مجله دانشگاه علوم پزشکی مازندران
سال:1404 | دوره:35 | شماره:250 |تعداد مقالات:27

این مقاله فاقد خالاصه میباشد .

سابقه و هدف: ان-نیتروزودی اتیل آمین (NDEA)، یک ماده سرطان زا است که در نتیجه افزودن مواد نگهدارنده در مواد غذایی یافت می شود. این ماده سمی از طریق القاء استرس اکسیداتیو، منجر به آسیب در ساختار اکثر احشاءها می شود. تیروزول (Tr ) به عنوان یک ترکیب فلاونوئیدی طبیعی پایدار و از ترکیبات اصلی روغن زیتون، دارای خاصیت آنتی اکسیدانی بسیار قوی می باشد. این مطالعه با هدف بررسی اثر محافظتی تیروزول بر آسیب بافت های روده ای و ریوی ناشی از NDEA، انجام پذیرفت. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی، 36 موش صحرایی ماده بالغ به صورت تصادفی به شش گروه کنترل، Tr با دو دوز 10 و 20 میلی گرم/کیلوگرم (برای 7 روز متوالی، به صورت گاواژ)، NDEA با دوز 200 میلی گرم/کیلوگرم (تک دوز، در روز چهارم مطالعه)، NDEA+Tr 10 و NDEA+Tr 20، تقسیم شدند. ارزیابی هیستوپاتولوژیکی برای مشاهده تغییرات در ساختار بافتی روده و ریه و ارزیابی بیوشیمیایی برای اندازه گیری پارامترهای استرس اکسیداتیو در روز نهم مطالعه انجام شد. یافته ها: بررسی بافت شناسی در این مطالعه نشان داد که NDEA در بافت ریه منجر به ارتشاح سلول های التهابی، ضخیم شدن دیواره آلوئولی، کلاپسه شدن برخی از کیسه های آلوئولی و ادم شد. در بافت ژژنوم، NDEA منجر به خونریزی، ارتشاح سلول های التهابی در لایه زیر مخاطی و کاهش در تعداد سلول های گابلت گردید. از طرفی این ماده سمی با کاهش GSH و افزایش MDA منجر به القاء استرس اکسیداتیو شد. دریافت Tr در هر دو دوز 10 و 20 میلی گرم/کیلوگرم توانست ساختار بافتی روده و ریه را حفظ نماید. دوز 20 میلی گرم/کیلوگرم Tr نقش مؤثرتری را نشان داد. استنتاج: احتمالا، Tr با خاصیت آنتی اکسیدانی و از طریق کاهش پارامترهای استرس اکسیداتیو می تواند از آسیب ساختاری در بافت های روده و ریه ناشی از NDEA جلوگیری نماید.

سابقه و هدف: داروهای ضد صرع عوارض جانبی وسیعی در بیماران مصرف کننده ایجاد می نمایند که در مورد والپروئیک اسید می توان به سمیت کبدی آن اشاره کرد. این مطالعه با هدف بررسی اثرات تجویز اسید آمینه بتائین در مدل آسیب کبدی ناشی از والپروئیک اسید در موش های صحرایی، انجام پذیرفت. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی، 60 رت نر از نژاد ویستار با وزن حدود 180 تا 220 گرم، در 6 گروه مورد استفاده قرار گرفتند. آسیب کبدی با تجویز mg/kg 500 والپروئیک اسید برای مدت 14 روز متوالی ایجاد شد. دوزهای مختلف بتائین 10، 50 و  mg/kg100 به موش های بیمار تجویز شد. در پایان دوره ‏مداخله آسیب کبدی ناشی از والپروئیک اسید با بررسی فاکتورهای بیوشیمیایی سرم آسپارتات آمینو ترانسفراز (AST) آلانین آمینو ترانسفراز (ALT) آلکالین فسفاتاز (ALP) و بیلی روبین انجام گرفت. میزان گونه های فعال اکسیژن (ROS)، ذخایرگلوتاتیون (GSH)، ظرفیت کل آنتی اکسیدانی (FRAP)، لیپیدپراکسیداسیون (LPO) مورد ارزیابی قرارگرفت. یافته ها: نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد که والپروئیک اسید منجر به بروزآسیب کبدی درموش ها شد که خود را به صورت افزایش معنی دار بیومارکرهای آسیب کبدی مانند ALT، AST، Billirubin، ALP نشان داد. در گروهی که تنها والپروئیک اسید را دریافت کرده بودند افزایش لیپید پراکسیداسیون، گونه های فعال اکسیژن وکاهش ذخایرگلوتاتیون و ظرفیت کل آنتی اکسیدانی کبدی مشاهده شد و از طرف دیگر تجویز بتائین در دوزهای مختلف به طور چشمگیری این آسیب کبدی را کاهش داد. استنتاج: بتائین از طریق کاهش استرس اکسیداتیو می تواند در درمان آسیب کبدی ناشی از داروی والپروئیک اسید و پیامدهای ناشی از آن بسیار کمک کننده باشد.

سابقه و هدف: پزشکی باز ساختی بر جایگزینی سلول های غیر عملکردی جهت ترمیم بافت ها با سلول های بنیادی مزانشیمی متمرکز است. بی ثباتی ژنومی و احتمال تشکیل تومور، چالش استفاده از این سلول ها می باشد. درمان های بدون سلول مانند محیط کشت شرطی شده (Conditioned Medium-CM) یکی از راهکارهای حل این مشکل است که در آنژیوژنز نقش دارد. تومورهای جامد بدخیم دارای قوی ترین مدل های آنژیوژنزی می باشند. این مطالعه با هدف مقایسه، پتانسیل آنژیوژنزی CM مشتق از سلول های بنیادی مزانشیمی خون قاعدگی (MenSCs)، بند ناف (UC-MSCs)، سلول های توموری تخمدان (SKOV-3) و فیبروبلاست های همراه تومور (CAF)، انجام پذیرفت. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی– آزمایشگاهی، سلول های بنیادی مزانشیمی مشتق از بندناف استخراج و پاساژ آن ها انجام شد. مزانشیمی بودن سلول های بنیادی به وسیله فلوسایتومتری با استفاده از CD مارکرها تایید شد. کشت سول های بنیادی مزانشیمی از خون قاعدگی و بند ناف انسان، فیبروبلاست های مرتبط با سرطان تخمدان و سلول های رده توموری انجام شد و سپس محیط CM از آن ها تهیه شد. میزان VEGFدر CM ها به روش الایزا اندازه گیری شد. سلول های اندوتلیال ورید بند ناف انسانی (HUVEC ) با CM ها تیمار شدند و اثرات تیمارها بر تکثیر این سلول ها با تست XTT بررسی شد. میزان آنژیوژنز CM ها در مدل غشای کوریوالانتوییک جنین مرغ مقایسه گردید. یافته ها: نتایج نشان داد میزان VEGF ترشح شده در CM سلول های توموری (pg/ml 85 ± 1500) و سلول های بنیادی خون قاعدگی(pg/ml 48 ± 1220) بیش تر از سایر CM ها بوده است (0/01< P) و میزان تکثیر و تهاجم سلول های HUVEC در CM سلول های توموری به میزان 11/6± 131/2 درصد و سلول های بنیادی خون قاعدگی به میزان 8/6 ± 126/6درصد به ترتیب بیش تر از سایر سلول ها بوده است (0/01< P). استنتاج: براساس نتایج، CM های مختلف می توانند باعث تکثیر سلول های اندوتلیالی عروق و آنژیوژنز شوند و همچنین پتانسیل آنژیوژنزی  CMسلول های توموری به طور معناداری بیش تر از سایر گروه هاست. این یافته می تواند کاربرد CM  سلول های توموری را به عنوان گزینه ای اقتصادی و اثر بخش در پزشکی بازساختی، به ویژه در درمان های مبتنی بر ترشحات پاراکرین، تقویت کند.

سابقه و هدف: بیماری پارکینسون با افزایش آپوپتوز نورونی همراه است و شواهدی از اثر مهاری تمرین و آنتی اکسیدان ها بر این فرایند وجود دارد. این مطالعه با هدف بررسی اثر هشت هفته تمرین هوازی (AT) همراه با عصاره سیر (G  ) بر شاخص های آپوپتوز و بیان miR‑1 و miR‑133 در بافت مغز موش های پارکینسونی القا شده با رزرپین بود. مواد و روش ها: در پژوهشی تجربی حاضر، 40 سر موش صحرایی نر نژاد اسپراگو–داولی به چهار گروه پارکینسونی (PD )، تمرین هوازی (AT)، عصاره سیر (G) و تمرین+سیر (AT+G) تقسیم شدند. تمرین طی هشت هفته، هفته ای پنج جلسه (15 تا 48 دقیقه با سرعت 10 تا 24 متر بر دقیقه) انجام شد. عصاره آبی سیر با دوز 500 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن، خوراکی تجویز گردید. بیان ژن های Bax، Bcl‑2، miR‑1a و miR‑133a با واکنش زنجیره ای پلیمراز معکوس (RT‑PCR) و تعادل حرکتی با آزمون روتارود سنجیده شد. داده ها با تحلیل واریانس یک طرفه و آزمون توکی ارزیابی گردیدند (0/05< P). یافته ها: در گروه های AT، G و AT+G مقادیر Bax، نسبت Bax/Bcl‑2 و miR‑1 کاهش، و Bcl‑2 افزایش معنی دار داشت (0/01< P). هم چنین در گروه های AT و AT+G بیان miR‑133a افزایش معنی دار نشان داد. در گروه ترکیبی AT+G پاسخ ها نسبت به دو گروه منفرد قوی تر بود (0/05< P). استنتاج: تمرین هوازی همراه با مصرف سیر اثرات هم افزای ضد آپاپتوتیک در مغز موش های پارکینسونی ایجاد کرده و احتمالاً از طریق تعدیل نسبت Bax/Bcl‑2 و میکرو RNA های مرتبط عمل می کند. این ترکیب می تواند در بهبود عملکرد تعادلی نقش مؤثر داشته باشد.

سابقه و هدف: پارگی تاندون یکی از شایع ترین آسیب های اسکلتی عضلانی در جهان است که در حالت طبیعی ترمیم آن بسیار کند و با کارایی پایین همراه است. این مطالعه با هدف بررسی اثر ورزش روزانه با تردمیل بر ترمیم پارگی تاندون آشیل در مدل موش صحرایی پس از پایان فاز التهابی جراحی، انجام پذیرفت. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی، 21 موش صحرایی ماده بالغ به 3 گروه، کنترل، آسیب تاندونی، آسیب تاندونی+ تردمیل، تقسیم شدند. جهت ایجاد مدل آسیب تاندونی، طی جراحی برشی در نیمه ارتفاع تاندون آشیل ایجاد شد. یک هفته بعد از جراحی، رت ها روزانه با تردمیل با شیب صفر و با سرعت 10 متر بر دقیقه و به مدت 30 دقیقه در پنج روز هفته به مدت 4 هفته تمرین داده شدند. پس از پایان تمرینات، تست Footprint جهت ارزیابی عملکردی و راه رفتن رت ها گرفته شد. سپس نمونه ی تاندون بعد از کشتن حیوان جهت بررسی بافت شناسی و تست بیومکانیکی خارج شد. یافته ها: ورزش با تردمیل پس از پایان فاز التهابی سبب ترمیم نسبتاً عملکردی پارگی تاندون و کاهش شاخص عملکردی آشیل نسبت به گروه آسیب معنی دار شد (05/0>P). اثر ردپا نشان داد که گروه آسیب به همراه ورزش با تردمیل دارای مشخصه های نزدیک تری به گروه سالم تا گروه آسیب بودند. مطالعه بافت شناسی نیز در گروه آسیب نشان دهنده سازماندهی غیرطبیعی فیبرهای کلاژن، التهاب و افزایش سلول های بافت تاندون بود، اما گروه آسیب به همراه ورزش حاکی از سازمان دهی نسبتاً منظم فیبرهای کلاژن، کاهش التهاب و تعداد سلو ل های بافت تاندون بود. تست تنسیومتری نیز به صورت معنی داری بهبود ویژگی بیومکانیکی تاندون آسیب دیده در گروه ورزش را نسبت به گروه آسیب به تنهایی نشان داد. استنتاج: ورزش با تردمیل پس از بروز پارگی تاندون می تواند سبب تسریع ترمیم تاندون به صورت عملکردی شود

سابقه و هدف: جراحی های ارتوپدی اندام فوقانی به دلیل افزایش فعالیت های ورزشی و شیوع شرایط مزمن، روز به روز بیش تر مورد توجه قرار می گیرند. این جراحی ها با درد شدید پس از عمل همراه هستند و نیاز به مدیریت درد موثر دارند. بلوک عصبی محیطی، به ویژه بلوک اگزیلاری، یک روش موثر برای کنترل درد پس از عمل است. مطالعه حاضر با هدف بررسی اثر افزودن دگزامتازون به لیدوکائین بر مدت و کیفیت بی دردی در بلوک آگزیلاری برای جراحی های ارتوپدی اندام فوقانی، انجام پذیرفت. مواد و روش ها: در این کارآزمایی بالینی تصادفی شده دو سوکور، اثر دگزامتازون همراه با لیدوکائین در مقابل لیدوکائین به تنهایی در بلوک آگزیلاری برای جراحی های ارتوپدی اندام فوقانی مورد بررسی قرار گرفت. 120 بیمار به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. مدت زمان بی دردی با استفاده از مقیاس بصری درد (VAS) و مصرف مسکن ها ارزیابی شد. آنالیز واریانس (ANOVA) و آزمون تی- استیودنت برای تحلیل داده ها استفاده شد. یافته ها: میانگین سنی بیماران 45 ± 12 سال بود و 60 درصد شرکت کنندگان مرد بودند. مدت زمان بی دردی در گروه دگزامتازون + لیدوکائین به طور میانگین 4/2 ± 1/5 ساعت بیش تر از گروه لیدوکائین بود (0/001< P). میانگین نمره درد VAS در گروه دگزامتازون + لیدوکائین در 6 ساعت اول پس از عمل به طور معنی داری کم تر بود (2/5 ± 0/8 در مقابل 4/1 ± 1/2،P=0.002). هم چنین، مصرف اوپیوئید در 24 ساعت اول پس از عمل در گروه دگزامتازون 35 درصد کاهش یافت (4/5 ± 2/1میلی گرم در مقابل 6/9 ± 2/8 میلی گرم مورفین، 0/01= P). استنتاج: افزودن دگزامتازون به لیدوکائین در بلوک اگزیلاری می تواند یک استراتژی موثر برای بهبود مدیریت درد پس از عمل در جراحی های ارتوپدی اندام فوقانی باشد. این روش می تواند به کاهش مصرف اوپیوئید و بهبود کیفیت زندگی بیماران کمک کند. شماره ثبت کارآزمایی بالینی : IRCT20170220032676N4

سابقه و هدف: عملکرد جنسی یکی از جنبه های مهم سلامتی، به ویژه در زنان چاق، است. لذا می تواند به طور قابل توجهی بر کیفیت زندگی آن ها تأثیر بگذارد. این مطالعه با هدف تعیین تاثیر کاهش وزن بر عملکرد جنسی در زنان چاق به دنبال جراحی چاقی (باریاتریک)، انجام پذیرفت. مواد و روش ها: مطالعه تحلیلی حاضر شامل 110 زن چاق بود که از مهر ماه 1402 طی یک سال انجام شد. از شرکت کنندگان دعوت شد تا پرسشنامه شاخص عملکرد جنسی زنان (FSFI) را به همراه سؤالاتی در مورد تحصیلات، وضعیت سیگار کشیدن و یائسگی تکمیل کنند. داده ها در دو مرحله ابتدا مطالعه و 6 ماهه پس از جراحی استخراج گردید. داده ها با استفاده از نرم افزار آماری STATA نسخه 14 آنالیز شد. یافته ها: میانگین سنی شرکت کنندگان 4/62 ±35/45 سال بود. نمره کل FSFI از 4/40 ± 13/65قبل از عمل جراحی به 2/67 ± 17/40پس از جراحی افزایش یافت که نشان دهنده بهبود قابل توجهی در عملکرد جنسی در همه حوزه ها است (0/01 > P). اثر کوچکی از اسلیو گاسترکتومی در حوزه برانگیختگی مشاهده شد (d کوهن در مدل های مختلف از 0/24 تا 0/26 متغیر بود). اندازه اثر متوسط در حوزه تمایل مشاهده شد (d کوهن از 0/67 تا 0/73 بود). اثرات قوی در سایر حوزه ها، از جمله روان سازی، ارگاسم، رضایت، درد و نمره کل FSFI یافت شد. اختصاصی سازی برای متغیرهایی مانند سن، سیگار کشیدن، وضعیت یائسگی، و BMI تاثیر قابل توجهی بر اندازه اثر نداشت. استنتاج: عملکرد جنسی یکی از اجزای حیاتی سلامت روان است و به ویژه در زنان چاق نیازمند توجه می باشد. بهبود قابل توجهی در عملکرد جنسی پس از اسلیو گاسترکتومی مشاهده گردید که دارای اهمیت بالینی می باشد، اما برای تایید آن ها توصیه به طراحی مطالعات کوهورت جهت بررسی رابطه علیتی می گردد.

سابقه و هدف: اجرای برنامه های آموزشی برای بهبود نگرش ها و  رتقای  نجارهای مثبت ذهنی می توانند نقش عمده ای در افزایش قصد باروری داشته باشند. این مطالعه با هدف مقایسه دو روش آموزشی مجازی و خودآموزی در مشاوره قبل از ازدواج بر انگیزه فرزندآوری زوجین در شرف ازدواج انجام گرفت. مواد و روش ها: این مطالعه از نوع مداخله ای بود و جامعه پژوهش شامل زوجین در شرف ازدواج مراجعه کننده به مرکز مشاوره قبل از ازدواج امیرکُلا در استان مازندران بودند. 110 زوج واجد شرایط ورود به مطالعه به دو گروه آموزشی مجازی و خودآموزی به صورت تخصیص تصادفی وارد مطالعه شدند. در گروه آموزش مجازی، ویدیوهای آموزشی که بر اساس محتوای جلسات مشاوره قبل از ازدواج طراحی شده بود به صورت یک بار در هفته به مدت 4 هفته متوالی از طریق واتساپ در اختیار زوجین قرار داده شد. در گروه خودآموزی بسته های آموزشی بر اساس کتابچه آموزشی وزارت بهداشت، در اختیار زوجین قرار گرفت. ابزار گردآوری داده ها شامل چک لیست مشخصات دموگرافیک و پرسشنامه انگیزه فرزندآوری میلر بود که قبل از مداخله، 4 هفته و 2 ماه پس از مداخله، توسط زوجین تکمیل گردید، داده ها با نرم افزار  SPSSنسخه 23 تجزیه و تحلیل شد. یافته ها: در حیطه مقایسه بین گروهی آزمون های انجام شده نشان می دهد بین دو گروه مجازی و خودآموزی نمرات انگیزه مثبت و منفی فرزندآوری در زمان پس آزمون و پیگیری اختلاف معنی داری وجود دارد (0/001>P) و همچنین در بررسی درون گروهی و تاثیر زمان و اثر متقابل زمان و نوع آموزش به صورت همزمان نیز اختلاف معنی داری بین دو گروه مشاهده شد. در بررسی درون گروهی ابعاد انگیزه مثبت فرزندآوری نشان داده شد که در روند تاثیر زمان، در هر دو گروه در تمام ابعاد افزایش معنی داری مشاهده شد (0/001 P<). استنتاج: آموزش مجازی مشاوره قبل از ازدواج تاثیر مثبتی بر انگیزه فرزندآوری داشت.

سابقه و هدف: فیبرومیالژیا یک سندرم شایع است که با درد مزمن، خستگی و بی خوابی مشخص می شود. این مطالعه با هدف بررسی فراوانی سندرم متابولیک و اجزای آن در بیماران مبتلا به فیبرومیالژیا، انجام پذیرفت. مواد و روش ها: مطالعه حاضر، یک مطالعه مورد - شاهد است که در یک صد بیمار زن مبتلا به فیبرومیالژیا و یک صد کنترل در سال 1401-1400 انجام شد. اطلاعات بیماران شامل اطلاعات دموگرافیک و زمینه ای و اطلاعات مربوط به علایم فیبرومیالژیا شامل پرسشنامه فارسی FIQR، ثبت شد. گروه کنترل از مراجعین درمانگاه های دولتی بودند و بر اساس دامنه سنی که از قبل تعیین شده بود، انتخاب شدند. از آمار توصیفی و آزمون Chi-square و T Test با استفاده از نرم افزار SPSS، نتایج محاسبه گردید و 05/0< P معنی دار در نظر گرفته شد. یافته ها: میانگین سن بیماران 10/3±45/62و در افراد کنترل 11/7 ±41/51 سال بود (0/011= P). سندرم متابولیک براساس NCEP در بیماران مبتلا به فیبرومیالژیا معادل 44 درصد و در گروه کنترل 24 درصد بود (0/003= P). اندکس توده بدنی در گروه فیبرومیالژیا 5 ± 30/06 و در گروه کنترل 0/4± 27/6 کیلوگرم بر متر مربع بود (0/000= P)، HDL پایین در گروه مورد 64 درصد و در گروه شاهد 33 درصد (0/000= P)، سابقه فامیلی سکته قلبی / مغزی در گروه فیبرومیالژیا 28 درصد و در گروه کنترل 15 درصد (0/025= P) و سابقه هیپوتیروییدی در بیماران مبتلا به فیبرومیالژیا 21 درصد در برابر 7 درصد در گروه کنترل بود (0/004=P). استنتاج: فراوانی سندرم متابولیک در بیماران زن مبتلا به فیبرومیالژیا نزدیک به دو برابر بیش تر از افراد بدون فیبرومیالژیا بود. علاوه بر سندرم متابولیک، بیماران مبتلا به فیبرومیالژیا سابقه فامیلی سکته قلبی و مغزی را بیش تر در خانواده خود داشتند و نیز هیپوتیروئیدی در آن ها فراوان تر بود. بنابراین شناسایی و کنترل اجزای سندرم متابولیک در این بیماران ممکن است در بهبود بقا و کیفیت زندگی آن ها کمک کننده باشد.

سابقه و هدف: این مطالعه با هدف بررسی شیوع خواب آلودگی روزانه، ریسک آپنه انسدادی، شدت بی خوابی، سندرم پای بی قرار و کیفیت خواب در میان کارکنان اورژانس پیش بیمارستانی شاغل در علوم پزشکی مازندران، انجام پذیرفت. مواد و روش ها: پژوهش حاضر از نوع توصیفی-تحلیلی، به صورت تمام شماری بر روی کلیه کارکنان (ستادی و عملیاتی) اورژانس پیش بیمارستانی دانشگاه علوم پزشکی مازندران در سال 1400 انجام شده است. 392 نفر از کارکنان اورژانس (ستادی-عملیاتی) در این مطالعه شرکت نمودند. جهت جمع آوری داده ها از پرسشنامه های میزان خواب آلودگی ESS، پرسش نامه ریسک آپنه انسدادی STOPBANG، پرسشنامه کیفیت خواب پیتسبرگ PSQI، پرسشنامه شدت بی خوابی ISI و پرسشنامه شدت RLS استفاده شده است و جهت تجزیه و تحلیل داده ها از آمار توصیفی و استنباطی نظیر آزمون مجذور کای پیرسون استفاده شد. یافته ها: در این مطالعه تعداد 43 نفر زن (11 درصد) و 349 نفر مرد (89 درصد) بوده اند. میانگین نمرات افراد در پرسشنامه ISI 8/45 و در پرسشنامه RLS 6/41 و در پرسشنامه PSQI4/80 و در پرسشنامه ESS 5/81 و در STOPBANG 1/9 بوده است. نتایج حاصل از آزمون مجذور کای در این مطالعه نشان داد که ارتباط میان جنسیت و شدت بی خوابی (0/005< P) و ارتباط جنسیت با کیفیت خواب معنی دار بوده است (0/000< P). در پژوهش حاضر آقایان از کیفیت خواب پایین تر (36/4 درصد) و بی خوابی شدید تری (11/5 درصد) نسبت به بانوان برخوردار بودند. استنتاج: با توجه به ارتباط معنی دار عامل جنسیت بر شدت بی خوابی و نیز جنسیت با کیفیبت خواب پرسنل اورژانس 115 و با توجه به اهمیت شغلی و مسئولیت بالای این افراد لازم است تا توجه بیش تری به بهداشت و کیفیت خواب آنان صورت گیرد و مطالعات بیش تری انجام شود تا شرایط مساعد برای بهبود این دو متغیر فراهم گردد.

سابقه و هدف: ارائه مراقبت های پرستاری با کیفیت مطلوب، یکی از اولویت های اساسی نظام های بهداشتی درمانی محسوب می شود. ذهن آگاهی به عنوان یکی از عوامل موثر در ارتقای کیفیت عملکرد پرستاران مطرح است و مراقبت پرستاری، به دلیل ماهیت خود و به طور ذاتی، با معنویت آمیخته شده است. معنویت در محیط کار می تواند برای سازمان ها حس انسان دوستی، برای اجتماع فعالیت موثر و برای محیط مسئولیت پذیری به ارمغان آورد. بر این اساس، مطالعه حاضر با هدف تبیین نقش معنویت سازمانی و ذهن آگاهی در پیش بینی کیفیت مراقبت پرستاری در بخش های مراقبت ویژه ، انجام پذیرفت. مواد و روش ها: این مطالعه از نوع مقطعی بوده و در طی سال های 1402 تا 1403 انجام شده است. تعداد 227 نفر از پرستاران بخش مراقبت ویژه به روش نمونه گیری طبقه ای از مراکز آموزشی و درمانی دانشگاه علوم پزشکی مازندران انتخاب شدند. ابزارهای جمع آوری داده ها شامل پرسشنامه ذهن آگاهی براون و ریان (2003)، پرسشنامه معنویت سازمانی اشموس و دوچن (2000) و پرسشنامه کیفیت مراقبت پرستاری زراعتی و مسعودی علوی (2014) بود. داده ها جمع آوری شده با استفاده از نرم افزار آماری SPSS نسخه 22 و آزمون های توصیفی و تحلیلی تی مستقل، تحلیل واریانس یک طرفه و رگرسیون خطی تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: براساس آزمون رگرسیون خطی چندگانه، نمره کیفیت مراقبت پرستاری با معنویت سازمانی (0/08=b، 578/0= P) و ذهن آگاهی (0/17= b، 0/375= P) ارتباط آماری معنی داری نداشت، اما از بین متغیرهای جمعیت شناختی، وضعیت استخدامی طرحی ارتباط معنی داری با نمره کیفیت مراقبت پرستاری داشت (8/85= b، 0/036= P). استنتاج: معنویت سازمانی و ذهن آگاهی قادر به پیش بینی کیفیت مراقبت پرستاری نیست. اما از بین متغیرهای جمعیت شناختی، میانگین نمره کیفیت مراقبت پرستاری در افراد با وضعیت استخدامی طرحی بیش تر از پرستاران رسمی بود.

سابقه و هدف: فرایند کسب صلاحیت بالینی در پرستاران از آموزش دانشگاهی و تجربه در محیط های بالینی آغاز می شود و تحت تأثیر عوامل فردی و حرفه ای قرار دارد. این مطالعه با هدف بررسی ارتباط بین تصویر حرفه پرستاری و عزت نفس با صلاحیت بالینی در دانشجویان پرستاری دانشگاه علوم پزشکی مازندران در سال 1402، انجام پذیرفت. مواد و روش ها: این مطالعه توصیفی-تحلیلی، به روش سرشماری بر روی 148 دانشجوی پرستاری ترم هفتم و هشتم انجام شد. معیار ورود، حضور در عرصه و تمایل به مشارکت در پژوهش بود و معیار خروج شامل توقف تحصیل یا عدم رضایت به شرکت بود. داده ها از طریق پرسشنامه های تصویر حرفه پرستاری، عزت نفس و خود ارزیابی صلاحیت بالینی گردآوری و با نرم افزار SPSS نسخه 26 تحلیل شدند. یافته ها: میانگین سنی شرکت کنندگان 22/1 ± 24/22 سال بود و 51/4 درصد زن و 83/8 درصد مجرد بودند. میانگین نمره صلاحیت بالینی 24/66±183/54، تصویر حرفه پرستاری5/91± 76/47 و عزت نفس4/56 ± 19/02 به دست آمد. بیش ترین صلاحیت بالینی در بعد اخلاقی (6/96±50/66) و کم ترین در بعد ایمنی (4/64±25/52 مشاهده شد. نتایج رگرسیون چندگانه نشان داد جنسیت زن (0/001< P، 0/427= β)، تصویر حرفه ای مثبت تر(0/10= P، 0/184= β) عزت نفس بالاتر(0/001< P، 0/036= β)، ترم تحصیلی بالاتر (0/004= P، 0/190= β)، داشتن بستگان پرستار(0/026= P، 0/179= β) و سطح درآمد متوسط (0/001= P، 0/328= β) و بالا (0/005= P، 0/253= β) پیش بینی کننده صلاحیت بالینی بالاتر بودند؛ در حالی که تحصیلات پایین پدر با صلاحیت بالینی کم تر همراه بود (0/04= P، 0/256= β). مدل رگرسیونی توانست 63/1 درصد تغییرات صلاحیت بالینی را تبیین کند. استنتاج: یافته ها نشان داد صلاحیت بالینی دانشجویان پرستاری تحت تأثیر تصویر حرفه ای، عزت نفس و برخی عوامل جمعیت شناختی قرار دارد. ارتقای تصویر ذهنی مثبت از حرفه پرستاری، تقویت عزت نفس و توجه به ویژگی های فردی و خانوادگی می تواند به بهبود صلاحیت بالینی و ارتقای کیفیت آموزش پرستاری منجر شود.

سابقه و هدف: کرونا ممکن است سبب تغییر در سال های از دست رفته عمرهم شده باشد. این مطالعه با هدف تحلیل روند مرگ و میر و سال های از دست رفته عمر قبل و بعد کووید 19 در شمال ایران، انجام پذیرفت. مواد و روش ها: این مطالعه مقطعی، بر اساس داده های تمامی مرگ های ثبت شده در استان مازندران انجام شد. برای تحلیل داده ها از آزمون روند کوکران آرمیتیج و آزمون من ویتنی در سطح معنی داری کم تر از 0.01 استفاده شد. آنالیزها داده ها به وسیله نرم افزارهای 14 Stata، 2013Excell  و23 SPSS انجام گرفت. یافته ها: میزان مرگ خام طی سال های مطالعه به ترتیب 424، 419، 432، 474، 575، 603، 496 در یک صد هزار نفر و میانگین YLL به ترتیب 19/7، 19/3، 18/6، 18/1 17/2، 17/8، 17/8 بوده است که حاکی از کاهش YLL در پیک پاندمی کرونا در این استان می باشد. آسیب پذیری بیش تر افراد مسن، کاهش مرگ به دلیل علل خارجی مرگ و مرگ ناشی از حوادث ترافیکی، بیش تر بودن مرگ مردان و مرگ در مناطق شهری از دیگر یافته ها بود. استنتاج: با این که کرونا سبب افزایش همه شاخص های مرگ مطالعه شد، ولی کاهش میانگین سال های عمر از دست رفته به علت مرگ زودرس و تغییر روند آن در دوره کرونا در این استان اتفاق افتاده است. پایین تر بودن سال های عمر از دست رفته به علت مرگ زودرس در شهرها می تواند به دلیل دسترسی بیش تر به خدمات درمانی باشد. توصیه می شود، با توجه به در دسترس بودن سامانه ثبت و طبقه بندی علل مرگ در سطح کشور، استفاده از این ظرفیت اطلاعاتی برای رصد وقایع مرتبط و تغییر شاخص های بهداشتی در راستای پایش مداوم و انجام اقدامات حمایتی و جبرانی در بحران هایی نظیر کرونا به این مهم توجه شود.

سابقه و هدف: همانژیوم های کبدی شایع ترین تومورهای خوش خیم کبدی هستند که در بسیاری از موارد بدون علامت باقی می مانند. این مطالعه با هدف تعیین اپیدمیولوژیک همانژیوم و بررسی عوامل مرتبط با تغییرات سایز این تومورها در بیماران مراجعه کننده به متخصصین گوارش در ساری طی سال های 1396 تا 1403، انجام پذیرفت. مواد و روش ها: این مطالعه توصیفی تحلیلی (مقطعی)، بر روی 767 بیمار با فالوآپ 7 ساله و در 4 بررسی انجام شد. اطلاعات دموگرافیک، علائم بالینی و تغییرات سایز همانژیوم ها طی مدت پیگیری جمع آوری و توسط نرم افزار SPSS تحلیل آماری شد. یافته ها: در این مطالعه، 54/4 درصد از بیماران بالای 40 سال و 70/3 درصد زن بودند. بیش از 88 درصد بیماران در هنگام تشخیص هیچ علامت مرتبطی نداشتند. 95/2درصد بیماران کاهش سایز همانژیوم را تجربه کردند، 4/1 درصد افزایش سایز داشتند و 0/7 درصد بدون تغییر باقی ماندند. تغییرات سایز همانژیوم (میلی متر) در جنسیت (زن 16/59 در مقابل مرد 18/26)، سابقه دارویی ( ندارد 16/85 در مقابل دارد18/60 و دیابت (ندارد 16/82 در مقابل دارد 20/91) تفاوت معنی داری نداشت (0/05> P). اما کاهش سایز در بیماران با یک همانژیوم (18/13)، بیش تر از کسانی بود که دو (14/11) یا بیش تر (13/07) همانژیوم داشتند (0/05< P). همانژیوم های غول پیکر (48/32) تغییرات سایزی به مراتب بیش تری از همانژیوم های کوچک تر (23/15) داشتند (0/01< P). استنتاج: همانژیوم های کبدی معمولاً بدون علامت هستند و در بیش تر بیماران کاهش سایز را در طول زمان تجربه می کنند. تغییرات سایز همانژیوم به جنسیت، داروهای مصرفی و دیابت مرتبط نبوده، اما همانژیوم های غول پیکر کاهش سایز بیش تری نسبت به نوع کوچک تر دارد، که می توانند در تصمیم گیری بالینی و مدیریت بیماران مبتلا به همانژیوم کبدی مفید واقع شوند.

سابقه و هدف: آسیب های ناشی از حوادث ترافیکی جاده ای یک چالش بهداشت عمومی جهانی است، مطالعه حاضر با هدف تعیین روند اپیدمیولوژیک و عوامل مؤثر بر انواع حوادث ترافیکی امداد رسانی شده در حوزه اورژانس پیش بیمارستانی دانشگاه علوم پزشکی مازندران طی بازه زمانی تیر 1400 تا پایان دی 1402، انجام پذیرفت. مواد و روش ها: این مطالعه مقطعی (توصیفی– تحلیلی)، در حوزه اورژانس پیش بیمارستانی پزشکی مازندران در بازه زمانی تیر ماه 1400 الی دی 1402، انجام شد. متغیرهای تحت بررسی شامل زمان (ماه و سال)، سن، جنسیت، وضعیت مصدوم، ساعت دریافت ماموریت و وضعیت فوت بود. مقایسه گروه ها با استفاده از آزمون کای دو و بررسی روند با استفاده از سری های زمانی خود همبسته انجام شد. در نهایت عوامل مرتبط با فوت مصدومان با استفاده از رگرسیون لجستیک مشخص شد. یافته ها: در این مطالعه اطلاعات مربوط به 83973 ماموریت اورژانس مازندران در بازه زمانی مورد نظر، جمع آوری و بررسی شد. از مجموع این ماموریت ها، 62316 نفر از قربانیان مرد (2/74 درصد) و مابقی، زن بودند. میانگین سنی مصدومان 02/32 سال بود. بیش ترین میزان ماموریت مربوط به گروه سنی جوان 17 تا 39 سال (5/48 درصد) و کم ترین فراوانی در افراد 85 سال و بالاتر (2/0 درصد) مشاهده شد. نتایج مطالعه نشان داد تعداد موارد مصدومیت و مرگ و میر ناشی از آن طی بازه زمانی مورد بررسی روند صعودی داشت. مرگ ومیر ناشی از حوادث ترافیکی با جنسیت مرد، سن بالاتر، وقوع حوادث در نیمه شب (24 تا 6 صبح)، وضعیت بیمار (سرنشینان خودرو) ارتباط مستقیم داشت. استنتاج: حوادث ترافیکی در این منطقه هم چنان یک مشکل جدی بهداشت عمومی است که نیاز به توجه ویژه دارد. اجرای مداخلات پیشگیرانه هدفمند برای کاهش مرگ و میر در گروه های پرخطر (مردان جوان، رانندگان خودرو و موتورسیکلت) و در زمان های پرخطر (شب ها، تابستان) ضروری است.

از آنجایی‎که افزایش نیاز جهانی به غذا به دلیل افزایش جمعیت می‎تواند ‎ایمنی و امنیت غذایی را به خطر بیندازد، تامین غذای کافی و سالم، همواره یک نگرانی رو به رشد در سراسر جهان به شمار می‎رود. با‎ وجود استفاده اجتناب ناپذیر از آفت کش ها برای بهبود تولیدات کشاورزی، آفت‎ها، هم چنان یکی از عوامل آسیب‎رسان به محصولات کشاورزی و تهدیدی برای امنیت غذایی به شمار می‎روند. در راستای استفاده صحیح از سموم و آفت کش ها، هدف این مقاله ساز وکارها و دستورالعمل‎های لازم در راستای مدیریت صحیح استفاده از سموم و آفت کش ها با هدف ارتقای سلامت محصولات کشاورزی در استان مازندران به ویژه محصولات استراتژیک (برنج و پرتقال) می باشد تا میزان مصرف سموم در محصولات کشاورزی را کنترل و خطر بالقوه آن ها از جمله بیماری های ناشی از مصرف سموم و آفت کش ها را به حداقل رساند. معاونت غذا و دارو دانشگاه علوم پزشکی مازندران با مشارکت مرکز تحقیقات سلامت فرآورده‎های گیاهی و دامی دانشگاه علوم پزشکی مازندران به سامان دهی میزان مصرف سموم شیمیایی در محصولات کشاورزی استان به ویژه محصولات استراتژیک (برنج و پرتقال) پرداخته و میزان مصرف سموم در محصولات کشاورزی را کنترل و خطر بالقوه آن ها را به حداقل رسانید. با توجه به تاکید بر کاهش مصرف آفت کش ها و جایگزینی آن ها با روش مدیریت کشت کنترل شده هم چنان هدف این پژوهش و متصدیان امور بر این می باشد که در مراحل بعدی با آموزش و حمایت از کشاورز،کشت را به سوی کشت کنترل شده سوق دهند تا گام بلندتری در سلامت انسان، حفظ محیط زیست، کاهش هزینه های مربوط به استفاده از آفت کش ها و نیز کاهش بیماری های ناشی از مصرف سموم و آفت کش ها برداشته شود.

سابقه و هدف: سرطان معده (GC) به عنوان یکی از شایع ترین سرطان ها در جهان شناخته می شود. عوامل محیطی زیادی می توانند از عوامل خطر احتمالی برای سرطان معده باشند. در حالی که ویروس اپشتین بار (EBV) به طور غیر مستقیم باعث ایجاد سرطان معده می شود. با توجه به کمبود اطلاعات در مورد نقش اتیولوژیک EBV در سرطان معده، این مطالعه با هدف بررسی سطح سرمی آنتی بادی های IgG آنتی ژن کپسید ویروسی EBV (VCA-IgG ) در بیماران مبتلا به سرطان معده در شهر اردبیل، انجام پذیرفت. مواد و روش ها: این مطالعه مقطعی، شامل 184 شرکت کننده، 92 بیمار مبتلا به سرطان معده و 92 فرد سالم به عنوان گروه کنترل بود. اطلاعات دموگرافیک- پاتولوژیک ثبت شد و نمونه های سرم برای اندازه گیری Ab IgG ضد VCA جمع آوری شد. یافته ها: از 184 شرکت کننده، 92 نفر مبتلا به سرطان معده و 92 نفر مبتلا به گاستریت ساده (گروه کنترل) بودند. در مجموع، 108 نفر (58/7 درصد ) مرد و 76 نفر (41/3درصد) زن بودند. از نظر گروه خونی، شایع ترین گروه خونی A (44 درصد) و کم ترین گروه خونی B (6/7درصد) در هر دو گروه بیمار و کنترل بود. آزمایش سرمی VCA-IgG نشان داد که در بیماران مبتلا به سرطان معده، 37 نفر مثبت و 55 نفر منفی بودند، در حالی که در گروه کنترل 41 نفر مثبت و 51 نفر منفی بودند (0/02= P). آزمایش هلیکوباکتر پیلوری نشان داد که 105 نفر از مجموع شرکت کنندگان مثبت و 79 نفر منفی بودند و بین سن، جنس و عفونت هلیکوباکتر پیلوری با وضعیت آنتی بادی VCA-IgG ارتباط معنی داری مشاهده نشد (0/05> P). تنها بین گروه خونی و وضعیت VCA-IgG ارتباط معنی دار یافت شد (0/02= P). استنتاج: با توجه به این که سطح VCA-IgG در هر دو گروه کنترل و بیمار وجود داشت، نشان می دهد که افراد در گذشته با EBV در تماس بوده اند، اما برای ارزیابی بیش تر و ارتباط این ویروس و سرطان معده، مطالعات بیش تر با نمونه گیری در مقیاس بزرگ مورد نیاز است.

سابقه و هدف: رینوسینوزیت مزمن یک اختلال التهابی شایع در مخاط بینی و سینوس ها است که می تواند با یا بدون پولیپ های بینی ایجاد شود. شناسایی مکانیسم های دخیل در ایجاد پولیپ های بینی در بیماران مبتلا به رینوسینوزیت مزمن می تواند در پیشگیری و درمان این پولیپ ها مفید باشد. یکی از مکانیسم های مطرح شده در این زمینه نقش افزایش پرولیفراسیون سلولی و مهار آپوپتوز می باشد. لذا مطالعه ی حاضر با هدف بررسی و مقایسه ی بیان پروتئین ضد آپوپتوزی BCL-2 در پولیپ بینی و رینوسینوزیت مزمن، انجام پذیرفت. مواد و روش ها: در این مطالعه ی مقطعی، در مجموع 70 نمونه ی پولیپ بینی و 60 نمونه ی رینوسینوزیت مزمن از بیماران مراجعه کننده به بیمارستان شهید مصطفی خمینی (ره) تهران طی سال های 1396 تا 1400 مورد رنگ آمیزی ایمونوهیستوشیمی با مارکر BCL2 قرار گرفتند. درصد بیان BCL-2 در هر نمونه تعیین شد. اطلاعات توسط نرم افزار آماری SPSS نسخه ی 16 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت و درصد بیان BCL2 در دو گروه و ارتباط آن با سن و جنسیت بیماران بررسی شد. یافته ها: متوسط درصد بیان BCL-2 در مجموع نمونه های مورد بررسی 11/2 ± 23/09 درصد و در محدوده ی 0 تا 62 درصد بود. درصد بیان BCL-2 در نمونه های پولیپ بینی (12/47 ± 26/58) به طور معنی داری بیش تر از نمونه های رینوسینوزیت مزمن (8/82± 19/01) بود (0/001=P). در گروه پولیپ بینی، متوسط درصد بیان BCL-2 در بیماران مرد به طور معنی داری بیش تر از بیماران زن بود (0/008= P). هم چنین یک همبستگی معنی داری مستقیم بین درصد بیان BCL-2 با سن بیماران مورد بررسی در گروه پولیپ بینی (0/027= P و 0/265= R) وجود داشت. استنتاج: یافته های این مطالعه مطرح کننده ی نقش افزایش بیان BCL-2 به عنوان یک پروتئین ضد آپوپتوزی در ایجاد پولیپ بینی در بیماران مبتلا به رینوسینوزیت مزمن است. این افزایش بیان در جنس مذکر و با افزایش سن بیماران قابل توجه تر خواهد بود.

سابقه و هدف: هپاتیت ویروسی با عوارضی مانند سیروز کبدی، کارسینوم هپاتوسلولار، فیبروز کبدی، و استئاتوز مرتبط است. این ویروس ها از مشکلات مهم سلامتی در سراسر جهان، به خصوص کشورهای در حال توسعه مانند ایران هستند. این مطالعه با هدف بررسی سرواپیدمیولوژیک عفونت HBV و HCV و هم چنین شیوع هم زمان این عفونت ها، انجام پذیرفت. مواد و روش ها: این مطالعه مقطعی، شامل 4944 نفر بود که از سال 1402 تا سال 1403 به آزمایشگاه مرجع سلامت شهر سمنان مراجعه کردند. داده های جمعیت شناختی مراجعه کنندگان جمع آوری گردید و این افراد برای وجود یا عدم وجود آنتی ژن سطحی هپاتیت B (HBS-Ag)، و آنتی بادی ویروس هپاتیتC  (HCV-Ab ) آزمایش شدند. یافته ها: از نمونه های آزمایش شده، 1.8 درصد برای HBs-Ag و 0.8 درصد برای HCV-Ab مثبت بودند. در این بررسی، جنسیت باHBS-  Ag (0/05> P) و (0/05> P) HCV-Ab ارتباط قابل توجهی نداشت. از طرف دیگر، بررسی رابطه بین سن و HBS-Ag نشان داد که تفاوت معناداری بین گروه های سنی و وضعیت HBS-Ag (منفی/مثبت) وجود دارد (0/001< P). این به این معناست که احتمال مثبت بودن HBS-Ag با افزایش سن افزایش می یابد. با این حال، هیچ رابطه ای بین سن وHCV-Ab  وجود نداشت (0/05> P) .هم چنین، هم زمانی عفونت HBV و HCV در بین مراجعه کنندگان مشاهده نشد. استنتاج: شیوع HBV و HCV در شهر سمنان کم تر از مطالعات قبلی در سایر مناطق ایران بود. این نتایج می تواند در برنامه ریزی و ارزیابی برنامه کنترل هپاتیت B و  Cدر شهر سمنان کمک کننده باشد. هم چنین جهت تایید این نتایج، مطالعات بیش تر در جمعیت های بزرگ تر ضروری می باشد.

سابقه و هدف: آرتریت باکتریایی از آرتریت های شناخته شده ای است که به-سرعت باعث تخریب مفاصل می شود. ورود باکتری به مفاصل ممکن است از طریق جراحی یا به ندرت حین آسپیراسیون و تزریق ایجاد شود. آرتریت سپتیک، یک بیماری عفونی مهم مفصلی است که می تواند در صورت عدم درمان به موقع، تخریب مفاصل و عوارض شدید را به دنبال داشته باشد. شایع ترین عامل این بیماری، استافیلوکوکوس اورئوس است. سن بیمار، سیستم ایمنی تضعیف شده و بیماری های قبلی مرتبط با مفاصل، از فاکتورهای مستعد کننده این بیماری به شمار می آیند. فرد مبتلا به آرتریت سپتیک در بیش تر مواقع دارای تب بالا، تورم، التهاب، درد و محدودیت حرکتی در مفصل های درگیر می باشد. این مطالعه با هدف بررسی فراوانی استافیلوکوکوس اورئوس در مایع مفصلی بیماران مبتلا به آرتریت سپتیک بستری در بیمارستان های آموزشی درمانی دانشگاه علوم پزشکی مازندران انجام شده است. مواد و روش ها: این پژوهش به صورت توصیفی- مقطعی، در سال 1402-1403 روی 230 نمونه مایع مفصلی بیماران مبتلا به آرتریت سپتیک انجام شده است. نمونه ها از محیط های کشت مخصوص مورد بررسی قرار گرفتند و تشخیص نهایی از طریق کشت و تست های آزمایشگاهی برای شناسایی ژن nuc انجام شد. داده ها با نرم افزار SPSS تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: از میان 230 بیمار، 5/66 درصد مرد و 33/5 درصد زن بودند. شایع ترین مفصل درگیر زانو (53/5 درصد) و پس از آن شانه و آرنج بودند. از مجموع 20 مورد کشت مثبت، 12 مورد (60 درصد) استافیلوکوکوس اورئوس شناسایی شد. ارتباط معنی داری بین سن بیماران و نتیجه کشت مثبت مشاهده شد (0/043= P). استنتاج: استافیلوکوکوس اورئوس به عنوان شایع ترین عامل عفونی در آرتریت سپتیک شناخته شده است. نتایج این مطالعه اهمیت تشخیص سریع و دقیق عفونت های مفصلی برای پیشگیری از عوارض بلند مدت را تأیید می کند. توصیه می شود پژوهش های آینده به شناسایی الگوهای مقاومت آنتی بیوتیکی بپردازند.

سابقه و هدف: نگارش و انتشار مقالات پزشکی نقش اساسی در پیشبرد دانش و ارتقای جایگاه دانشگاه ها دارد. همکاری علمی میان پژوهشگران و توسعۀ روابط بین المللی، بر رشد توانایی های علمی تأکید دارد. مطالعه حاضر با هدف بررسی فراوانی چالش های نویسندگی و انتشار مقالات در یک دانشگاه علوم پزشکی را در سال 1402، انجام پذیرفت. مواد و روش ها: این مطالعه توصیفی – مقطعی، بر روی 54 عضو هیئت علمی با مقالات منتشر شده در سال 1402 انجام شد..داده ها با استفاده از چک لیست محقق ساخته جمع آوری و با استفاده از آمار توصیفی تجزیه و تحلیل شدند. برای تحلیل داده های این مطالعه، از نرم افزار SPSS نسخه 20 استفاده شد. داده های کمی با استفاده از آمار توصیفی و داده های کیفی با استفاده از فراوانی و درصد گزارش شدند. یافته ها: میانگین سنی شرکت کنندگان46/82 سال بود. 6/55 درصد مرد و 44/4درصد زن بودند. 64/5درصد استخدام رسمی بودند. داروسازی، دندانپزشکی و پزشکی قانونی، رایج ترین تخصص ها بودند. میانگین سابقه کاری 15/73 سال بود. 77/8 درصد دوره های اخلاق در نشر را گذرانده بودند. 7/4 درصد سابقه مقاله سلب اعتبار شده داشتند. میانگین تعداد مقالات در نمایه های بین المللی و داخلی به ترتیب 19/32 و 16/46 بود. 20/4 درصد مقاله ای خارج از حیطه تخصصی خود داشتند. اکثر مقالات در مجلات نمایه شده در ISI، Scopus و Pubmedنشر شده بود. 6/42 درصد برای چاپ مقاله با میانگین 2622000 تومان، هزینه پرداخت کرده بودند. 38/9 درصد حداقل یک بار فرصت نویسندگی را از دست داده بودند که عمدتاً توسط همکاران بود. میانگین تعداد پایان نامه های هدایت شده و طرح های تحقیقاتی به ترتیب 23/39 و 13/10 بود. استنتاج: در حالی که نویسندگی مقالات پزشکی در دانشگاه فعال و در حال رشد است، چالش هایی از قبیل نیاز به تقویت همکاری های گروهی، مسائل اخلاقی و ساختاری و مشکلات مالی هنگام انتشار مقالات وجود دارد.

سابقه و هدف: بخش مراقبت ویژه برای مدیریت بیماران بدحال طراحی شده است. با توجه به تجهیزات پیچیده و قابلیت های مورد نیاز در بخش های مراقبت ویژه، هزینه توسعه و نگهداری آن ها از اهمیت قابل توجهی برخوردار است. یکی از عوامل مؤثر در افزایش اثربخشی این بخش ها، مدیریت آن ها است. این مطالعه با هدف، مقایسه پیامدهای بالینی و مدیریت منابع در دوره های قبل و بعد از اجرای مدل بسته در بخش مراقبت های ویژه کودکان بیمارستان مفید، انجام پذیرفت. مواد و روش ها: این پژوهش از نوع مقطعی توصیفی-تحلیلی بود. به منظور مقایسه شاخص هایی نظیر مرگ و میر و عملکرد تخت های بستری از داده های آمار بیمارستانی در بازه زمانی ده ساله از مرداد 1393 تا تیر 1403 استفاده شد. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیلی از طریق نرم افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: در تعداد مرگ و میر قبل از 24 ساعت تفاوتی بین دو دوره پنج ساله وجود نداشت. تعداد مرگ و میر بعد از 24 ساعت در زمان اجرای مدل بسته افزایش یافت. با این حال، میزان مرگ و میر در هزار نفر بستری و میزان مرگ و میر کلی در زمان اجرای مدل بسته با کاهش همراه بود. در زمان اجرای مدل بسته، میزان اشغال تخت 3 درصد کاهش و متوسط اشغال تخت روزانه، 3/5 بیمار افزایش داشت. هم چنین، میزان چرخش اشغال تخت با افزایش و متوسط مدت اقامت بیمار با کاهش همراه بود. استنتاج: به منظور مقایسه مرگ و میر بین بخش های مراقبت های ویژه کودکان در سطح کشور، توصیه می گردد درجه بدحالی بیماران هنگام پذیرش در بخش مراقبت های ویژه کودکان به عنوان یک قانون کشوری در نظر گرفته شود. زیرا، اعزام دیر هنگام بیماران به بخش مراقبت های ویژه مانع از انجام اقدامات مؤثر توسط متخصصان این بخش می گردد و در نتیجه، افزایش میزان مرگ و میر را به دنبال خواهد داشت.

سابقه و هدف: سرگیجه جزو علل شایع مراجعه به بخش اورژانس است. تشخیص های افتراقی گسترده سرگیجه تشخیص و درمان را در اورژانس چالش برانگیز می کند. این مطالعه با هدف بررسی این بیماران در بخش اورژانس، انجام پذیرفت. مواد و روش ها: این مطالعه توصیفی و مقطعی، در بخش اورژانس بیمارستان امام خمینی ساری بر روی 118 نفر بیمارانی که از مهر 1400 الی مهر 1402 با شکایت سرگیجه مراجعه کرده بودند، انجام شد. اطلاعات بالینی بیماران که در پرونده پزشکی وجود داشت، از طریق فرم جمع آوری اطلاعات استخراج و ثبت گردید و با پیگیری تلفنی اطلاعات در خصوص ادامه درمان و تشخیص قطعی کسب شد. کلیه داده های به دست آمده در نرم افزار آماری 22/0 SPSS نسخه ویندوز ثبت شد. برای توصیف داده های کمی از شاخص های مرکزی و پراکندگی میانگین و انحراف معیار استفاده شد. فراوانی و درصد نیز برای داده های کیفی شرح داده شد. مقدار P کم تر از 0/05 به عنوان سطح معنی دار آماری در نظر گرفته شد. یافته ها: در مجموع 118 بیمار مورد بررسی قرار گرفتند، که 56/8 درصد مونث بودند. شایع ترین علامت همراه تهوع و استفراغ بود. بیش ترین دارویی که جهت بیماران تجویز شد اندانسترون بوده و از مجموع بیماران 85/5 درصد مورد CTscan قرار گرفتند. در مجموع بیماران 13/5 درصد به تماس های تلفنی پاسخی ندادند. در 23/7 درصد تکرار علائم وجود نداشت. 18/6 درصد از بیماران مورد سرگیجه حقیقی نبودند و در مجموع 44/0 درصد از بیماران تشخیص قطعی سرگیجه حقیقی داشتند. میانگین سنی در گروهی که با علل مرکزی مراجعه کرده بودند بیش تر از گروه با علل محیطی بود. اما این اختلاف از نظر آماری معنی دار نبود 0/37=P). استنتاج: ارزیابی دقیق تاریخچه و معاینه بالینی بیماران در افتراق علل محیطی و مرکزی سرگیجه اهمیت زیادی دارد اما اختلاف معناداری در علایم بالینی و معاینات بیماران در این مطالعه دیده نشد.

سابقه و هدف: روند رو به رشد جمعیت سالمندی در عصر حاضر چالش هایی را در حوزه ارائه خدمات پزشکی و اجتماعی برای سالمندان ایجاد کرده است. یکی از این مشکلات، درد مکرر دندان در سالمندان است که راهکارهای مدیریت مشخصی ندارد. از این جهت این مطالعه با هدف بررسی نقش راهبردهای مقابله ای در سازگاری با درد دندان در سالمندان مراجعه کننده به کلینیک دندانپزشکی طوبی ساری، انجام پذیرفت. مواد و روش ها: طی این مطالعه مقطعی، 300 سالمند 60 سال و بالاتر مراجعه کننده به کلینیک دندانپزشکی طوبی در سال 1402 تا 1403، به صورت سرشماری وارد پژوهش شدند. جمع آوری اطلاعات با استفاده از فرم اطلاعات جمعیت­شناختی، پرسشنامه راهبردهای مقابله ای (CSQ) برای ارزیابی راهبردهای مقابله با درد و مقیاس آنالوگ بصری (VAS) برای ارزیابی شدت درد استفاده شد. ضریب اسپیرمن جهت تحلیل همبستگی استفاده شد و تفاوت بین متغیرهای مطالعه بر اساس ویژگی های پایه با استفاده از آزمون های من-ویتنی و کروسکال والیس بررسی شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS V.22 تجزیه و تحلیل شدند و سطح معنی داری کم تر از 05/0 در نظر گرفته شد. یافته ها: در این مطالعه، 300 سالمند (7/19 درصد زن و 80/3 درصد مرد) شرکت داشتند. طبق نتایج آزمون همبستگی پیرسون، برخی از راهبردهای مقابله با درد مانند توجه برگردانی، تفسیر مجدد، گفت وگو با خود و نادیده انگاشتن با مقیاس VAS در سالمندان پژوهش رابطه معکوس و معنادار داشتند (0/05P< ). فاجعه آفرینی با میزان VAS ارتباط مستقیم و معنادار داشت (0/05P<). بین دعا و امیدواری با مقیاس VAS ارتباط معنی داری نبود (0/05

سابقه و هدف: یکی از مشکلات اصلی که دندانپزشکان در استفاده از مواد آکریلی با آن مواجه هستند، تغییرات ابعادی این مواد پس از تکمیل فرآیند سخت شدن است. این تغییرات می تواند بر دقت و کیفیت پروتزهای ساخته شده تأثیر منفی بگذارد. مطالعه حاضر با هدف بررسی و مقایسه ثبات ابعادی دو نوع آکریل خود سخت شونده دورالی با مارک های GC و  DTVدر دو محیط خشک و مرطوب و در زمان های مختلف پس از ساخت، انجام پذیرفت. مواد و روش ها: در این مطالعه آزمایشگاهی، 40 نمونه آکریل خود سخت شونده دورالی با دو مارک GC و DTV بررسی شد. پس از سخت شدن دورالی و تهیه الگوها، ابعاد و وزن نمونه ها در زمان های صفر، یک و 24 ساعت بعد با کولیس دیجیتالی با حساسیت 01/0 میلی متر و ترازوی دیجیتالی اندازه گیری شدند. داده ها با استفاده از آزمون های ANOVA، آزمون t و آزمون فریدمن (در صورت نرمال نبودن توزیع) تحلیل شدند. یافته ها: در هر دو محیط خشک و مرطوب، اختلاف معناداری بین میانگین ابعادی دو مارک GC و DTV در هر سه زمان مشاهده نشد. هیچ یک از متغیرهای محیط، مارک و زمان تأثیر معنی داری بر میانگین ابعادی نمونه ها نداشتند. با این حال، متغیرهای محیط و زمان تأثیر معنی داری بر میانگین وزنی نمونه ها داشتند (0/001< P)، در حالی که دو مارک GC و DTV تأثیر معنی داری بر میانگین وزنی نداشتند. استنتاج: سه فاکتور محیط، نوع آکریل و زمان تأثیر منفی و بر ثبات ابعادی نمونه ها نداشتند، اما تأثیر محیط و زمان بر تغییرات وزنی اثرگذار است. بنابراین، نگهداری نمونه ها در محیط مرطوب جهت حفظ ثبات تغییرات وزنی مناسب تر است.

سابقه و هدف: داشبوردهای کیفیت در بخش مراقبت های ویژه ابزارهایی برای پایش داده های ممیزی و نمایش عملکرد بالینی هستند که با بازخورد به موقع، کیفیت مراقبت را بهبود می بخشند. هدف مطالعه حاضر، شناسایی الزامات عملکردی و شاخص های کلیدی عملکرد داشبوردهای کیفیت در بخش مراقبت ویژه است، به طوری که ابعاد طراحی نرم افزار، کاربری بالینی و مدیریتی را در بر گرفته و مبتنی بر شواهد موجود در ادبیات علمی باشد. مواد و روش ها: این مطالعه بر اساس دستورالعمل سنتز نظام مند موسسه جوانا بریگز و مطابق چک لیست PRISMA انجام شد. جستجوی مقالات بدون محدودیت زمانی در پایگاه های PubMed، Embase، Web of Science و Scopus انجام شد و برای تکمیل بازیابی، Google Scholar و گوگل نیز بررسی شد. آخرین جستجو در 3 آوریل 2024 صورت گرفت. کیفیت مقالات با استفاده از ابزار JBI-MAStARI برای مطالعات RCT و شبه تجربی ارزیابی شد و خطر سوگیری بر اساس درصد پاسخ های مثبت «بله » تعیین گردید. یافته ها: از مجموع 33 مطالعه انتخاب شده بر اساس معیارهای ورود و خروج، بیش از 60 درصد در کشور آمریکا انجام شده بودند. ارزیابی کیفی مقالات نشان داد که از 3 مطالعه کارآزمایی بالینی، هر سه در گروه با ریسک پایین قرار گرفتند و از 30 مطالعه شبه تجربی، اکثر مطالعات (84 درصد) با ریسک متوسط ارزیابی شدند. یافته ها با توجه به کیفیت مطالعات، به صورت دسته بندی شده ارائه شدند. الزامات عملکردی داشبورد شامل الزامات بصری، تعاملی، گزارش، اعلان، ارزیابی عملکرد و پایش عملکرد بود و شاخص های کلیدی عملکردی برای ممیزی بالینی بخش های مراقبت ویژه بزرگسالان به چهار دسته ساختاری، کیفیت مراقبت، کیفیت عملکرد و ایمنی تقسیم بندی شدند. استنتاج: تحلیل نهایی نشان می دهد طراحی مؤثر داشبوردهای ممیزی بالینی در بخش مراقبت ویژه بزرگسالان مستلزم به کارگیری ابزارهای بصری و تعاملی، انتخاب شاخص های عملکرد مناسب و ارائه بازخورد به موقع است. این داشبوردها باید قابلیت شخصی سازی، نمایش روند عملکرد و مدیریت منابع را داشته باشند.