با عنایت به ارتباط غیر قابل انکار هرگونه شکل دهی محیط زندگی انسان و از جمله طراحی محیط و منظر با مقوله هنر و همچنین رابطه این شکل دهی با مفاهیم معنوی زیبایی، بحث «زیبایی شناسی طراحی محیط و منظر» که در واقع به مبانی حکمی و نظری طراحی می پردازد از اهیمت شایان توجهی برخوردار می باشد. از آنجایی که در بسیاری مواد تکیه اصلی بر ظواهر و کمیات قرار گرفته و یا در برخی موارد سوابق تاثیر حکمت نظری و فرهنگ ایرانی به غفلت سپرده می شود وجیزه حاضر سعی بر آن خواهد داشت تا با پرداختن اجمالی به مباحث فوق، تا حد امکان به معرفی مبانی زیبایی شناسی طراحی محیط و منظر پرداخته و این مبانی را در قالب معیارهایی که زیبایی منظر را از نظر فرهنگ ایرانی تعریف می نمایند تبیین نماید. به بیان دیگر سعی در معرفی جلوه و وجهی از زیبایی خواهد بود که فراتر از زیبایی بصری بوده و بر زیبایی معنوی و معقول اشاره دارد. در جهت پاسخگویی به این موضوع سر فصلهای اصلی مقاله پس از مقدمه ای کوتاه عبارت خواهند بود از: - مبانی نظری که عمدتا به معرفی علل اربعه طراحی محیط و منظر می پردازد. - تعاریف، که طی آن تعاریف مورد نظر برای برخی مفاهیم و تعابیر ارایه خواهند شد. - ویژگی های زیبایی شناسی محیط و منظر مشتمل بر دو مقوله اصلی خواهد بود. مقوله اول و اصلی مبانی نظری و فلسفی زیبایی (از نظر قبیل گرایش به تجرد، تعادل، یادآوری و هدایت، توجه به معنا و معنویت، هماهنگی، وحدت و هویت) می باشد که در ضمن تشریخ آنها، به چگونگی و مباحث مرتبط با تجلیات کالبدی آنها در قالب اصولی برای طراحی مثل سلسله مراتب، تقارن، درونگرایی، رمزگرایی، تناسب، حد، اندازه، تنوع، سادگی، خلوص و امثالهم نیز اشاره خواهند شد. - و در خاتمه نیز به همراه بیان نتیجه اجمالی مباحث مطرح شده توصیه هایی تقدیم خواهد شد.