سابقه و هدف: یکی از عوامل عدم موفقیت درمان ریشه، پرفوراسیون میباشد و تحقیقات مختلف نشان داده اند که پرفوراسیون ناحیه فورکا به تخریب بافت نگهدارنده دندان و در صورت عدم درمان، به از دست رفتن دندان منجر می گردد. مواد مختلفی جهت بستن پرفوراسیونها معرفی شده اند که از آن جمله می توان کاویت، زینک اکساید اوژنول، هیدروکسید کلسیم، آمالگام، MTA را نام برد. MTA که توسط Torabinejad در سال 1993 بعنوان ماده پرکننده انتهای ریشه معرفی شد. بخاطر توانایی سیل مناسب این ماده و خصوصیات تطابق سنجی مناسب آن، امروزه بعنوان انتخاب اول در ترمیم پرفوراسیونها معرفی شده است. این گزارش با هدف معرفی بیماری که با یک مورد پرفوراسیون ناحیه فورکا بدلیل پوسیدگی مراجعه و مورد درمان ریشه با استفاده از MTA قرار گرفته بود انجام پذیرفت.گزارش مورد: بیمار دختری 19 ساله بدون سابقه پزشکی خاص بود که جهت درمان دندان مولر اول پایین سمت چپ خود با پوسیدگی وسیع مراجعه نموده بود. در بررسیهای کلینیک و رادیوگرافی این دندان مشخص شد که در ناحیه فورکای دندان پرفوراسیون بدلیل پوسیدگی وجود دارد. ابتدا تمامی پوسیدگیهای تاج دندان و ناحیه فورکا برداشته شد. پس از درمان کامل ریشه ها، ناحیه پرفوراسیون با MTA پوشانده شده، دندان پانسمان شده و جلسه بعد ترمیم گردید. دندان مورد نظر 6 ماه بعد مورد بررسی رادیوگرافی مجدد قرار گرفت و علائم بهبودی ناحیه فورکا ثابت گردید.نتیجه گیری: دندان با پرفوراسیون ناحیه فورکا، حتی اگر بدلیل گسترش پوسیدگی باشد، می تواند توسط MTA درمان گردد و این ماده، با توجه به داشتن خصوصیات بسیار مطلوب، بعنوان ماده انتخابی در ترمیم پرفوراسیونها مطرح است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه: در بیماران متقاضی سفید کردن دندان ها، درمان سفید کردن ممکن است بر ریزنشت ترمیم های موجود تاثیر بگذارد. از عوامل موثر در ریزنشت ترمیم های کامپوزیتی، غلظت ماده سفید کننده، نوع عامل باندینگ به کار رفته در ترمیم و روش سفید کردن است. هدف این مطا لعه بررسی تاثیر دو روش بلیچینگ بر روی ریزنشت ترمیم های کامپوزیتی می باشد.مواد و روش ها: 48 دندان پره مولر سالم کشیده شده انسان جمع آوری و به طور تصادفی به 4 گروه تقسیم شد. در سطح باکال و لینگوال دندان ها حفرات کلاس V با لبه جینجیوال یک میلی متر زیرCEJ ، تعبیه شد. در گروه اول در سطح باکال از عامل باندینگ کلیرفیل اس-ای باند و در سطح لینگوال از عامل سینگل باند استفاده شد و حفرات با کامپوزیت Z250 ترمیم گردید. در گروه دوم مراحل شبیه گروه اول بود با این تفاوت که نمونه ها پس از ترمیم به مدت یک ماه در آب مقطر نگه داری شدند. در گروه سوم تمام مراحل شبیه گروه دوم بود با این تفاوت که، پس از یک ماه نگه داری درآب مقطر بلیچینگ به روش خانگی بر روی دندان ها انجام شد. در گروه چهارم، تمام مراحل شبیه گروه دوم بود با این تفاوت که پس از یک ماه نگه داری در آب مقطر رژیم بلیچینگ در مطب بر روی دندان ها انجام شد. نمونه های هر گروه، تحت سیکل حرارتی و تحت ارزیابی ریز نشت قرار گرفتند. نتایج حاصل با آزمون های ویل کاکسون،Kruskall-Wallis  و Mann-Witney آنالیز شدند.یافته ها: ادهزیو سینگل باند ریزنشت کمتری را پس از سفید کردن نشان داد و میزان ریز نشت در هر دو دیواره هنگام استفاده از روش سفید کردن در مطب بیشتر بود.نتیجه گیری: سینگل باند بهترین نتایج را از نظر میکرولیکیج نشان داد. بلیچینگ تاثیر منفی بر میکرولیکیج داشت که در روش در مطب بالاتر بود.

هدف: حصول روشی جدید برای پیشبرد رگ زایی با استفاده از داربست سه بعدی قابل تزریق به همراه عامل رشد این داربست می تواند عامل رشد را برای مدت بیشتری نگه دارد و بنابراین رگ زایی را افزایش دهد.مواد و روشها: داربست سه بعدی با مخلوط فاز آبی پپتید آمفی فیل (PA) و فاکتور رشد هپاتوسیتی (HGF) ساخته شد. PA با شیمی فاز جامد استاندارد که به انتهای پپتید گروههای آلکیله NH2 متصل شده بود، تهیه شد. توالی آرژنین - گلیسین - آسپارتیک اسید (RGD) نیز به داربست اضافه شد.یافته ها: یک شبکه سه بعدی از نانو رشته ها با مخلوط HGF و محلول آبی PA ساخته شد. مشاهده میکروسکوپ الکترونی نگاره (SEM) وجود تجمعات رشته ای با نسبت طول به عرض زیاد و مساحت زیاد و قطر کمتر از 200 نانومتر را نشان داد. رهایش آزمایشگاهی HGF از این داربست به همراه رگ زایی مشاهده شد. در موجود زنده و تزریق این داربست به زیر پوست نشان داد تزریق PA به همراه HGF رگ زایی بیشتری نسبت به HGF و PA تنها داشته است.نتیجه گیری: ترکیب HGF و PA می تواند نوید بخش بهبود ترمیم بافتی باشد.

 لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

سابقه و هدف: ریزنشت مشکل مهمی در ترمیم های آمالگامی است و می تواند به تغییر رنگ دندان، تحریک پالپ، حساسیت بعد از ترمیم و عود پوسیدگی منجر شود. هدف از انجام این مطالعه بررسی و مقایسه میزان ریزنشت در سه نوع آمالگام (Cinalux، Dentam و SS White در حفرات کلاس V هنگام استفاده از یک نوع عامل باندینگ عاجی (Excite) و وارنیش (Copalite) بود.مواد و روشها: در این مطالعه تجربی، آزمایشگاهی، 78 دندان سالم پرمولر انسان انتخاب و در سطح فاسیال آنها حفرات کلاس V به ابعاد 2×2×3 میلی متر ایجاد شد. سپس دندان ها به 5 گروه (یک گروه 18 تایی شامل دو گروه 9 تایی کنترل مثبت و کنترل منفی و 3 گروه 20 تایی) تقسیم شدند. هر گروه 20 تایی به دو گروه 10 تایی تقسیم شد که یک گروه با عامل باندینگ عاجی و یک نوع آمالگام و گروه دوم با وارنیش و همان آمالگام تقسیم شدند. سپس دندان ها به مدت 105 ثانیه و برای 7000 دور در دمای بین 4±2oC و 54±4oC ترموسایکل شدند. دندان ها در متیلن بلو 2% قرار گرفته، توسط دیسک الماسی برش داده شده و میزان نفوذ رنگ در زیر استریومیکروسکوپ با بزرگنمایی 40 مورد بررسی قرار گرفت. از آزمون های Kruskall-wallis و Mann-whitney برای تجزیه و تحلیل داده استفاده شد.یافته ها: میانگین ریزنشت هنگام استفاده از وارنیش در تمامی انواع آمالگام بیشتر از Excite بود. آزمون آماری تفاوت معنی داری بین ریزنشت هنگام استفاده از وارنیش و انواع آمالگام نشان نداد. بین استفاده از عامل باندینگ عاجی Excite و انواع آمالگام تفاوت آماری معنی دار مشاهده شد (P<0.05). کمترین میزان ریزنشت در هنگام استفاده از Excite در آمالگام Dentam دیده شد.نتیجه گیری: طبق یافته های حاصل از این مطالعه میزان ریزنشت هنگام استفاده از عامل باندینگ عاجی کمتر از وارنیش بوده، نوع آمالگام مصرفی نیز در میزان ریزنشت موثر می باشد.

زمینه و هدف: از آنجایی که سزارین یکی از شایع ترین اعمال جراحی است که در خانم ها انجام می شود، سعی در کاهش عوارض و مدت عمل و یافتن روش های آسان تر و کم عارضه تر اهمیت ویژه ای دارد. جهت مقایسه نتایج کوتاه مدت (مدت عمل، درد و تب و عفونت جدار) در دو روش بستن و نبستن پریتوئن در سزارین این مطالعه انجام شد تا بهترین روش ترمیم را در عمل سزارین با کمترین عوارض معرفی کنیم.روش کار: در یک کارآزمایی بالینی مقایسه ای 258 بیمار که برای بار اول سزارین می شدند بطور یک در میان در یکی از دو گروه بستن و نبستن پریتوئن احشایی قرار گرفتند و نتایج زودرس پس از عمل شامل مدت عمل و درد و تب و عفونت زخم در دو گروه مقایسه شد. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون Z و لون و chi2 استفاده شد و نتایج با جداول یک بعدی و دو بعدی ارایه شدند.یافته ها: طول مدت عمل در گروه نبستن پریتوئن کمتر بود. شیوع عفونت محل عمل در دو گروه یکسان و در کل %1.2 بود و تفاوت معنی داری نداشت. شیوع ایلئوس و فراوانی تب پس از عمل در گروه ترمیم پریتوئن بیشتر و معنی دار بود (P<0.001). درد پس از عمل بر اساس تعداد شیافهای ایندومتاسین مصرف شده در گروه ترمیم پریتوئن احشایی کمتر بود (P<0.001).نتیجه گیری: با توجه به اینکه عارضه زودرسی از نبستن پریتوئن احشایی دیده نشد و همچنین در موارد عدم ترمیم پریتوئن احشایی کاهش طول مدت عمل و کاهش درد و تب و شیوع ایلئوس دیده شده است، توصیه می شود که از روش سنتی بستن پریتوئن احشایی در سزارین استفاده نشود و پریتوئن احشایی ترمیم نگردد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه و هدف: آپاندیسیت شایع ترین وضعیت جراحی اورژانسی است. از عوارض پس از جراحی آپاندکتومی می توان به عوارض پوستی، عفونت، درد پس از عمل و فتق و انسداد اشاره کرد. بین جراحان بر سر بستن صفاق بعد از عمل های جراحی شکمی تفاوت نظر وجود دارد. لذا هدف از این مطالعه تعیین و تأثیرترمیم یا عدم ترمیم پریتوئن بر عوارض پس از آپاندکتومی باز بود. روش بررسی: این یک مطالعه کارآزمایی بالینی می باشد که در سال 1399ـ1398در بیمارستان شهید بهشتی یاسوج بر روی 126 نفر از بیماران مراجعه کننده که شرایط ورود به مطالعه جهت انجام جراحی آپاندکتومی به روش باز را داشتند، انجام گرفت. در این مطالعه تصادفی سازی به روش سیستماتیک انجام گرفت. مشاهدات بالینی و پیگیری بیماران یک هفته، سه ماه و شش ماه پس از عمل جراحی انجام شد. داده های جمع آوری شده با استفاده از آزمون های آماری آنالیز واریانس، تی تست و مجذور کای تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: از 126 نفر کاندید برای عمل جراحی آپاندکتومی، 60 نفر مرد و 66 نفر زن بودند. در این میان 64(8/50 درصد) نفر تحت عمل جراحی همراه با ترمیم پریتوئن و 62 نفر(2/49 درصد) تحت جراحی بدون ترمیم پریتوئن قرار گرفتند. میانگین سنی این جمعیت 82/13±88/26 سال بود و در محدوده بین 5 تا 65 سال قرار داشت .نتایج نشان داد که هم در گروه با ترمیم پریتوئن و هم در گروه بدون ترمیم پریتوئن، 62 نفر(9/69 درصد) بدون عفونت و 2 نفر(1/3 درصد) همراه با تخلیه چرکی، علایم عفونت وعفونت محل جراحی(SSI) بودند. هم چنین در گروه با ترمیم پریتوئن، 42 نفر(6/65 درصد) بدون درد، 16 نفر(0/25 درصد) میزان درد خفیف و 6 نفر(4/9 درصد) میزان درد متوسط داشتند. در گروه عدم ترمیم پریتوئن 50 نفر(6/80 درصد) بدون درد، 11 نفر (7/17 درصد) درد خفیف و 1 نفر(6/1 درصد) درد متوسط داشتند. بین دو گروه عمل جراحی آپاندکتومی با ترمیم پریتوئن و بدون ترمیم پریتوئن، در وجود عفونت، فتق و انسداد و هم چنین شدت درد اختلاف معنی داری مشاهده نشد(076/0=p)، اما وجود درد در بیماران بدون ترمیم پریتوئن به طور معنی داری کمتر بود(044/0=p). نتیجه گیری: نتایج به دست آمده از این مطالعه نشان داد که استفاده از دو برش جراحی پریتوئن باز و پریتوئن بسته در عمل جراحی آپاندکتومی در مؤلفه های عفونت محل زخم تفاوت معنی داری باهم نداشتند، مؤلفه فتق اینسیژنال بعد از یک سال مشاهده نشد، هم چنین در مقایسه مؤلفه درد پس از عمل مشاهده شد که درد در گروه پریتوئن باز کمتر است، لذا در بیماران با تشخیص آپاندیسیت پیشنهاد می­شود از روش جراحی آپاندکتومی بدون ترمیم پریتوئن استفاده شود.