یکی از مهم ترین پسماندهای تولید شده در نیروگاه های سیکل ترکیبی، لجن تولیدی در حوضچه تبخیری می باشد. بررسی فرایند تولید برق در این نوع نیروگاه ها حاکی از آن است که پساب ورودی به حوضچه تبخیری حاوی آلاینده های مختلفی است که در حین فرایند تبخیر به صورت لجن در کف حوضچه تبخیری رسوب می کند. بر این اساس شناسایی کمی و کیفی این پسماند و ارائه راهکارهای مدیریت آن در دستور کار قرار گرفته و به این منظور نیروگاه سیکل ترکیبی دماوند برای بررسی موردی انتخاب شده است. مطالعات صورت گرفته نشان می دهد که این پسماند حاوی فلزات سنگین (به خصوص سرب و کرم) و آلاینده های نفتی می باشد. مقایسه خصوصیات فیزیکی و شیمیایی لجن حوضچه تبخیری با معیارها و طبقه بندی های کنوانسیون بازل و سایر منابع شناخته شده بین المللی مانند دستورالعمل های سازمان حفاظت محیط زیست آمریکا (EPA) بیانگر آن است که این پسماند در گروه پسماندهای ویژه طبقه بندی می شود. در ادامه کلیه روش های محتمل جهت مدیریت لجن تولیدی بررسی شده و بر اساس معیارهای فنی، اقتصادی و زیست محیطی روش دفن در زمین به عنوان روش برتر انتخاب شد. در نهایت جهت اجرای این روش، سناریوهای مختلف دفن در زمین شامل دفن سطحی و عمقی در نظر گرفته شده و از آنجا که در محل های دفن پسماند، لاینر مهم ترین عامل در جلوگیری از نفوذ آلاینده ها به محیط می باشد، با استفاده از مدل IWEM سیستم لاینینگ مناسب برای کارگذاری در کف محل دفن در سناریوهای مختلف محیطی و غلظت های متفاوت نشت پیشنهاد شده است. نتایج بررسی حالت های مختلف نشت بیانگر آن است که در صورتی که از روش دفن سطحی استفاده شود، در همه غلظت های نشت نیاز به لاینر ترکیییی است و حتی کاهش مساحت حوضچه تیخیری بر انتخاب لاینر مناسب تاثیر چندانی ندارد. اما در روش دفن در یک خاکچال استاندارد که در این بررسی مکان دفن کهریزک انتخاب شده است، در غلظیت نشت 90 درصد نیز می توان لاینر ساده را برای پوشش کف محل دفن به کار برد. همچنین در صورتی که غلظت کروم تا 30 درصد و غلظت سرب و منگنز تا 50 درصد کاهش یابد می توان این پسماند را بدون لاینر نیز دفع کرد.