابولیسم انرژی و پاتوژنز دیابت نقش دارد. اپلین می تواند فعالیت ضد دیابت نوع 2 داشته باشد و به عنوان عاملی حساس به انسولین در کاهش مقاومت به انسولین موثر باشد. همچنین، مرور تاثیر انواع فعالیت ورزشی بر اپلین می تواند به بسیاری از پرسش ها در زمینه اپلین ناشی از فعالیت ورزشی پاسخ دهد، و نقش درمانی فعالیت ورزشی را بر اپلین و بیماری دیابت مشخص کند. بنابراین، در مقاله مروری حاضر، تاثیر فعالیت ورزشی مزمن و حاد بر اپلین در دیابت نوع 2، و مکانیسم های تاثیر فعالیت ورزشی بر اپلین و حساسیت به انسولین ارایه شده است. یافته ها: مطالعات کمی به ارزیابی تاثیر فعالیت ورزشی حاد بر اپلین در دیابت نوع 2 پرداخته اند، و اکثر مطالعات در زمینه تاثیر فعالیت ورزشی مزمن آن هم از نوع هوازی بوده که نتایج متناقضی (افزایش و کاهش اپلین) گزارش شده است. همچنین، به نظر می رسد فعالیت ورزشی، مستقل از تغییرات وزن بدن با بهبود حساسیت به انسولین می تواند بر اپلین بافت چربی و گردش خون تاثیر داشته باشد و بنابراین مقاومت به انسولین را در دیابت نوع 2 کاهش دهد. لذا، اپلین و فعالیت ورزشی به عنوان عوامل حساس به انسولین می توانند با مکانیسم های مشابهی باعث افزایش متابولیسم انرژی و بهبود حساسیت به انسولین شوند. نتیجه گیری: اپلین ناشی از فعالیت ورزشی می تواند راه کار و هدف درمانی امیدوارکننده ای برای دیابت نوع 2 باشد. با وجود این، به مطالعات بیشتری نیاز است تا چگونگی تاثیر انواع فعالیت ورزشی بر اپلین و نیز ارتباط دقیق اپلین ناشی از فعالیت ورزشی با پاتوژنز دیابت نوع 2 و مکانیسم های مربوطه مشخص شود.

سابقه و هدف: لپتین آدیپوکاینی است که از طریق اثرات مستقیم متابولیکی اش بر بافت های محیطی، به مسیرهای اندوکرین مختلف پاسخ گفته و یا آن ها را تنظیم می نماید. کمرین نیز یک آدیپوکاین جدید است که آدیپوژنز و متابولیسم سلول های چربی را تنظیم می کند. هدف از مطالعه حاضر بررسی تاثیر تمرین استقامتی بر سطوح سرمی آدیپوکاین های لپتین و کمرین در مردان لاغر غیرفعال بود.مواد و روش ها: در یک کارآزمایی نیمه تجربی، 20 مرد لاغر غیرفعال به طور تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. ویژگی های عمومی آزمودنی ها و سطوح سرمی لپتین و کمرین (با روش الایزا)، قبل و پس از تمرین اندازه گیری شد. اندازه گیری ها (شامل نمونه گیری خون) پس از دوازده ساعت ناشتا (در ساعت 8 صبح) صورت گرفت. پروتکل تمرین استقامتی شامل دوازده هفته تمرین رکاب زدن روی چرخ کارسنج (3 جلسه تمرین در هفته، شدت 60 تا 70 درصد ضربان قلب ذخیره، مدت 20 تا 40 دقیقه در هر جلسه) بود.نتایج: پس از تمرین استقامتی، وزن، درصد چربی و نمایه توده بدن تغییر معنی داری نکرد (p>0.05)، اما حداکثر اکسیژن مصرفی بهبود یافت (p=0.004). هم چنین، تمرین استقامتی تاثیر معنی داری بر غلظت های سرمی کمرین و لپتین نداشت (p>0.05).نتیجه گیری: دوازده هفته تمرین استقامتی تاثیری بر غلظت های سرمی آدیپوکاین های لپتین و کمرین مردان لاغر غیرفعال ندارد. به نظر می رسد این عدم تغییر احتمالا به دلیل ثابت ماندن وزن و توده چربی به دنبال این دوره تمرینی باشد. البته، عملکرد قلبی-تنفسی آزمودنی ها متعاقب دوازده هفته تمرین استقامتی بهبود می یابد.

زمینه وهدف: دیابت ملیتوس در نتیجه ی ناتوانی بدن در تولید هورمون انسولین (دیابت نوع 1 ) و یا ناتوانی بدن در پاسخ به انسولین (دیابت نوع 2) ایجاد می شود. در این مطالعه سطح سرمی نسفاتین -1 در رت های نر ویستار دیابتی نوع 1 و 2 بررسی و مقایسه می شود.مواد و روش ها: 18 عدد رت نر ویستار بطور تصادفی به 3 گروه کنترل ، دیابتی نوع  1 و دیابتی نوع 2 تقسیم شدند. دیابت نوع 1 با تزریق استرپتوزوتوسین با دوز (55 میلی گرم بر کیلوگرم) و دیابت نوع 2 با تزریق استرپتوزوتوسین (60 میلی گرم بر کیلوگرم)، و نیکوتین آمید (110 میلی گرم بر کیلوگرم) القا شد. 6 هفته پس از ابتلا، وزن، قند خون ناشتا، انسولین و نسفاتین-1 سرم اندازه گیری شد.یافته ها: سطح نسفاتین-1 در رتهای دیابتی نسبت به رت های کنترل سالم افزایش داشت. نسفاتین-1 در رت های دیابتی نوع 2 به نسبت معنی داری بیشتر از رتهای دیابتی نوع 1 بود. سطح انسولین و میزان وزن رت های دیابتی نسبت به گروه کنترل کاهش معنی داری یافت. میزان وزن رت های دیابتی نوع 1 نسبت به نوع 2 به طور معنی داری کمتر بود. قند خون رت های دیابتی در مقایسه با گروه کنترل افزایش معنی داری یافت این افزایش در رت های دیابتی نوع 1 نسبت به نوع 2 بیشتر بود.نتیجه گیری: نتایج حاکی از افزایش معنی دار نسفاتین-1 در رت های دیابتی نوع 2 نسبت به نوع 1 بود که دلیل احتمالی آن وزن بیشتر یا تخریب کمتر سلول های بتای پانکراس در رت های دیابتی نوع 2 بود.

زمینه و هدف: بافت چربی صرفا یک منبع ذخیره انرژی مازاد نیست، بلکه یک اندام درون ریز است که با آزادسازی آدیپوکاین که مانند هورمون های واقعی عمل می کنند اعمال بیولوژیکی را با نقش اندوکرینی تنظیم می کنند. هدف از این مطالعه تعیین و بررسی تاثیر شدت تمرینات ورزشی و مکمل یاری زعفران بر پاسخ نشانگرهای مقاومت به انسولین آدیپوکاین ها در زنان چاق و دارای اضافه وزن بود. روش بررسی: در این مطالعه نیمه تجربی که در سال 1398 انجام شد، از میان زنان چاق و دارای اضافه وزن با استفاده از نرم افزار جی پاور، 42 زن چاق با شاخص توده بدنی بالای 25، به صورت هدفمند و در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی به شش گروه تمرین تناوبی شدید، تمرین تداومی، کنترل، تمرین تناوبی شدید با مکمل زعفران، تمرین تداومی با مکمل زعفران و گروه مکمل زعفران تقسیم شدند. پس از نمونه گیری اولیه، گروه های مداخله ای به مدت هشت هفته به فعالیت پرداختند. به منظور حذف پاسخ آخرین جلسه تمرینی، نمونه گیری خونی 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین به عمل آمد. داده ها با استفاده از آزمون های تحلیل کواریانس، شاپیرو ویلک، لون و تعقیبی توکی تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: در متغیرهای وزن، شاخص توده بدنی و درصد چربی بین گروه کنترل و مداخلات تمرینی و زعفران تفاوت معنی داری مشاهده شد (005/0

هدف: سرطان مدولاری تیروئید در حدود %10-5 از بدخیمی تیروئید راشامل شده و خاستگاه آن از سلول های پارافولیکولار تیروئید است. مطالعات گوناگون ارتباط برخی از آدیپوکاین ها و انواع مختلفی از سرطان ها را نشان داده اند. امنتین نوعی آدیپوکاین مترشحه از بافت چربی است. هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی ارتباط سطح پلاسمایی امنتین در بیماران مبتلا به سرطان مدولاری تیروئید بود. مواد و روشها: در این پژوهش مورد-شاهد، تعداد 90 نفر مورد مطالعه قرار گرفتند که 45 فرد مبتلا به سرطان مدولاری تیروئید و 45 فرد به عنوان گروه شاهد در نظر گرفته شدند. پس از خون گیری و جدا نمودن پلاسما، میزان هورمون امنتین در نمونه های پلاسما افراد مورد مطالعه با روش الایزا مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: در این پژوهش سطح پلاسمایی امنتین در کل جمعیت گروه بیمار به طور معنی داری از میزان سطح پلاسمایی امنتین در گروه کنترل بالاتر بود (002/0=P). سطح پلاسمایی امنتین در زنان بیمار نسبت به زنان گروه سالم طور معنی داری بالاتر بود (0371/0=P). هم چنین سطح پلاسمایی امنتین در مردان بیمار نسبت به مردان گروه کنترل به طور معنی داری بالاتربود (0240/0=P). نتیجه گیری: نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد که سطح پلاسمایی امنتین در افراد مبتلا به سرطان مدولاری تیروئید بالا است. بنابراین، امنتین ممکن است به عنوان یک نشان گر جدید و امیدوار کننده برای تشخیص و بیماران مبتلا به سرطان مدولاری تیروئید موثر باشد.

مقدمه: چاقی با افزایش بافت چرب همراه است و از بافت چرب آدیپوکاین هایی ترشح می شود که مستقیم و غیرمستقیم می توانند باعث ایجاد مقاومت به انسولین و همچنین بیماری های مختلف گردند. هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر 12 هفته تمرین تناوبی مقاومتی همراه با مکمل آلگومد روی آیریزین و لیپوکالین-2 در مردان چاق بود. مواد و روش­ها: این مطالعه از نوع کاربردی و نیمه تجربی است. 44 مرد چاق به چهار گروه 11 نفری شامل کنترل-دارونما، تمرین-دارونما، مکمل و تمرین-مکمل تقسیم شدند. آزمودنی های گروه تمرین 12 هفته، هفته ای سه جلسه تمرینات تناوبی مقاومتی را انجام دادند؛ همچنین آزمودنی های گروه مکمل 1800 میلی گرم جلبک آلگومد بر اساس دستورالعمل کارخانه مصرف کردند. 48 ساعت پیش از شروع پژوهش و 48 ساعت پس از آخرین جلسۀ تمرین، خون گیری به عمل آمد و درنهایت، شاخص های یادشده اندازه گیری گردیدند. یافته ­های پژوهش: نتایج پژوهش حاضر نشان داد که برای آدیپوکاین های آیزیزین و کاهش لیپوکالین-2، میان گروه ها تفاوت معنی دار وجود دارد (P<0. 05). آزمون تعقیبی بونفرونی نشان داد که تمرین و تمرین مکمل باعث افزایش آیزیزین و کاهش لیپوکالین-2 نسبت به گروه کنترل شد (P<0. 05). . بحث و نتیجه گیری: نتایج حاضر نشان داد که تمرین تناوبی مقاومتی به تنهایی و همراه با مکمل یاری آلگومد باعث کاهش سطوح لیپوکالین 2 و افزایش آیریزین در مردان چاق گردید؛ همچنین مصرف آلگومد به همراه تمرین تناوبی مقاومتی در مقایسه با گروه مکمل و تمرین به تنهایی، تأثیر بیشتری روی سطوح متغیرهای بررسی شده داشت.

زمینه و هدف: بافت چربی یک اندام غدد درون ریز پیچیده است و در سرطان پستان نقش دارد. پاسخ آدیپوکاین های ترشح شده از بافت چربی به ورزش در سرطان پستان از اهمیت بالایی برخوردار است. هدف از پژوهش حاضر، مروری بر روی مطالعات انجام شده جهت بررسی اثرات فعالیت های ورزشی بر تغییرات آدیپوکاین های مترشحه از بافت چربی در زنان مبتلا به سرطان سینه می باشد. روش کار: مطالعات مربوط به تغییرات آدیپوکاین ها در پاسخ به فعالیت های ورزشی در سرطان سینه در مقالات منتشر شده در Springer, Hindawi، PubMed، Google Scholar، Scopus، SID وISC با استفاده از کلیدواژه های ورزش، سرطان سینه و آدیپوکاین ها (لپتین، آدیپونکتین، رزیستین و کمرین) جستجو شد. 16 مطالعه پاسخ آدیپوکاین ها به ورزش در زنان مبتلا به سرطان سینه مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: در بسیاری از مطالعات، تنظیم آدیپوکاین های ترشح شده از بافت چربی شامل افزایش آدیپونکتین و کاهش سطوح لپتین و رزیستین در زنان مبتلا به سرطان پستان مشاهده شد. همچنین مداخلات ورزشی که منجر به کاهش توده چربی می شود منجر به تعدیل غلظت آدیپوکاین ها می شود. نتیجه گیری: یکی از سازگاری های مزمن ناشی از ورزش در زنان مبتلا به سرطان سینه، تنظیم تولید و ترشح آدیپوکاین ها است که با سازگاری مولکولی مفید در بافت چربی مرتبط است. اگرچه مطالعات بیشتری با بررسی اثر فعالیت های ورزشی بر تغییرات آدیپوکاین ها در زنان مبتلا به سرطان سینه مورد نیاز است.