یکی از عوامل مهم تأثیرگذار در میزان جوجه درآوری به عنوان شاخص مهم در عملکرد گله های مولّد مسئله باروری است. خروس ها به عنوان یک طرف مسئله باروری نقش زیادی در این امر دارند و پیری باعث کاهش باروری آنها می شود. سیستم های زیستی در موجودات زنده نظیر حیوانات به صورت مداوم تحت تأثیر رادیکالهای آزاد تولید شده در فعالیتهای متابولیک بدن می باشد. مشخص شده است که بخش فسفولیپیدی اسپرماتوزوآی پرندگان مقادیر بالایی از اسیدهای چرب غیراشباع (PUFA) دارد و این اسیدهای چرب حساسیت بالایی در مقابل رادیکالهای آزاد دارند. در سیر تکاملی موجودات زنده جهت مقابله با گونه های فعال اکسیژن (ROS)، مکانیسمهای حمایت کننده آنتی اکسیدانی ویژه ای توسعه یافته است. به همین جهت حضور آنتی اکسیدان های طبیعی به عنوان یک عامل اصلی آنها را قادر به زنده ماندن در یک محیط غنی از اکسیژن می کند. جهت نگهداری قابلیت زنده مانی اسپرم، سیستم دفاع آنتی‎اکسیدانی مسئله مهمی است که در مایع منی پرندگان این سیستم شامل آنتی اکسیدان های طبیعی همراه با آنزیمهایی است که خصوصیات آنتی اکسیدانی دارند که آنزیمهایی نظیر گلوتاتیون پراکسیداز (GPx) و سلنوپروتئین P (SEPP1) از اسپرم در مقابل رادیکالهای آزاد و متابولیتهای مخرّب آنها محافظت می نمایند. آنتی اکسیدان هایی نظیر ویتامین E و سلنیوم نقش عمده ای در تولیدمثل پرندگان دارند. برای رسیدن به عملکرد تولیدمثلی خوب در طیور صنعتی استفاده از مقادیر بهینه آنتی اکسیدان ها ضروری به نظر می رسد. با استفاده از خواص آنتی اکسیدانی برخی مواد افزودنی مانند سلنیوم می توان روند نزولی باروری را به تعویق انداخت. جایگزینی سلنیوم معدنی با منابع جدید سلنیوم در جیره ی طیور باعث بهبود باروری می شود. این تحقیق به منظور بررسی تأثیر نانوسلنیوم در مقایسه با سدیم سلنیت بر روی غلظت سرمی سلنوپروتئین P (SEPP1) و گلوتاتیون پراکسیداز (GPx) در خروس های گله مرغ مادر گوشتی انجام شد.مواد و روش ها: در انتهای زمان آداپتاسیون، نمونه های خون به میزان 5/2 میلی لیتر جمع آوری شدند و سرم آنها پس از جداسازی در فریزر 20- درجه سانتی گراد نگهداری شد. نمونه برداری بعدی 2 هفته بعد یعنی در میانه تحقیق و اِعمال تیمارها انجام گرفت که در این زمان نیز مشابه اولین نمونه برداری، خونگیری انجام شد و سرم ها جداسازی و در فریزر 20- درجه سانتی گراد نگهداری شدند. چهار هفته پس از اِعمال تیمارها در انتهای تحقیق خونگیری به عمل آمد و سرم ها جداسازی و در فریزر نگهداری شدند. غلظت سرمی سلنوپروتئین P توسط روش الایزا و گلوتاتیون پراکسیداز با استفاده از کیت اسپکتروفوتومتری مورد ارزیابی قرار گرفت.نتایج و بحث: مقادیر غلظت سرمی سلنوپروتئین P و گلوتاتیون پراکسیداز در اولین نمونه برداری تفاوت معنی داری را در بین هیچکدام از گروهها نشان ندادند (05/0P) که بیشترین غلظت سلنوپروتئین P مربوط به تیمار حاوی 6/0 میلی گرم نانوسلنیوم در کیلوگرم جیره بود (T5). در میان گروههای مربوط به تیمارهای 2 و 3 که به ترتیب 3/0 میلی گرم سدیم سلنیت در کیلوگرم جیره (T2) و 15/0 میلی گرم نانوسلنیوم در کیلوگرم جیره (T3) تغذیه شده بودند، تیمار 3 غلظت بالاتری از سلنوپروتئین P داشت. نتایج ارزیابی غلظت سرمی سلنوپروتئین P در آخرین نمونه برداری در انتهای تحقیق نشان داد که روندی مشابه با تغییرات غلظت سرمی سلنوپروتئین P که در دومین نمونه برداری در میانه تحقیق مشاهده شد به وقوع می پیوندد. تنها تفاوت مابین نتایج دومین و سومین نمونه برداری این بود که تفاوت بین غلظت های سرمی سلنوپروتئین P در تیمارهای T2 و T3 در انتهای تحقیق بیشتر شده بود. مشابه با نتایج سلنوپروتئین P، غلظت سرمی گلوتاتیون پراکسیداز نیز در سه مرتبه خونگیری مورد ارزیابی قرار گرفت که در دومین نمونه برداری در میانه تحقیق ارزیابی غلظت سرمی گلوتاتیون پراکسیداز نشان داد که در گروههای T5، T4، T3 و T2 مقدار غلظت سرمی به صورت معنی داری بیشتر از گروه کنترل (T1) بود (05/0>P). تفاوت مابین غلظت سرمی گروه کنترل و تیمار T3 معنی دار نبود (05/0P) و با افزایش مقدار نانوسلنیوم در جیره از 15/0 میلی گرم در کیلوگرم جیره تا 6/0 میلی گرم در کیلوگرم جیره غلظت سرمی گلوتاتیون پراکسیداز یک روند افزایشی نشان داد. با در نظر گرفتن تمام شاخص های آزمایش، در این تحقیق 6/0 میلی گرم در کیلوگرم جیره به عنوان بهترین سطح از مکمل های نانوسلنیوم پیشنهاد شده و نانوسلنیوم نسبت به فرم غیرآلی سلنیوم مؤثرتر بوده و در مقادیر مشابه از دو تیمار، نانوسلنیوم غلظت سرمیِ بالاتر سلنوپروتئین P و گلوتاتیون پراکسیداز را باعث می شود.نتیجه گیری نهایی: افزودن نانوسلنیوم نسبت به سدیم سلنیت مؤثرتر بوده بوده و باعث افزایش بیشتر غلظت سرمی آنتی اکسیدان های سلنوپروتئین P و گلوتاتیون پراکسیداز در خروس های گله مرغ مادر گوشتی شد.

1The aim of present research in the first stage was to extract astaxanthin from Haematococcus pluvialis using acid-acetone method and then nanoencapsulation of the pigment using maltodextrin-sodium caseinate coating. In the next step, antioxidant and antibacterial activities of nanocapsules carrying astaxanthin and the free form of the pigment was evaluated. In order to evaluate antibacterial activity of the samples, Listeria monocytogenes, Staphylococcus aureus, Streptococcus iniae, Bacillus subtilis (Gram positive), Yersinia ruckeri, Escherichia coli and Enterobacter aerogenes (Gram negative) were used. The results showed that the antioxidant activity of nanocapsules carrying astaxanthin is significantly higher than the free form of pigment (p<0.05); In addition, this activity was improved by increasing the concentration of samples from 100 to 200 µg/ml (p<0.05). By astaxanthin nanoencapsulation, the diameter of non-growth zone of the studied bacteria increased (p<0.05), but minimum inhibitory concentration (MIC) and minimum bactericidal concentration (MBC) of the pigment and its carrier nanocapsules decreased (p<0.05). According to the results of zone of inhibition, Gram positive (except Listeria monocytogenes) and Gram negative bacteria were resistant up to concentrations of 60 and 80 µg/ml of samples, respectively. In the following, the MIC and MBC of the pigment (free and nanoencapsulated forms) for the seven bacteria ranged from 50 to 400 and 100 to 500 µg/ml, respectively. The results of evaluation the antioxidant and antibacterial activities of nanocapsules carrying astaxanthin during storage period (30 days at 4ºC) indicated stability and no significant change of these properties (p>0.05). According to the values of diameter of non-growth zone, MIC and MBC, Listeria monocytogenes was the most sensitive bacteria against astaxanthin and its carrier nanocapsules. Based on the findings, astaxanthin extracted from Haematococcus pluvialis has antioxidant and antibacterial activities, and these properties are improved by the pigment nanoencapsulation using maltodextrin-sodium caseinate coating.

مقدمه: تهوع و استفراغ پس از عمل یک علامت شایع و ناخوشایند در دوره پس از عمل است که علل زیادی دارد، شامل داروهای بیهوشی و انتخاب القای بیهوشی.هدف: هدف این مطالعه ارزیابی شیوع تهوع و استفراغ پس از عمل جراحی هیسترکتومی به روش انجام بیهوشی عمومی با دو رژیم دارویی متفاوت پروپوفول و تیوپنتال است.مواد و روش ها: این تحقیق بالینی یک سو کور در بیمارستان آریای مشهد بین سال های 1387 و 1388 انجام شد. برای این مطالعه 104 بیمار زن 30 تا 60 ساله که در کلاس یک و دو انجمن متخصصین بیهوشی آمریکا قرار داشتند و برای انجام هیسترکتومی شکمی توسط یک جراح واحد به مدت تقریبی 30-25 دقیقه برنامه ریزی شده بودند به طور تصادفی تحت یکی از دو گروه زیر قرار می گرفتند: در گروه P (52 بیمار) القای بیهوشی با 2 mg/kg و نگهداری آن با 5 mg/kg/hr پروپوفول انجام می شد. در گروه T (52 بیمار) پس از القای بیهوشی با 5 mg/kg تیوپنتال سدیم، نگهداری آن با هالوتان به میزان 0.5 MAC انجام می شد. همه بیماران 4 mg/kg فنتانیل داخل وریدی، 0.6 mg/kg آتراکوریوم و اکسیژن و نیتروس اکسید به میزان مساوی گرفتند. سپس تعداد بیمارانی را که در اتاق ریکاوری، 6 و 24 ساعت پس از عمل تهوع و یا استفراغ را متحمل شده بودند ثبت شد.نتایج: در اتاق ریکاوری میزان تهوع در گروه P 5.8 درصد (3 بیمار) و در گروه 59.6 T درصد (31 بیمار) بود (P=0.001) در حالی که میزان استفراغ در گروه P 5.8 درصد (3 بیمار) و در گروه 28.8 T درصد (15 بیمار) بود (0.003=P). در 6 ساعت پس از عمل میزان تهوع و استفراغ در گروه P و T اختلاف معنی داری نداشتند (0.085=P). در 24 ساعت پس از عمل میزان تهوع در گروه 3.8 P درصد (2 بیمار) و در گروه 32.7 T درصد (17 بیمار) بود (0.001=P) در حالی که میزان استفراغ در گروه 1.9 درصد (1 بیمار) و در گروه 5.8 T درصد (3 بیمار) بود (0.618=P).نتیجه گیری: استفاده از پروپوفول برای القا و نگهداری بیهوشی عمومی نسبت به القا بیهوشی با تیوپتال سدیم و نگهداری آن با هالوتان نقش بهتری در کاهش بروز تهوع و استفراغ پس از عمل در زنانی که تحت هیسترکتومی شکمی قرار گرفتند، دارد.

مقدمه: آنزیم های لیپواکسیژناز نقش مهمی در انواع مکانیسم های موجودات زنده ایفا می کنند. تا کنون مطالعات زیادی بر روی عملکرد لیپواکسیژناز در انسان و سایر موجودات انجام گرفته است. فعال شدن این آنزیم در یوکاریوت ها و اثرگذاری روی سوبسترای خود (اسید آراشیدونیک) باعث تولید واسطه های گوناگونی می شود. یکی از محصولات واکنش این آنزیم لکوترین است. این واسطه التهابی نقش مهمی در فرایند ترمیم زخم ایفا می کند. مطالعات اخیر نشان داده است که آنزیم لیپواکسیژناز LOXe استخراج شده از یک دوزیست (Ambystoma mexicanum) در مقایسه با لیپواکسیژناز انسانی تاثیری به مراتب بیشتر در فرایند بهبود زخم از خود نشان می دهد. تا به حال، همسانه سازی و بیان این ژن در باکتری انجام نشده است و از آن جا که اولین قدم برای شناسایی و تعیین ویژگی های هر پروتئین، در دست داشتن مقادیر زیادی از آن است، در تحقیق حاضر، همسانه سازی و بیان لیپواکسیژناز اکسولوتل (LOXe) مورد توجه قرار گرفت.روش ها: ابتدا توالی کد کننده لیپواکسیژناز اکسولوتل بر اساس توالی آمینو اسیدی پروتئین مورد نظر، طراحی و پس از بهینه سازی کدون ها برای بیان حداکثری در باکتری E. coli (Escherichia coli)، در ناقل pUC57 قرار گرفت. قطعه کد کننده سنتز شده پس از هضم با آنزیم های برشی مورد نظر، در چهارچوب خواندن ناقل بیانی pET21-a قرار داده شد و در میزبان بیانی E. coli-BL21 برای بیان پروتئین 71 کیلو دالتونی LOXe (623 اسید آمینه) در حضور IPTG (Isopropyl-beta-D-thiogalactopyranoside) القا گردید.یافته ها: کلونینگ LOXe با صحت انجام گرفت و بیان این آنزیم در باکتری E. coli امکان پذیر است.نتیجه گیری: آنالیز SDS-PAGE (sodium dodecyl sulfate polyacrylamide gel electrophoresis) نشان دهنده بیان فراوان پروتئین مورد نظر در مقایسه با نمونه شاهد بود.

In order to investigate the effect of inorganic selenium replacement with organic selenium from Spirulina algae on performance and breast meat quality of broilers, a total of 160 one-day-old chicks were used in a completely randomized design with four treatments, eight replicates and five birds per each replicate. The sources of selenium used included sodium selenite and organic selenium from Spirulina algae which were replaced at two levels of 50 and 100 percent. The organic selenium was produced by the culture of Spirulina algae and its enrichment with selenium. The selenium content of different treatments was measured by ICP-Mass method. In this experiment, the feed intake and body weight gain parameters were measured weekly and feed conversion ratio was calculated. At 42 day of age, one bird was slaughtered from each replicate and the weight of carcass ready to cook was measured. The breast meat was sampled for measurement of pH and selenium storage. The results showed that it was not observed any significant difference in performance traits and ready to cook carcass percentage among different treatments. There was no significant difference in breast muscle pH at 0 and 24 hours after slaughtering. The amount of selenium deposited in breast muscle of birds fed organic selenium had significant increase when compared with other treatments (P<0.05). Generally, the results of this study showed that 100% replacement of sodium selenite with organic selenium from Spirulina algae led to increase in breast muscle selenium deposition without reduction in bird performance.