مجله پزشکی قانونی ایران
سال:1403 | دوره:30 | شماره:3 |تعداد مقالات:6

مقدمه: با توجه به اهمیت بالای صدور نظریه ­های کارشناسی پزشکی صحیح و متقن در خصوص پرونده های افراد محجور ناشی از دمانس، این مطالعه با هدف بررسی میزان توافق (پایایی) نظرات صادره توسط ادارات کمیسیون پزشکی استان ها با کمیسیون پزشکی مرکزی و اثر استفاده از معیارهای تشخیصی مانند آزمون روان شناختی (MMSE)، وجود نتایج یک تصویربرداری عصبی، مشاوره­ های خارج سازمانی و حضور نورولوژیست در جلسات کارشناسی بر میزان این توافق، صورت گرفت. روش بررسی: بررسی حاضر روی 122 پرونده افراد مدعی محجوریت ناشی از دمانس ارجاع شده به اداره کمیسیون پزشکی مرکزی در فاصله شهریور سال 1401 تا شهریور سال 1402 انجام گرفته است. برای بررسی میزان توافق نظرات صادره از ضریب کاپای کوهن، جهت تحلیل داده­ ها از روش­ های آمار توصیفی و برای بررسی رابطه بین بعضی از معیارهای تشخیصی بر میزان توافق صورت گرفته از رگرسیون لجستیک با استفاده از نرم­افزار SPSS ویرایش 19 استفاده شد. یافته ها: بین نظریه ­های کارشناسی صادره در خصوص محجوریت یا عدم محجوریت در آخرین کمیسیون برگزار شده در استان ­ها و اداره کمیسیون مرکزی توافقی خوب با ضریب کاپا 0. 626 و در خصوص زمان شروع حجر بین آنها توافقی خوب با ضریب کاپا 0. 681 وجود دارد. در 76. 2 درصد پرونده ها آزمون MMSE، 77. 8 درصد مشاوره­ های خارج سازمانی، 24. 6 درصد تصویربرداری عصبی یا نتایج مربوط به آن وجود نداشته است. در صورتی که این سه متغیر دارای اثر معنی­ دار و مثبتی بر میزان توافقات صورت گرفته دارند. نتیجه گیری: علیرغم اینکه میزان توافق در نظریه ­های کارشناسی صادره بین آخرین کمیسیون برگزار شده در استان و کمیسیون مرکزی خوب است، اما زمانی می ­توان بر توافق بین ارزیاب ­ها به عنوان یک منبع قابل اطمینان تکیه کرد که ارزیابی ­ها باتوجه به معیارهای تشخیصی مشخص و استانداردی صورت گرفته باشد؛ لذا استفاده از یک دستورالعمل استاندارد و واحد، به کارگیری ابزارهای روان سنجی جدید برای تشخیص دقیق تر ظرفیت ذهنی بیماران و آموزش مداوم روانپزشکان و روان شناسان ضروری می ­نماید.

مقدمه: رشد و کمال عقل یکی از مولفه های مهم در ارتباط با مسئولیت کیفری افراد است به گونه ای که ممکن است در رابطه با فعل مجرمانه افراد مورد بررسی قرار گرفته و در رأی قاضی تأثیرگذار باشد. هدف از انجام این مطالعه بررسی مولفه های رشد و کمال عقل در مجرمین زیر 18 سال ارجاعی به اداره کل پزشکی قانونی فارس بود. روش بررسی: در این مطالعه، پرونده های ارجاعی به اداره کل پزشکی قانونی استان فارس در ارتباط با بررسی وضعیت رشد و کمال عقل مجرمین زیر 18 سال 1391 الی 1395 مورد بررسی قرار گرفتتند. یافته ها: افراد مورد بررسی در این مطالعه شامل 103 مجرم زیر 18 سال، تعداد 100 نفر مرد (97 درصد) و 2 نفر زن (2 درصد) و یک نفر دوجنسه (1 درصد) بود. اکثر این افراد مجرد (98 درصد) بودند. از نظر سطح تحصیلات، افراد دارای سطوح تحصیلی زیر دیپلم 72 نفر (69. 6 درصد) و دیپلم 21 نفر (20. 6 درصد) و 10 نفر بی سواد (9. 8 درصد) بودند. از نظر شغل، 42 نفر محصل (40. 2 درصد)، و 35 نفر شغل آزاد (34. 3 درصد)، و 26 نفر بیکار (25. 5 درصد) بودند. از نظر نوع جرم، بیشترین فراوانی مربوط به قتل با تعداد 31 نفر (30. 4 درصد) بود. در ارتباط با نظریه روان پزشکی در احراز رشد و کمال عقل مجرمین، بیشتر افراد در زمان ارتکاب جرم از رشد و کمال عقلانی برخوردار نبودند (80. 4 درصد)، و تعداد کمی در زمان ارتکاب جرم از رشد و کمال عقلانی برخوردار بودند (18. 6 درصد). همچنین، مطابق معاینات به عمل آمده، برخی از این افراد مجرم سابقه مشکلات و ناهنجاری های روانی داشتند (38. 2 درصد). نتیجه گیری: یافته های حاصل از مطالعه حاضر نشان داد به منظور بررسی رشد عقلانی افراد (مجرمین با سن کمتر از 18 سال) ممکن است بررسی برخی فاکتورهای روان شناختی مانند سابقه ابتلا به بیماری ها و ناهنجاری های روان شناختی در کنار مولفه های دموگرافیک و نیز معیارهای شخصیت شناسی می تواند کمک کننده باشد.

مقدمه: استفاده از داروهای روان پزشکی رو به افزایش است. دانشجویان پزشکی به دلیل فشارهای تحصیلی و شرایط زندگی خاص خود، به ویژه در دوران آموزش های بالینی، بیشتر مستعد استفاده از این داروها هستند. این تحقیق با هدف بررسی میزان شیوع مصرف داروهای روانپزشکی در بین دانشجویان پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران و شناخت عوامل موثر بر آن انجام گرفته است. روش بررسی: این پژوهش مقطعی با کمک پرسشنامه آنلاین، شامل داده های دموگرافیک و اطلاعات درباره مصرف فعلی داروهای روان پزشکی انجام شده است. اطلاعات شامل نوع و تعداد داروهای مصرفی، دلایل مصرف، و نحوه تجویز دارو گردآوری و داده ها به صورت آماری تحلیل شدند. یافته ها: یافته ها نشان داد 39. 16 درصد از دانشجویان در طول زندگی خود داروهای روانپزشکی مصرف کرده اند و 22. 73 درصد در حال مصرف این داروها هستند. اضطراب (26. 57 درصد) و افسردگی (23. 43 درصد) به عنوان دلایل اصلی مصرف این داروها گزارش شدند. همچنین دانشجویان در مراحل بالینی بااحتمال بیشتری داروهای روان پزشکی مصرف می کنند. نتیجه گیری: این مطالعه نشان می دهد که مصرف داروهای روان پزشکی با پیشرفت تحصیلی دانشجویان در حال حاضر افزایش می یابد. این نتایج اهمیت اجرای مداخلات پیشگیرانه و حمایتی را برای بهبود سلامت روانی دانشجویان پزشکی برجسته می سازد.

مقدمه: آسیب ها و مرگ و میرهای ناشی از تصادفات ترافیک جاده ای روز به روز درحال افزایش است. یکی از علل مهم در ناتوانی و مرگ و میر در ایران حوادث ترافیکی مربوط به موتورسواران است. این مطالعه با هدف بررسی اپیدمیولوژی حوادث ترافیکی منجر به مرگ موتورسواران در سال های 1390 تا 1400 انجام شده است. روش بررسی: این مطالعه با استفاده از داده های موجود سازمان پزشکی قانونی کشور در بین موتورسواران ایرانی که در سال های 1390 تا 1400در حوادث ترافیکی فوت شده اند، انجام شد. داده ها با استفاده از چک لیست جمع آوری و در نرم افزار SPSS ویرایش 23 تحلیل شد. یافته ها: طی سال های 1390 تا 1400، تعداد 42. 685 نفر به علت تصادف موتور سیکلت فوت نمودند که از این تعداد 95. 6 درصد مرد و 4. 4 درصد زن بودند. همچنین 53. 6 درصد سنی کمتر از 30 سال داشته اند. 78. 4 درصد قربانیان تحصیلات زیر دیپلم و 39. 2 درصد دارای شغل آزاد بوده اند. 51. 2 درصد قربانیان در بیمارستان و 41. 3 درصد در محل حادثه فوت شده اند. علت فوت 54. 6 درصد از قربانیان ضربه به سر بوده است. 47. 3 درصد قربانیان موتورسیکلت در جاده های برون شهری و 39 درصد در جاده های درون شهری فوت شده اند. همچنین 78 درصد متوفیان راننده و 20. 6درصد ترک موتور نشسته اند. نتیجه گیری: به منظور کاهش تصادفات استراتژی های پیشگیرانه مانند احترام به قوانین، دسترسی به ملزومات و دانش بکارگیری صحیح وسایل ایمنی به ویژه در بین مردان جوان توصیه می شود.

مقدمه: پرخاشگری دومین شکایت شایع در بخش اورژانس روان پزشکی است، لذا هدف از این مطالعه دانستن فراوانی اختلالات مختلف روان پزشکی در بین بیماران پرخاشگر بوده که می تواند در روند درمان آنها مثمرثمر باشد. روش بررسی: مطالعه حاضر از نوع توصیفی-تحلیلی و مقطعی است که در سال 1402 انجام شد. نمونه مورد بررسی بصورت سرشماری انتخاب شد. 1027 بیمار با تشخیص های مختلف روان پزشکی مورد شناسایی قرار گرفتند و در نهایت 294 نفر واجد شرایط ورود به مطالعه شدند. پس از شناسایی بیماران پرونده درمانی آنها مورد بررسی قرار گرفت و براساس آن اطلاعات چک لیست تکمیل گردید. یافته ها: 66 نفر (22. 4 درصد) از بیماران با اختلال دوقطبی نوع اول در فاز مانیا به صورت جنون آمیز مراجعه کرده بودند. بیشترین بیماری های روانی شناسایی شده در مردان و زنان به ترتیب عبارت بودند از: 41 نفر (32. 3 درصد)، 25 نفر (15 درصد) با اختلال دوقطبی نوع اول فاز مانیا به صورت جنون آمیز و 32 نفر (25. 1 درصد)، 25 نفر (15 درصد) اختلال دوقطبی نوع اول فاز مانیا. 38 نفر (25 درصد) از بیماران با سن کمتر از 38 سال، اختلال دوقطبی نوع اول فاز مانیا داشتند. همچنین بین سن (0. 008=P) و جنسیت (0. 049=P) با اختلالات روان پزشکی ارتباط معنادار وجود داشت (0. 05>P). نتیجه گیری: پرخاشگری به عنوان یک رفتار نگران کننده برای سلامت عمومی جامعه اغلب می تواند با اختلالات روان پزشکی همراهی داشته باشد. اختلال دوقطبی خصوصاً در فاز مانیا (به صورت جنون آمیز یا غیرجنون آمیز) بیشترین فراوانی را در بین بیماران پرخاشگر دارد که می تواند با جنسیت و سن در ارتباط باشد.

مقدمه: در جوامع امروزی، جبران خسارات بدنی ناشی از حوادث و سهل انگاری ها از طریق پرداخت غرامت نه تنها یک اقدام قانونی است، بلکه یک ضرورت اخلاقی بوده که تأثیرات مهمی بر زندگی قربانیان و عدالت اجتماعی دارد. بر این اساس هدف پژوهش حاضر بررسی پرونده های قصور پزشکی از نظر نحوه پرداخت غرامت شرکت های بیمه گر مسئولیت مدنی پزشکان در موارد محکومیت کادر درمان می باشد. روش بررسی: این مطالعه توصیفی، مقطعی و گذشته نگر بود که در آن پرونده های مربوط به قصور کادر درمان که منجر به محکومیت آنان شده است، مورد بررسی قرار گرفت. اطلاعات مرتبط از طریق مصاحبه های تلفنی جمع آوری شد تا نحوه و میزان پرداخت غرامت به آسیب دیدگان مشخص گردد. داده ها به کمک نرم افزار SPSS تحلیل آماری شد. یافته ها: بیشترین قصور منجر به محکومیت مربوط به پزشکان (89. 1 درصد)، ماماها (8. 1 درصد) و سایر کادر درمان (2. 18 درصد) بود. برای 37. 83 درصد از کل پرونده ها حکم قطعی صادر شده بود که از بین آنها 57. 84 درصد غرامت کامل، 21. 42 درصد قسمتی از دیه و 14. 28 درصد اصلاً غرامتی تعیین نشده بود. علت نپرداختن یا دیر پرداختن غرامت توسط شرکت های بیمه عدم مطابقت با آیین نامه، محکومیت مکرر، گذشت بیش از 4 تا 6 سال از انقضاء بیمه نامه و نقص مدارک بود. نتیجه گیری: فاصله زمانی بروز خطا با صدور رأی در نحوه پرداخت غرامت تأثیرگذار بوده و تعدد مقصرین باعث ابهام و تأخیر پرداخت شده است، همچنین فقدان یا کمبود اطلاعات در زمینه بیمه مسئولیت کادر درمان و عدم مطالعه بیمه نامه ها به طور جدی مطرح است که اکثر بیمه شدگان از مفاد آن بی اطلاع هستند، لذا لازم است شرکت های بیمه نسبت به معرفی نمایندگان تخصصی خود به کادر درمان اقدام نمایند.