مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی کردستان
سال:1389 | دوره:15 | شماره:1 (مسلسل 55) |تعداد مقالات:11

زمینه و هدف:  C Reactive Protein (CRP)یک پروتئین پلاسمایی حساس به التهاب در انسان است و اخیرا مشخص شده که با افزایش ریسک انفارکتوس و آنژین قلبی و مرگ ناگهانی کرونری و هیپرتانسیون و دیابت قندی همراه است. مطالعات در مورد سطح سرمی و نقش  CRPدر COPD متعدد است. نقش احتمالی CRP در پاتوژنز آسم در مطالعات مطرح شده است. پدیده التهاب موضعی در آسم ثابت شده است ولی شواهد مستدل در مورد درگیر بودن التهاب سیستمیک در آسم محدود است. در این مطالعه سطح سرمی CRP با روش بسیار حساس در بیماران آسمی تحت درمان منظم با کورتیکواستروئید استنشاقی با افراد غیرآسمی مقایسه شده است. روش بررسی: در این مطالعه مورد - شاهد 50 بیمار آسمی شناخته شده بر اساس معیارهای استاندارد که دارای معیارهای ورود بودند انتخاب شدند. همگی در یک مرحله درمانی مشابه بودند. 50 نفر غیر آسمی نیز بعنوان گروه شاهد انتخاب شده در هر دو گروه سطح سرمی CRP با روش الایزا اندازه گیری شده و با هم مقایسه شدند. یافته ها: میانگین سنی گروه بیمار 46.7±9.8 سال و میانگین سنی گروه کنترل 44±14.35 سال بود. توزیع سنی و جنسی در دو گروه تفاوت آماری معنی دار نداشت. مدت زمان علایم ریوی در %20 بیماران کمتر از 3 سال، در %36 سه تا پنج سال، %24 شش تا 12 سال و در %20 بیش از 13 سال بود. میانگین سطح سرمیCRP  بسیار حساس در بیماران آسمی 34.79 میلی گرم در لیتر بود، در حالیکه این میزان در گروه شاهد 12.8 میلی گرم در لیتر بود که دارای تفاوت آماری معنی دار بود (P<0.01). رابطه معنی دار آماری بین طول مدت ابتلا به آسم، سن و جنس با سطح HS-CRP یافت نشد. نتیجه گیری: التهاب موجود در آسم تنها محدود به راههای هوایی نیست و در آسم نیز مشابه COPD می توان شواهد التهاب سیستمیک را یافت که CRP نمونه ای از این شواهد است.

زمینه و هدف: بسیاری از رفتارهای پستانداران بالغ محصول برهمکنش فعالیت های وابسته به ژنتیک و تجربه حسی در دوره بحرانی تکامل مغز است. هدف از انجام این مطالعه بررسی تقابل اثر ملاتونین، آنتاگونیست آن؛ لوزیندول و تیمار روشنایی بر فرآیندهای یادگیری و حافظه فضایی موش های صحرایی در ماز آبی موریس است. روش بررسی: با استفاده از 60 راس موش صحرایی نر 45 روزه که به طور تصادفی در 2 گروه توزیع شده بودند، این مطالعه تجربی انجام شد. گروه (Control) CO که حیوانات این گروه از بدو تولد تا پایان آزمایشات در شرایط تاریکی - روشنایی 12-12 ساعته قرار داشتند و گروه (Light Reared) LR که در روشنایی کامل رشد یافتند. هر گروه به سه زیر گروه کنترل، دریافت کننده ملاتونین و دریافت کننده لوزیندول تقسیم شد. با استفاده از ماز آبی موریس روند یادگیری و تثبیت حافظه حیوانات به مدت 5 شب بررسی شد. یافته ها: نتایج این مطالعه نشان می دهند که در مرحله یادگیری حیوانات LR یادگیری کندتری دارند. همچنین، ملاتونین باعث کندتر شدن روند یادگیری موش های کنترل می گردد. لوزیندول باعث بهبود یادگیری موش های LR شد. تیمار روشنایی و ملاتونین بر تثبیت حافظه این حیوانات بی تاثیر بود و لوزیندول تنها باعث اختلال در تثبیت حافظه موش های کنترل گردید. نتیجه گیری: تیمار روشنائی باعث ایجاد اختلال در روند یادگیری فضائی موش های صحرایی می شود و نیز ملاتونین، یادگیری فضایی حیوانات کنترل را با مشکل مواجه می کند. هیچ کدام از دو مداخله فوق بر روند تثبیت حافظه موثر نیستند.

زمینه و هدف: بیماریهای دهان و دندان اثرات زیانباری را در دوران کودکی و سنین بالا دارند و 5-10 درصد از کل هزینه های مراقبت بهداشتی را شامل می شود. الگوی فرانظریه ای، چگونگی و زمان مراحل تغییر رفتار را پیش بینی می کند. مطالعه حاضر با هدف تعیین مراحل رفتار تمیز کردن بین دندان بر اساس الگوی فرانظریه ای در دانش آموزان دختر و پسر مقطع پیش دانشگاهی شهر یزد انجام شد. روش بررسی: پژوهش حاضر مطالعه ای مقطعی است که بر روی 361 نفر از دانش آموزان مقطع پیش دانشگاهی شهر یزد که طی نمونه گیری خوشه ای از 8 مدرسه انتخاب شدند، انجام شد. ابزار گردآوری اطلاعات پرسشنامه ای که روایی و پایایی آن تایید شده و شامل مشخصات دموگرافیک، سوالات خودکارآمدی، موازنه تصمیم گیری (فواید درک شده و موانع درک شده) و مراحل تغییر رفتار تمیز کردن بین دندان بود، که به صورت خودگزارشی تکمیل و داده ها از طریق نرم افزارآماری SPSS تجزیه و تحلیل گردید. یافته ها: %54.8 دختر و %45.2 پسر با میانگین سنی 17.53±0.55 سال در این مطالعه شرکت کردند. %50 (179 نفر) در مرحله پیش تفکر، %5.3 (19 نفر) در تفکر، %24.1 (87 نفر) آمادگی، %8.6 (31 نفر) عمل و %12.5 (45 نفر) در مرحله نگهداری رفتار تمیزکردن بین دندان بودند. مراحل تغییر با خودکارآمدی (r=0.33) و فواید درک شده (r=0.19) ارتباط مثبت و معنی دار و با موانع درک شده همبستگی معکوس و معنی داری (r=-0.19) داشت. سازه های خودکارآمدی، موانع و فواید درک شده رویهم رفته %15 از واریانس مراحل تغییر رفتار را پیش بینی کردند که در این میان خودکارآمدی (b=0.212) قویترین پیش بینی کننده بود. نتیجه گیری: یافته ها نشان داد که اکثر دانش آموزان در مرحله پیش تفکر بودند و احتمالا در آینده در معرض پوسیدگی دندان بیشتری قرار دارند، می توان از الگوی فرانظریه ای جهت تعیین استراتژیهای مربوط به هر یک از مراحل تغییر رفتارخود مراقبتی دهان و دندان به منظور پیشرفت و نگهداری رفتار در مداخلات و برنامه های آموزشی استفاده کرد.

زمینه و هدف: نوروویروس های انسانی (NoVs) یکی از مهمترین عوامل شایع گاستروانتریت های حاد هستند. نوروویروس ها بسیار عفونی اند و انتقال آنها به صورت فرد به فرد و از راه مدفوعی - دهانی می باشد. نوروویروس ها را می توان به پنج ژنوگروه تقسیم بندی کرد که ژنوگروه های I و II به عنوان عامل عمده عفونتهای نوروویروسی در انسان شناخته شده است. اطلاعات کافی در رابطه با اسهال های نوروویروسی مربوط به افراد بزرگسال در تهران وجود ندارد. هدف این مطالعه تعیین میزان عفونت نوروویروسی در افراد بالای 18 سال با مشکلات گوارشی و اسهال های حاد که به بیمارستان شهدا تجریش در تهران مراجعه کرده اند است. روش بررسی: 67 نمونه مدفوعی از بیماران بالای 18 سال که دچار اسهال های حاد بودند، در تهران بین خرداد ماه 1387 تا بهمن 1387 جمع آوری شد. RNA استخراج و RT-PCR به وسیله پرایمرهایی که طراحی شده بودند و می توانستند بین ژنوتایپ I و II نوروویروس تمایز قایل شوند انجام گردید. یافته ها: RNA نوروویروس در 3 نمونه مدفوعی بیمار (%4.5) ردیابی گشت. هر سه نمونه مثبت متعلق به ژنوگروه I بود و در فصل پاییز شناخته شد. متوسط سن افراد مبتلا 32±8.7 سال بود. نتیجه گیری: این نتایج نقش نوروویروس را به عنوان یک عامل ویروسی مسوول در موارد گاستروانتریت در افراد بزرگسال آشکار می کند. همچنین این نتایج نشان دهنده برتری ژنوتایپ I نوروویروس در گاستروانتریت های حاد افراد بزرگسال در تهران است.

زمینه و هدف: با توجه به شروع بیماریهای مزمن سنین بزرگسالی و عوامل زمینه ساز آنها از جمله سندرم متابولیک از اوایل عمر، شناخت عوامل موثر و شروع هر چه زودتر اقدامات مداخله ای، فواید کوتاه مدت و دراز مدت بیشتری در برخواهد داشت. مطالعه حاضر الگوی تغذیه و فعالیت جسمانی کودکان و نوجوانان چاق با و بدون سندرم متابولیک را مورد مقایسه قرار داد. روش بررسی: این مطالعه مورد شاهدی در سال 86-1385 بر روی 825 کودک و نوجوان 6 تا 17 ساله دچار اضافه وزن و چاقی (نمایه توده بدنی برابر یا بیش از صدک 85) در دو گروه با یا بدون سندرم متابولیک انجام شد. الگوی غذایی و فعالیت فیزیکی آنها مورد مقایسه قرار گرفت. داده ها در نرم افزار آماری SPSS 15 با استفاده از آزمونهای آماریt- test ، کای زوج و رگرسیون مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: مقایسه میانگین تعداد بار مصرف مواد غذایی و میزان فعالیت جسمانی بین دو گروه مبتلا و غیر مبتلا به سندرم متابولیک نشان دهنده این مطلب بود که افزایش مصرف گوشت، تخم مرغ، لبنیات، مغزهای گیاهی، سبزیجات و میوه جات با کاهش احتمال ابتلا به سندرم متابولیک ارتباط معنی داری دارد. از طرفی فعالیت جسمانی مبتلایان به سندرم متابولیک کمتر از گروه غیر مبتلا بود، گرچه این تفاوت معنی دار نبود. نتیجه گیری: با توجه به شیوع روز افزون چاقی و سندرم متابولیک در کودکان و نوجوانان و ارتباط آن با عادات غذایی و الگوی فعالیت بدنی ایشان و با توجه به تثبیت عادات از دوران کودکی، لازم است توجه بیشتری به شیوه زندگی کودکان و نوجوانان و پیشگیری از بیماریهای مزمن سنین بعدی صورت گیرد.

زمینه و هدف: آنچه که در درمان یک بیماری مزمن چون دیابت دارای اهمیت است علاوه بر کنترل علایم بیماری، بهبود کیفیت زندگی بیمار است. زحمتی که یک بیماری مزمن چون دیابت بر شخص تحمیل می کند مساله ای است که تنها از دیدگاه پزشک و پرستار قابل شناسایی نبوده و با آنچه بیمار احساس می کند بستگی دارد. تاثیر دیابت و عوارض ناشی از آن بر روی کیفیت زندگی هنوز ناشناخته باقی مانده و مطالعات انجام شده بر روی کیفیت زندگی بیماران دیابت محدود است. این مطالعه با هدف بررسی مقایسه ای کیفیت زندگی کودکان و نوجوانان مبتلا به دیابت تیپ 1 از دو دیدگاه خود و والدینشان با گروه کنترل انجام شد. روش بررسی: در یک مطالعه «کوهورت تاریخی» کیفیت زندگی کودکان و نوجوانان مبتلا به دیابت تیپ 1 از دیدگاه خود و والدینشان مراجعه کننده به مراکز بهداشتی - درمانی مورد بررسی قرار گرفت. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه های کیفیت زندگی (PedSQL) در دو دیدگاه کودکان و والدین در چهار بعد جسمی (8 سوال)، عاطفی (5 سوال)، اجتماعی (5 سوال) و عملکرد مدرسه (5 سوال) بود. داده ها با استفاده از روشهای آمار استنباطی (آزمون تی مستقل، من ویتنی و همبستگی اسپیرمن) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: بین میانگین نمره کلی کیفیت زندگی کودکان و نوجوانان دیابتی و گروه سالم تفاوت معنی داری وجود نداشت، اما در بعد جسمی این تفاوت معنی دار بود. دیدگاه والدین نشان داد که والدین کودکان دیابتی نسبت به والدین گروه سالم نگرانی بیشتری داشتند و کیفیت زندگی کلی و همچنین در ابعاد جسمی، عاطفی و اجتماعی بین نمره والدین گروه دیابتی و سالم تفاوت کاملا معنی دار بود (P<0.001).نتیجه گیری: یافته های پژوهش نشان داد که دیدگاه کودکان و نوجوانان مبتلا به دیابت در حیطه جسمی با گروه سالم متفاوت می باشد. همچنین از دیدگاه والدین کودکان و نوجوانان دیابتی کیفیت زندگی فرزندانشان بویژه در سه بعد عاطفی و جسمی و اجتماعی در مقایسه با والدین گروه سالم متفاوت می باشد. لذا توصیه می شود برنامه هایی به منظور ارتقا سطح بهداشت روان این بیماران و خانواده آنها در کنار مراقبتهای درمانی ارایه گردد.

زمینه و هدف: درماتیت عارضه تاولی التیام یابنده پوست است، که توسط حشره کوچکی به نام پدروس از سوسک های ولگرد و از راسته سخت بال پوشان ایجاد می شود. در حالی که در خصوص درمان کلاسیک بیماری مطالعات محدودی صورت گرفته است. هدف این مطالعه شناخت اثر درمانی داروی آتورواستاین روی درماتیت در مقایسه با دارونما بوده است. روش بررسی: این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی 2 سویه کور بوده و به مدت 6 ماه در بیمارستان ها و کلینیک ها و مراکز درمانی شهرستانهای ساری و نکا به اجرا در آمد. طی این مطالعه آثار درمانی قرص آتورواستاتین خوراکی در 15 نفر از بیماران مبتلا به درماتیت پوستی و 15 نفر گروه شاهد با دارو نما مورد بررسی قرار گرفت. تمام بیماران در آغاز و پایان دوره درمان (روز اول، هفتم و چهاردهم) تحت بررسی مشاهده بالینی قرار گرفتند. نتایج در پرسشنامه ثبت و در دو گروه، بهبودی کامل و شکست درمان مقایسه شد. نتایج با آزمون آماری c2 و نرم افزار SPSS 11.5 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: از مجموع 15 نفر بیمار، 10 نفر در شهرستان ساری و 5 نفر در شهرستان نکا تحت درمان قرار گرفتند. بیشتر بیماران در گروه سنی 45-26 سال قرار داشتند. اکثر بیماران متاهل، همگی آنها با سواد و عمدتا در مشاغل دولتی یا خصوصی اشتغال داشتند. میزان بهبودی کامل بیماران در ویزیت دوم (روز هفتم) 93.3 درصد و در ویزیت سوم (روز چهاردهم) بقیه بیماران بهبود یافتند. در بیماران مراجعه کننده 42.85 درصد زخم های با اندازه 6-10 سانتی متر مربع داشتند و 30.43 درصد از بیماران دارای ضایعه در ناحیه گردن بودند. اختلاف معنی داری بین بهبودی گروه تیمار با دارو نما در نوبت های درمان دیده شد (P<0.05).نتیجه گیری: در این بررسی تمامی بیماران تا روزچهاردهم بعد از درمان بهبودی کامل یافتند در حالیکه در گروه شاهد فقط 13.33 درصد بهبود یافتند.

زمینه و هدف: بروز بالای زمین افتادن بیماران در بیمارستان، نگرانی مهمی در هر سیستم درمانی است. یک ابزار خیلی معمول برای بررسی زمین خوردن، معیار زمین خوردن مرس است. این مطالعه با هدف تعیین میزان احتمال زمین افتادن سالمندان بستری در بیمارستانهای شهر اصفهان سال 1388 انجام شد. روش بررسی: پژوهش حاضر، مطالعه ای توصیفی - تحلیلی (مقطعی) است. روش نمونه گیری، خوشه ای و سپس سهمیه ایی با تعداد 400 نمونه بوده و ابزار پژوهش پرسشنامه ایی مشتمل بر دو بخش، که بخش ابتدایی شامل مشخصات دموگرافیک، تعداد داروهای مصرفی، تشخیص، بخش و بیمارستانی که بیمار سالمند در آن بستری می باشد و بخش دوم مقیاس زمین افتادن مرس است. این پرسشنامه توسط پرسشگران آموزش دیده تکمیل گردید. از آزمون آماری Chi-square جهت تجزیه و تحلیل داده ها استفاده شد. یافته ها: این مطالعه نشان داد که بین میانگین سنی، سابقه زمین افتادن در سه ماه گذشته، نوع کمک های حرکتی، داشتن خط وریدی، کیفیت راه رفتن، وضعیت ذهنی، مصرف سه دارو یا بیشتر، ابتلا به بیماریهای قلبی عروقی، بیماری عصبی و خطر احتمال زمین افتادن رابطه وجود دارد. بطور کلی یک دوم سالمندان بستری در بیمارستان دارای احتمال خطر زمین افتادن هستند. نتیجه گیری: زمین افتادن بیمار تهدیدی مهم برای توانایی خدمات بهداشتی در ارایه مراقبت است. پرستاران می توانند بیماران در معرض خطر را شناسایی کنند که یک برنامه پیشگیری کننده می تواند میزان زمین افتادن را کاهش دهد.

زمینه و هدف: توکسوپلاسموزیس نوعی بیماری عفونی است که در نتیجه عفونت با یک انگل داخل سلولی اجباری به نام توکسوپلاسما گوندی (Toxoplasma gondii) به وجود می آید. ابتلا مادران باردار خصوصا در سه ماهه اول بارداری می تواند منجر به عوارض جنینی خطرناکی گردد که با اطلاع از این عفونت می توان بوسیله اتخاذ استراتژی درمان مناسب و یا سقط جنین، از ناتوانی طولانی مدت نوزاد جلوگیری کرد. روش بررسی: این مطالعه که بصورت توصیفی - تحلیلی و به منظور تعیین شیوع آنتی بادیهای IgM و IgG ضد توکسوپلاسما گوندی انجام گرفت. از 201 نفر مادر باردار مراجعه کننده به آزمایشگاه مرکز بهداشت کامیاران که در نیمه اول بارداری قرار داشتند نمونه گیری شد و به روش ELISA مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته ها: در این تحقیق، 24 نفر (%12) IgM مثبت، 54 نفر IgG (%27) مثبت و 33 نفر (%16.5) از آنها هم IgM و هم IgG مثبت بودند. در کل %55 از مادران باردار دارای سطح سرمی IgM یا IgG یا هر دو مثبت بودند. نتایج بدست آمده از این مطالعه نشان می دهد که بین سطح سرمی  IgMو IgG و سطح تحصیلات ارتباط آماری معنی داری وجود دارد (P=0.035). اما بین شغل، تماس با گربه، نگهداری حیوانات اهلی غیرگربه، مصرف میوه و سبزیجات نشسته، گوشت خام و شیر خام و ابتلا به توکسوپلاسموزیس رابطه معنی داری وجود نداشت. نتیجه گیری: با توجه به شیوع بالای آنتی بادی ضدتوکسوپلاسما گوندی در مادران باردار در این مطالعه، ضرورت انجام تست تشخیص توکسوپلاسموزیس در دوران بارداری را نشان می دهد تا از بروز عوارض این بیماری در جنین، جلوگیری کرد یا بموقع نوزاد مبتلا را درمان نمود.

زمینه و هدف: خودکشی یکی از مشکلات عمده بهداشت عمومی است که معلول فاکتورهای متعددی است که در جوامع مختلف متفاوت است. لزوم شناسایی این عوامل برای مداخله موثر و پیشگیری در هر جامعه احساس می شود. روش بررسی: این مطالعه به صورت مطالعه مورد- شاهدی انجام شد افرادی که به دلیل اقدام به خودکشی به بیمارستانهای سنندج مراجعه کرده بودند به عنوان گروه مورد در نظر گرفته شدند و گروه شاهد با در نظر گرفتن همسان سازی سنی توسط پژوهشگر انتخاب شد. تجزیه و تحلیل داده ها با به کارگیری نرم افزارSPSS انجام شد و از آمار توصیفی برای توصیف داده ها و از آزمون آماری کای دو برای تحلیل داده ها استفاده شد.یافته ها: اقدام به خودکشی در زنان (71.1 درصد)، سن 24-20 سال (31.1 درصد) و افراد با تحصیلات متوسطه یا دیپلم (56.1 درصد) شایعتر بود. یافته ها حاکی از ارتباط معنی دار بین، تعداد افراد خانواده و وجود حوادث زندگی با اقدام به خودکشی بود (به ترتیب،P<0.05, P=0.01) به طوریکه افراد دارای سابقه ای از حوادث زندگی و خانواده پرجمعیت تر در خطر بیشتری برای اقدام به خودکشی بودند. بین تاهل و اقدام به خودکشی رابطه معناداری یافت نشد. بیشترین روش خودکشی مصرف دارو و سموم بود. 6.7 درصد افراد اقدام به خودسوزی کرده بودند. خودسوزی در زنان متاهل شایعتر بود و در 100 درصد موارد منجر به مرگ گردید. نتیجه گیری: بالا بودن اقدام به خودکشی در زنان جوان نیاز به توجه بیشتر به سلامت روان این جمعیت را مطرح می سازد. استفاده از روش خودسوزی به ویژه در زنان متاهل توجه به آموزش همگانی در خصوص پیشگیری از خودکشی و همچنین بازنگری در نحوه ازدواج و آموزش خانواده ها و جوانان در این خصوص و نحوه برخورد با مشکلات خانوادگی را نشان می دهد.

نئوواسکولاریزاسیون قرنیه (NV) بواسطه ترمیم بیش از حد زخم پس از عفونت، جراحت، یا جراحی بوقوع می پیوندد. نئوواسکولاریزاسیون، تشکیل ساختارهای عروقی جدید در نواحی ای است که قبلا فاقد رگ بوده اند. دو مکانیسم همپوشان واسکولوژنز و آنژیوژنز احتمالا در فرآیند نئوواسکولاریزاسیون درگیر هستند که نقش مکانیسم اخیر در رشد تومور و اختلالات قرنیه و شبکیه مطرح می باشد. در حقیقت، نئوواسکولاریزاسیون قرنیه وضعیتی است تهدیدکننده بینایی که معمولا با اختلالات التهابی یا عفونی سطح چشم همراه است. تحقیقات مربوط به آنژیوژنز سرطان نشان داده اند که تعادلی بین فاکتورهای آنژیوژنیک (مثل FGF و VEGF) و مولکولهای آنتی آنژیوژنیک (همانند آنژیواستاتین، اندوستاتین یا فاکتور مشتق از رنگدانه اپی تلیوم) در قرنیه وجود دارد. مشکلاتی از قبیل التهاب، عفونت، صدمه و جراحت منجر به نئوواسکولاریزاسیون در قرنیه می شوند که به معنی تحریک آنژیوژنز در این بافت است. نئوواسکولاریزاسیون قرنیه ممکن است تحت تاثیر متالوپروتئینازها (MMPs) و سایر آنزیمهای پروتئولیتیک قرار گیرد. بکارگیری درمانهای جدید دارویی و جراحی شامل استفاده از استروئیدهای آنژیواستاتیک، عوامل ضد التهابی غیراستروئیدی،argon laser photocoagulation  و درمان فتودینامیکی (PDT) در مدلهای حیوانی برای مهار پدیده نئوواسکولاریزاسیون قرنیه تا حدودی موثر بوده اند. در این مبحث، مشکلات قرنیه ای وابسته به نئوواسکولاریزاسیون، فرایندهای دخیل در این بیماری و درمانهای بالقوه آنها را مرور خواهیم نمود.