مجله دانشگاه علوم پزشکی ایلام
سال:1402 | دوره:31 | شماره:5 |تعداد مقالات:11

مقدمه: عصارۀ آویشن کوهی علاوه بر خاصیت آنتی اکسیدانی مناسب، اثر آنتی آمیلوئیدوژنیک فوق العاده ای دارد که از این خاصیت می توان برای درمان انواع بیماری های آمیلوئیدوز استفاده کرد. هدف از این مطالعه تولید نانوذرات نقره از عصارۀ آبی آویشن کوهی (Thymus kotschyanus Boiss)، بررسی آثار آنتی اکسیدانی و مهاری آن بر تولید نانوفیبریل های آمیلوئیدی (آلبومین سرم گاوی (BSA) به عنوان یک پروتئین مدل) بود. مواد و روش­ها: این مطالعه به روش تجربی در آزمایشگاه دانشگاه پیام نور استان قم در سال 1401 انجام شده است. ابتدا نانوذرات از عصارۀ آبی آویشن تهیه گردید و به محلول نیترات نقره AgNo3 (یک میلی مولار) اضافه شد؛ سپس از روش های طیف سنجی (مادون قرمز)، پراکندگی انرژی، پراکندگی نور دینامیکی و میکروسکوپ الکترونی (SEM) برای بررسی ویژگی ها و اندازۀ نانوذرات استفاده گردید. برای بررسی آثار آنتی اکسیدانی عصاره از روش حذف رادیکال آزاد 2, 2-diphenyl-1-picrylhydrazyl (DPPH) و برای بررسی میزان تولید نانوفیبریل های آمیلوئیدی از روش جذب سنجی کنگورد استفاده شد. ترکیبات شیمیایی عصاره با روش کروماتوگرافی گازی ارزیابی گردید. از آمار توصیفی و آزمون آماری ANOVA برای تجزیه وتحلیل آماری با نرم افزار SPSS vol. 23 استفاده شد. یافته ­های پژوهش: آنالیز فیتوشیمیایی عصاره هفت ترکیب را نشان داد. بیشترین ترکیبات عصاره 4، 5 آلفا–اپوکسی–3– متوکسی (53/43 درصد)، 2-اتیل–پی پریدین–1–متیل (02/31 درصد) و تیمول (65/23 درصد) بودند. طیف (UV-Vis) بیشترین جذب را در 460 نانومتر نشان داد. نتایج SEM تولید نانوذراتی کروی با اندازۀ 93-70 نانومتر را تأیید کرد. غلظت های 8/0 و 1 میلی گرم بر میلی لیتر از عصاره توانست DPPH را بیش از 50 درصد مهار کند. بیشترین فعالیت آنتی اکسیدانی در نمونۀ حاوی 2 میلی لیتر از محلول نانوذره (نمونۀ 5)، به میزان 82/56 درصد و بیشترین میزان مهار تولید نانوفیبریل های آمیلوئیدی در غلظت 2/0 میلی گرم بر میلی لیتر به میزان 95 درصد مشاهده شد. بحث و نتیجه گیری: به نظر می رسد، نانوذرات سنتزشده خواص آنتی اکسیدانی و آنتی آمیلوئیدوژنیک قوی دارند که می توان از آن ها به عنوان آنتی-اکسیدان استفاده کرد.

مقدمه: خودکارآمدی طی زایمان ارزیابی فرد از توانایی اش برای مقابله با استرس و اجرای رفتارهای ضروری، به ویژه در مقابله با درد زایمان است. زنانی که در بارداری از حمایت نزدیکان خود بهره مند می شوند، احساس توانایی بیشتری دارند. دربارۀ پیامد مشارکت دادن همراه در آموزش های حین بارداری و یا حضور آنان طی فرایند زایمان، یافته های ضدونقیضی وجود دارد؛ بنابراین، این پژوهش با هدف تعیین تأثیر آموزش به همراه بر اساس نظریۀ بندورا بر خودکارآمدی مادر باردار طی زایمان انجام شد. مواد و روش­ها: این کارآزمایی بالینی تصادفی در سال 1397 بر روی 60 مادر باردار نخست زای مراجعه کننده به بیمارستان ام البنین مشهد انجام گردید که به صورت در دسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفی، در دو گروه مداخله و کنترل قرار گرفتند. کلاس آمادگی زایمان برای گروه کنترل در 8 جلسۀ 90 دقیقه ای، به صورت شفاهی و عملی برگزار گردید. برای گروه مداخله علاوه بر این، جلسات آموزشی بر اساس نظریۀ بندورا، مشتمل بر دو جلسۀ مشترک برای همراه و مادر و دو جلسه به تنهایی برای همراه برگزار شد. پیش و بلافاصله پس از پایان آموزش، پرسش نامۀ ویژگی های دموگرافیک و خودکارآمدی زایمان (لوی، 1993)، از سوی دو گروه تکمیل گردید. داده ها با استفاده از آزمون های تی مستقل، آزمون تی زوجی، من ویتنی و ویلکاکسون در نرم افزار SPSS vol. 16 تحلیل شد. سطح معناداری کمتر از 05/0 در نظر گرفته شد. یافته­های پژوهش: میانگین سن مادران گروه مداخله 3/8±7/26 و گروه کنترل 9/5±3/28 سال بود. نسبت همراه با مادر در بیشتر موارد، خواهر بود (3/73 درصد). پیش از مداخله، میانگین خودکارآمدی زایمان در گروه مداخله 3/22±5/82 و در گروه کنترل 4/32±5/87 بود (P=0. 492، آزمون تی مستقل). پس از مداخله، میانگین خودکارآمدی زایمان در گروه مداخله 5/18±4/132 و در گروه کنترل برابر با 4/26±2/115 شد (P=0. 006، آزمون من ویتنی). خودکارآمدی زایمان پس از مداخله در مقایسه با قبل، در گروه مداخله 3/31±9/49 و در گروه کنترل 5/29±7/27 افزایش داشت (P=0. 007، آزمون من ویتنی). در مقایسۀ درون گروهی، در گروه مداخله تفاوت پس با پیش از مداخله، معنی دار بود (0. 001>P، آزمون ویلکاکسون)؛ همچنین در گروه کنترل تفاوت پس با پیش از مداخله معنی دار بود (0. 001>P، آزمون تی زوجی). بحث و نتیجه گیری: آموزش به همراه بر اساس نظریۀ بندورا بر خودکارآمدی مادر باردار در زایمان تأثیر دارد. استفاده از آن به عنوان یک روش آموزشی به منظور آمادگی برای زایمان پیشنهاد می گردد.

مقدمه: سقط مکرر و لانه گزینی ناموفق از عوامل اصلی محدودکننده در بارداری هستند. سقط مکرر به از دست رفتن حداقل دو مورد بارداری به صورت پی درپی اطلاق می گردد. زنان نابارور تحت درمان با تکنیک لقاح آزمایشگاهی (/IVF In Vitro Fertilizatio)، در صورت باردار نشدن پس از سه مورد انتقال جنین، به عنوان بیماران با لانه گزینی ناموفق مکرر (RIF) در نظر گرفته می شوند. micro RNAها (ریز آر ان آ ها) به عنوان تنظیم کننده های پس از ترجمۀ بیان ژن، در بسیاری از بیماری ها نقش کلیدی دارند که امروزه به عنوان بیومارکرهای قابل اعتماد و غیرتهاجمی در پیش آگهی و تشخیص اختلالات تولیدمثلی موردتوجه قرار گرفته اند؛ بنابراین، در این مطالعه بر آن شدیم تا با بررسی تغییرات سطح بیان miR-23a-3p در پلاسمای بیماران با سابقۀ سقط مکرر و لانه گزینی ناموفق در مقایسه با زنان باردار طبیعی، قابلیت آن را به عنوان بیومارکر تشخیصی در این بیماران تعیین کنیم. مواد و روش­ها: تحقیق حاضر مطالعه ای توصیفی-مقطعی است. تعداد 120 نمونه خون از افراد مراجعه کننده به مرکز ناباروری جهاد دانشگاهی تبریز، از مهرماه 1398 تا اسفندماه 1399 جمع آوری شد که شامل 40 نمونه از بیماران با سابقۀ حداقل دو مورد سقط، 40 نمونه زنان با سابقۀ حداقل سه مورد انتقال ناموفق و 40 مورد زنان با بارداری سالم و بدون سابقۀ ناباروری و یا سقط قبلی بود که برای ارزیابی سطح بیان miR-23a-3p توسط تکنیک Real Time PCR کمی انجام گرفت. آنالیزهای آماری با استفاده از نرم افزار SPSS vol. 22 انجام گردید. نمودار ROC (Receiver Operatig Characteristic) نیز با استفاده از نرم افزار Graphpad prism vol. 9. 1. 1 برای بررسی ارزش تشخیصی miR-23a-3p در مواد سقط مکرر و لانه گزینی ناموفق مکرر ترسیم شد. یافته­های پژوهش: نتایج به دست آمده حاکی از آن است که سطح بیان miR-23a-3p در بیماران با سابقۀ سقط مکرر در مقایسه با زنان باردار طبیعی، کاهش بیان داشته است، اگرچه این کاهش بیان از نظر آماری معنی دار نیست (P=0. 113)؛ همچنین این نتایج کاهش بیان بی معنی miR-23a-3p در زنان با لانه گزینی ناموفق مکرر را نشان می دهد (P=0. 974). بحث و نتیجه گیری: یافته های به دست آمده از تحقیق نشان دهندۀ شواهدی مبنی بر ارتباط میان کاهش میزان بیان miR-23a-3p و ابتلا به اختلالات سقط مکرر و لانه گزینی ناموفق مکرر است. پیشنهاد می شود این مطالعه در نقاط جغرافیایی متفاوت، تعداد نمونۀ بیشتر و توسط تکنیک های پیشرفته تر نظیر ریزآرایه و. . . صورت پذیرد.

مقدمه: کارسینوم سلول سنگ فرشی حدود 90 درصد از سرطان های سر و گردن را تشکیل می دهد. مطالعۀ حاضر با هدف بررسی اپیدمیولوژیک و الگوی درگیری آناتومیک کارسینوم سلول سنگ فرشی (SCC) سر و گردن در مرکز آموزشی درمانی امام خمینی (ره)، طی سال های 1401-1392 طراحی و اجرا شد. مواد و روش­ها: مطالعۀ حاضر پژوهشی مقطعی_توصیفی است که روی همۀ بیماران مبتلا به کارسینوم سلول سنگ فرشی (SCC) سر و گردن در مرکز آموزشی درمانی امام خمینی (ره) شهر کرمانشاه، طی سال های 1392-1401 انجام گردید. ابتدا اطلاعات دموگرافیک و پاتولوژیک از پروندۀ بیمار استخراج شد؛ سپس داده ها با نرم افزار SPSS vol. 23 تجزیه وتحلیل گردید. یافته­های پژوهش: از 299 بیمار مبتلا به کارسینوم سلول سنگ فرشی (SCC) سر و گردن، 9/78 درصد مرد و سایرین زن بودند. فراوانی بیماران در گروه سنی 72-55 سال با 8/48 درصد، سکونت در شهر با 9/76 درصد و مصرف کنندۀ سیگار با 9/57 درصد بالاتر بود. در بیماران بررسی شده، شایع ترین محل درگیری به حنجره با 5/49 درصد اختصاص داشت و بالاترین میزان شیوع سرطان های سر و گردن در زنان و مردان نیز مربوط به سال 1398، به ترتیب با 9/15 درصد و 7/15 درصد بود. بحث و نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد، بیشتر بیماران مردان مسن بالای 50 سال بودند که عمدتاً در شهر سکونت داشتند و سیگار مصرف می کردند. بیشترین محل درگیری آناتومیک مربوط به حنجره بود؛ بنابراین، در پیشگیری و کنترل این سرطان، توجه به این عوامل خطر توصیه می شود.

مقدمه: اختلال های عصب تحولی در دوران کودکی شروع می شود و به ضعف در مهارت های جسمانی، شناختی، هیجانی و اجتماعی در کودکان مبتلا منجر می گردد. هدف از این پژوهش تدوین برنامۀ آموزشی چندرسانه ای و ارزیابی اثربخشی آن بر حل مسئلۀ کودکان با اختلال های عصب تحولی بود. مواد و روش­ها: در این پژوهش، ابتدا برنامۀ آموزشی چندرسانه ای طراحی و روایی آن از سوی متخصصان تأیید شد. جامعۀ آماری این پژوهش شامل دانش آموزان پسر دبستانی با اختلال عصب تحولی شهر تهران بود که در سال تحصیلی 1401-1400 مشغول به تحصیل بودند. با استفاده از نمونه گیری در دسترس، پس از اجرای نسخۀ پنجم مقیاس هوش استنفورد-بینه، 100 کودک با اختلال عصب تحولی با بهرۀ هوشی طبیعی و بالاتر به عنوان گروه نمونه انتخاب گردیدند و به صورت تصادفی در دو گروه 50 نفری آزمایش و کنترل جایگزین شدند؛ سپس برنامۀ آموزشی چندرسانه ای طی 24 جلسۀ 90 دقیقه ای در گروه آزمایش برگزار گردید و گروه کنترل برنامه ای دریافت نکرد؛ سپس پس از یک ماه و نیم پیگیری انجام شد. ابزار استفاده شده آزمون برج لندن (1982) بود که در سه مرحلۀ پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری استفاده گردید. به منظور تجزیه وتحلیل یافته ها از نرم افزار SPSS vol. 20 و روش تحلیل کوواریانس چندمتغیری همراه با اندازه گیری مکرر استفاده شد. یافته­های پژوهش: نتایج تحلیل کوواریانس چندمتغیری با اندازه گیری مکرر نشان دهندۀ اثربخشی برنامۀ آموزشی چندرسانه ای بر مهارت حل مسئلۀ کودکان با اختلال عصب تحولی است، به طوری که برنامۀ آموزشی چندرسانه ای بر مهارت حل مسئلۀ کودکان با اختلال عصب تحولی مؤثر بود. علاوه بر آن، اثربخشی آموزش چندرسانه ای بر مهارت حل مسئلۀ کودکان با اختلال عصب تحولی پس از یک ماه و نیم نیز پایدار بود. بحث و نتیجه گیری: برنامۀ آموزشی چندرسانه ای می تواند برای آموزش و تقویت مهارت حل مسئله در کودکان با اختلال عصب تحولی به کار گرفته شود.

مقدمه: بهبود سیستم هر اداره و نظام سلامتی همواره موردتوجه بوده است. یکی از فرایندهایی که در هر دستگاهی باید به آن توجه شود، توانمندسازی کارکنان آن دستگاه است؛ بنابراین، این پژوهش با هدف مشخص کردن مؤلفه های توانمندسازی کارکنان شاغل در سازمان بهزیستی ایلام انجام شده است. مواد و روش­ها: این پژوهش از نظر هدف، تحقیقی کاربردی است که با رویکرد کیفی و روش گرندد تئوری، در سال 1402-1401 انجام شده است. جامعۀ آماری شامل اساتید و صاحب نظران در زمینۀ توانمندسازی کارکنان بود. نمونه گیری با استفاده از روش در دسترس و گلوله برفی انجام شد و با 15 نفر، اشباع نظری به دست آمد. تحلیل داده ها بر اساس روش داده بنیاد و به صورت دستی صورت گرفت. یافته­های پژوهش: بر اساس یافته های پژوهش، 12 مقوله و 24 زیرمقوله در زمینۀ توانمندسازی کارکنان سازمان بهزیستی شناسایی گردید که مقوله ها عبارت اند از: مهارت های فردی، مهارت های گروهی و مدیریت (شرایط علّی)، اخلاق، ارتباطات (شرایط زمینه ای)، دانش و ارتقای محیط کاری (شرایط مداخله گر)، توانمندی مدیریتی، توانمندی اخلاقی، توانمندی ارتباطی (راهبردها)، ارتقای خدمت به کارکنان و استفاده از ظرفیت های بالقوۀ کارکنان (پیامدها). . بحث و نتیجه گیری: توجه به مهارت ها و مدیریت در سطح فردی و گروهی امکان توانمندسازی را در دستگاه بهزیستی برای شاغلان ایجاد می کند. توجه لازم به دانش و محیط از سویی و راهبرهای مدیریت و ارتباط از سوی دیگر، بستر و شرایط لازمی را برای رشد کارکنان فراهم می آورد. سازمان بهزیستی زمانی پیامد مؤثر توانمندسازی را خواهد دید که از کارکنان خود و ظرفیت های بالقوۀ آنان استفاده کند.

مقدمه: همئوستاز انرژی به عنوان یک مسیر کنترل متابولیکی می تواند از ابعاد مختلف بررسی شود. هدف این مطالعه بررسی تأثیر هشت هفته تمرین ورزشی هوازی و مقاومتی بر آدروپین، اسپکسین و TNFa و شاخص های مقاومت به انسولین در مردان چاق مبتلا به دیابت نوع دو بود. مواد و روش­ها: در این مطالعۀ نیمه تجربی، تعداد 30 مرد چاق دارای دیابت نوع دو شهر خوی، در سال 1401 انتخاب و به طور تصادفی در سه گروه کنترل، تمرین هوازی و تمرین مقاومتی تقسیم شدند. دستورالعمل تمرین هوازی و مقاومتی (سه جلسه در هفته) به مدت هشت هفته اجرا گردید. در مراحل پیش آزمون و پس آزمون سطوح آدروپین، اسپکسین و TNFa سرمی و شاخص های مقاومت به انسولین و حساسیت به انسولین سنجیده شد. داده ها با آزمون های آماری توصیفی و تحلیلی شامل شاپیروویلک، آزمون تی همبسته و آزمون تحلیل واریانس یک طرفه به ترتیب برای بررسی آثار درون گروهی و بین گروهی با استفاده از نرم افزار SPSS vol. 24 تجزیه وتحلیل گردید. یافته ­های پژوهش: تمرین هوازی و مقاومتی نسبت به گروه کنترل، سبب تغییرات معنی دار در شاخص های درصد چربی، قند خون ناشتا، کلسترول، تری گلیسیرید، HDL و LDL در مردان چاق دارای دیابت نوع دوم شد (0. 05≥P)؛ همچنین در مقایسۀ بین گروهی، تمرین هوازی نسبت به دو گروه دیگر، سبب تغییرات معنی دار در شاخص های فشارخون متوسط، انسولین، شاخص مقاومت به انسولین (HOMA-IR)، سطوح آدروپین و اسپکسین در مردان چاق دارای دیابت نوع دوم گردید (0. 05≥P). بحث و نتیجه گیری: شرکت در برنامۀ تمرین هوازی با شدت متوسط نسبت به تمرین مقاومتی، با آثار معنی داری بهتری در شاخص های آدروپین و اسپکسین همراه است؛ بنابراین توصیه می شود، برنامۀ تمرین هوازی در افراد دیابتی به عنوان یک عامل مؤثر در مداخلۀ درمانی مدنظر قرار گیرد.

مقدمه: سرطان پروستات (PC) یکی از سرطان های رایج در میان مردان است. مطالعۀ همبستگی سراسرژنوم (GWAS) بیانگر این است، بعضی از چندشکلی های تک نوکلئوتیدی (Single Nucleotide Polymorphisms) از عوامل احتمالی سرطان پروستات هستند. هدف از این تحقیق بررسی ارتباط احتمالی پلی مورفیسم Rs1859962 با خطر سرطان پروستات در مردان ایرانی بود. مواد و روش­ها: این مطالعۀ موردی-شاهدی روی 72 مرد با سرطان پروستات، به عنوان مورد و 100 مرد بدون سرطان پروستات تأییدشده، به عنوان شاهد، در سال 1400 انجام شد. همۀ افراد شرکت کننده در مطالعۀ حاضر از بیمارستان هاشمی نژاد تهران انتخاب گردیدند. تشخیص هریک از دو گروه به واسطۀ مقدار آنتی ژن اختصاصی پروستات (PSA)، تست دیجیتال رکتوم، بیوپسی پروستات و تأیید پزشک متخصص صورت گرفت. به منظور SNP genotyping در هر نمونه، روش Tetra-ARMs PCR به کاربرده شد و برای بررسی های آماری از نرم افزار SPSS vol. 25 استفاده گردید. یافته­ های پژوهش: با توجه به نتایج به دست آمده، پلی مورفیسم Rs1859962 در مدل ژنتیکی مغلوب (GG) با خطر سرطان پروستات ارتباط معناداری را نشان می دهد (P=0. 022، CI=1. 135-10. 344 95%، OR: 3. 426). با توجه به نتایج به دست آمده از بررسی مدل غالب و افزایشی (به ترتیب P=0. 580، CI=0. 439-1. 586 95%، OR: 0. 834 و P=0. 057، CI=0. 8-937. 813 95%، OR: 2. 873)، پلی مورفیسم Rs1859962 در این مدل­های ژنتیکی با خطر سرطان پروستات ارتباط معناداری را نشان نمی دهد. پلی مورفیسم Rs1859962 با مشخصات بالینی افراد شرکت کنندۀ شامل GS≥8 (P=0. 21، 95% CI=1. 3-11. 928، OR: 2. 088 )، درگیری خارج پروستاتی (EPE) (P= 0. 002) و PSA>10 (P=0. 016، CI=1. 3-144. 978 95%، OR: 2. 133) ارتباط معنادار نشان داد. بحث و نتیجه گیری: نتایج ما نشان می دهد که پلی مورفیسم Rs1859962 به صورت هموزیگوت (GG) با خطر سرطان پروستات ارتباط دارد و ممکن است به عنوان یک بیومارکر بالقوه در غربالگری بیماران مبتلا به سرطان پروستات در نظر گرفته شود.

مقدمه: استئوآرتریت یک بیماری پیش رونده و وابسته به سن است که با تخریب غضروف، بازسازی استخوان تحت غضروفی و التهاب غشای سینوویال مشخص می شود. با توجه به عوارض درمان های معمول استئوآرتریت (Osteoarthritis)، ازجمله داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی و کورتیکواستروئیدها، بررسی درمان های جدید برای این اختلال بسیار مهم است. به تازگی، نقش متالوپروتئینازهای ماتریکسی در پاتوژنز استئوآرتریت توجه را به خود جلب کرده است. این مطالعه با هدف بررسی اثر عطرمایۀ مرزۀ سهندی در مهار بیان ژن متالوپروتئیناز 1، 2، 9 و 13 در سینوویوسیت های شبه فیبروبلاست گاوی (bovine fibroblast-like synoviocytes/ فیبروبلاست شبه سینوویوسیت) تحریک شده به وسیلۀ لیپوپلی ساکارید، به عنوان مدلی از استئوآرتریت انجام شد. مواد و روش­ها: سلول های سینوویوسیت های شبه فیبروبلاست گاوی (BFLS) از غشای مفصلی غضروف مفصل رادیوکارپال یک گاو هولشتاین 8 ماهه جدا گردید. سلول ها پس از تعیین میزان سمیت توسط روش MTT Assay، در معرض تحریک لیپوپلی ساکارید بدون یا در حضور دگزامتازون، ایبوپروفن و عطرمایۀ مرزۀ سهندی قرار گرفتند. بیان ژن متالوپروتئیناز 1، 2، 9 و 12 و با استفاده از روش RT-PCRو روش ELISA اندازه گیری شد. اثر عطرمایۀ مرزۀ سهندی بر مهاجرت و تهاجم سلولی توسط Transwell chambers بررسی گردید. یافته­ های پژوهش: عطرمایۀ مرزۀ سهندی میزان ماتریکس متالوپروتئیناز 9 و 13 را در سلول های سینوویوسیت های شبه فیبروبلاست گاوی تحریک شده با لیپوپلی ساکارید به میزان فراوانی کاهش می دهد؛ همچنین مهاجرت و تهاجم به سلول های یادشده را سرکوب می کند. بااین حال، عطرمایۀ مرزۀ سهندی تأثیر چشمگیری بر بیان متالوپروتئیناز 1 و 2 نداشت. بحث و نتیجه گیری: عطرمایۀ مرزۀ سهندی می تواند به طور چشمگیری فعالیت و اثر التهابی متالوپروتئیناز 9 و 12 را در استئوآرتریت کاهش دهد. در این مطالعه نقش بالقوۀ آن به عنوان عامل مکمل درمان های رایج در بیماری استئوآرتریت تأیید شد. با وجود این، مدل سازی سلولی تأثیر مفید آن را در بیماران مبتلا به استئوآرتریت تأیید نمی کند.

مقدمه: بیوفیلم باکتریایی از جنبه های مختلفی مانند بیماری های وابسته به عفونت های مزمن انسانی، پلاک دندان، عفونت اجسام خارجی مانند کاتترها و سایر بیماری های عفونی اهمیت دارد. سودوموناس آئروژینوزا یکی از عوامل عفونی تولیدکنندۀ بیوفیلم است که باعث ایجاد عفونت های شدیدی می شود؛ بنابراین، هدف از این مطالعه بررسی ارتباط میان قدرت تولید بیوفیلم و مقاومت به کلاس های مختلفی از آنتی بیوتیک های بتالاکتام است. مواد و روش­ها: در این مطالعۀ مقطعی، تعداد 113 نمونه از زخم بیماران سوختگی بستری در بیمارستان های تهران و اهواز در سال 1400 جمع آوری گردید. جدایههای سودوموناس آئروژینوزا با روش های استاندارد بیوشیمیایی و مولکولی تشخیص داده شدند. الگوهای مقاومت آنتی بیوتیکی با روش دیسک دیفیوژن و ژن های بتالاکتاماز با روش واکنش زنجیره ای پلیمراز (PCR) شناسایی گردیدند. نتایج با استفاده از نرم افزار SPSS vol. 2020 آنالیز شد. یافته ­های پژوهش: 40 جدایۀ سودوموناس آئروژینوزا شناسایی گردید و همۀ این جدایه ها تولیدکنندۀ بیوفیلم بودند. مقاومت کارباپنم در 16 جدایه تشخیص داده شد و blaTEM (15 جدایه)، blaVIM (12 جدایه) و blaCTX-M (8 جدایه) شایع ترین ژن های بتالاکتاماز بودند. بیشترین مقاومت به سفوتاکسیم، سفتازیدیم، مروپنم، ایمیپنم و پیپراسیلین مشاهده گردید و 16 جدایه به این آنتی بیوتیک ها مقاوم بودند. در بررسی نهایی جدایه های مولد کارباپنماز (40 درصد از جدایه ها) توانایی اتصال قوی داشتند و هیچ کدام از جدایه ها فاقد توانایی تشکیل بیوفیلم نبودند. بحث و نتیجه گیری: مقاومت آنتی بیوتیکی به ویژه مقاومت به کارباپنم، در میان جدایه های سودوموناس آئروژینوزا که عامل عفونت زخم های سوختگی هستند، قابل توجه بود. ترکیب مقاومت کارباپنم با تولید بیوفیلم می تواند به عفونت های شدید و دشوار منجر شود. برای درمان بیماری های عفونی پیشنهاد می گردد که علاوه بر مبارزه با مقاومت های میکروبی، می بایست به دنبال راهی برای از بین بردن بیوفیلم باکتریایی نیز بود.

ایمنی در برابر پرتو یکی از نگرانی های اصلی در درمان های پزشکی هسته ای است. پس از ترخیص بیماران سرطان تیروئید تحت درمان پزشکی هسته ای با استفاده از ید رادیواکتیو، دوز دریافتی اعضای خانواده بیماران یکی از دغدغه های اصلی بیماران و جامعه است که در برخی موارد می تواند سبب محروم شدن بیمار از دریافت مراقبت های لازم و حمایت های عاطفی از طرف اعضای خانواده و جامعه گردد. لذا برای کاهش آسیب های ناشی از این موضوع از طریق ضروری ترین موضوعات راهبردی و اجرایی ذکر شده در این خلاصه سیاستی می توان به موارد زیر اشاره نمود: آموزش و ارتقا سطح آگاهی پرسنل درمانی، بیماران و جامعه نسبت به مفاهیم مرتبط با پرتو، مقادیر دوز مجاز پرتویی، مخاطرات پرتویی، اصول حفاظت پرتویی، مقادیر دوز پرتویی دریافتی و عوامل تاثیرگذار بر مقدار دوز دریافتی در طول انجام مراقبت های درمانی و حمایتی از بیمار تحت درمان، حذف تاثیر عوامل اجتماعی-اقتصادی، سبک زندگی و سطح سواد اعضای خانواده بیماران بر میزان انطباق مراقبان با توصیه های ایمنی و در نهایت دوزهای دریافتی توسط اعضای خانواده بیماران