علوم دامی
سال:1401 | دوره:35 | شماره:137 |تعداد مقالات:10

به منظور بررسی اثر برنامه های مختلف محدودیت غذایی بر عملکرد و میزان وقوع ناهنجاری آسیت در جوجه های گوشتی سویه آرین در قالب طرح کاملاً تصادفی، پژوهشی با اعمال چهار برنامه غذایی به صورت دریافت جیره آزاد، دریافت روزانه 25 گرم خوراک برای هر جوجه از 9 تا 14 روزگی، محدودیت غذایی 8 ساعت در روز از 9 تا 24 روزگی و محدودیت غذایی یک روز در میان از 9 تا 18 روزگی در سالنی با شرایط تنش سرمایی در فصل زمستان (دمای سالن 32 درجه در روز اول و با کاهش تدریجی در پایان هفته اول، دوم، سوم و تا 42 روزگی به ترتیب 25، 20، 15 و ثابت 15 درجه) با تعداد 400 قطعه جوجه گوشتی در 4 تکرار و 25 قطعه جوجه نر و ماده در هر تکرار انجام شد. بر طبق یافته ها افزایش وزن روزانه بدن، مصرف خوراک روزانه و ضریب تبدیل غذایی برخی از دوره های سنی در گروه های با محدودیت غذایی کاهش ولی در دوره 1 تا 42 روزگی تنها مصرف خوراک روزانه با محدودیت 25 گرم در روز کاهش یافت. برنامه های محدودیت غذایی بر درصد کل تلفات، صفات مختلف لاشه و میزان هماتوکریت خون اثر غیر معنی دار ولی به صورت محدودیت غذایی یک روز در میان بر درصد تلفات آسیتی اثر کاهشی داشتند. لذا، برنامه های محدودیت غذایی به ویژه روش یک روز در میان در شرایط تنش سرمایی بدون اثر منفی بر صفات تولیدی در کاهش مصرف خوراک و مرگ و میر ناشی از آسیت جوجه های گوشتی آرین مؤثر می باشند.

به منظور بررسی تأثیر شکل فیزیکی یونجه و فرآوری دانه جو بر عملکرد، فراسنجه های شکمبه ای و سنتز پروتئین میکروبی در بره های پرواری نژاد دالاق از 30 رأس بره نر 2/1±5/3 ماهه با میانگین وزن زنده 1/1±17 کیلوگرم استفاده شد. این آزمایش در قالب فاکتوریل 3×2 بر پایه طرح کاملاً تصادفی با دو با دو فاکتور شامل: شکل فیزیکی علوفه و فرآوری دانه جودر دوره 98 روزه با 6 تیمار و 5 تکرار انجام شد و جیره های آزمایشی شامل: 1- یونجه خرد شده با دانه کامل جو 2- یونجه خرد شده با دانه جو آسیاب شده 3- یونجه خرد شده با دانه جو پولکی 4- یونجه پلت با دانه کامل جو 5- یونجه پلت با دانه جو آسیاب شده 6- یونجه پلت با دانه جو پولکی بودند. نمونه گیری از مایع شکمبه در روز 84 در زمان 3 ساعت بعد از خوراک دهی انجام شد. از روز 70 آزمایش به مدت 6 روز حجم ادرار تولید شده توسط هر حیوان به طور روزانه ثبت شد. نتایج نشان داد که علوفه یونجه به صورت پلت در مقایسه با خرد شده باعث بالارفتن ماده خشک مصرفی و افزایش وزن روزانه و بالا رفتن مقدار پروپیونات، نیتروژن و پروتئین میکروبی و پایین آمدن مقدار استات و pH گردید و همچنین، فرآوری دانه جو به صورت پولکی و آسیاب شده در مقایسه با دانه جو کامل نیز باعث بالارفتن افزایش وزن روزانه و بالا رفتن مقدار پروپیونات، نیتروژن و پروتئین میکروبی و پایین آمدن مقدار آمونیاک و pH شد (05/0>P).

در این پژوهش از اطلاعات طول عمر و زنده مانی مربوط به گله ایستگاه بز کرکی رایینی واقع در شهرستان بافت، که طی سال های1372 تا 1388 جمع آوری شده بودند، استفاده گردید. همچنین از طریق انجام مصاحبه و جمع آوری اطلاعات پرسشنامه ای از گله ایستگاه بز کرکی رایینی و گله های مردمی، عوامل حذف بزغاله ها، عوامل محیطی مؤثر بر زنده مانی و میزان زنده مانی به دست آمد. تعداد 11 گله با تنوع جغرافیایی و اندازۀ گله مختلف در سطح استان کرمان جهت تکمیل اطلاعات پرسشنامه ای انتخاب شد. بیش ترین و کم ترین درصد حذف بزغاله ها به ترتیب مربوط به مازاد پرواری (54/2درصد) و حذف بر اثر ناقص الخلقه بودن (0/4 درصد)بود. مرگ در اثر بیماری بعد از مازاد پرواری بیش ترین علت حذف بزغاله ها بود (22/3 درصد). میزان زنده مانی در این گله ها 89/94 درصد به دست آمد. نتایج نشان داد که میانگین کل طول عمر تجمعی 310/3 روز بود. تأثیر عوامل غیر ژنتیکی ماه تولد بزغاله، سال تولد بزغاله، جنس بزغاله ومتغیر کمکی وزن تولد بزغاله به صورت درجه دو بر زنده مانی آنها معنی دار بود. مقدار وراثت پذیری لگاریتمی کم تا متوسط (0/14 تا 0/40)، وراثت پذیری اولیه متوسط تا بالا (0/25 تا 0/70) و وراثت پذیری مؤثر نیز متوسط (0/23 تا 0/61) برآورد گردید. از آنجا که پارامترهای ژنتیکی برآورد شده در حد متوسط هستند می توان گفت، برای بهبود زنده مانی بزغاله ها از تولد تا سن یک سالگی و افزایش سود اقتصادی دامدار، ضمن بهبود شرایط تغذیه ای می توان به انتخاب ژنتیکی در درون نژاد نیز توجه نمود.

دراین پژوهش، به ارزیابی نقش باکتریوسین تولید شده توسط لاکتوباسیلوس پلانتاروم TA013 (پلانتارسین که بیشترین اثر علیه لیستریا منوسایتوژنز را دارد) در ماندگاری پنیر لاکتیکی پرداخته شده است. تیمارها شامل :1) پنیر لاکتیکی ساده بدون باکتری پروبیوتیک و باکتریوسین بعنوان شاهد 2) پنیر لاکتیکی پروبیوتیکی حاوی لاکتوباسیلوس پلانتاروم TA013 3) پنیر لاکتیکی حاوی پلانتارسین 4) پنیر لاکتیکی حاوی باکتریوسین تجاری نایسین، در نظر گرفته شدند. خصوصیات فیزیکوشیمیایی و میکروبی پنیر در هر تیمار از نظر pH، ماده خشک، چربی، پروتئین، نمک، مقدار آفلاتوکسین M1، پروفایل اسیدهای چرب و مهار رشد لیستریا منوسایتوژنز در یک دوره نگهداری 60 روزه در شرایط یخچالی تعیین گردید. تجزیه و تحلیل آماری این طرح در قالب طرح کاملا تصادفی، انجام شد. نتایج نشان دادند،کاهش لیستریا مونوسایتوژنز در تیمار پنیر لاکتیکی حاوی نایسین در مقایسه با گروه شاهد، Log(CFU/g) 05/3 بود که تفاوت معنی دار با گروه شاهد داشت. اما در تیمارهای دیگر دارای پروبیوتیک و پلانتارسین، کاهش این پاتوژن در مقایسه با تیمار شاهد به ترتیب Log(CFU/g) 76/2 و 79/1 بود که بین این دو نمونه تفاوت معنی دار مشاهده نشد. همچنین میزان زنده مانی پروبیوتیک ها در انتهای نگهداری در یخچال CFU/g107 بود و تنها کاهش دو Log(CFU/g) مشاهده شد. نتایج نشان دادندکه پنیر حاوی پروبیوتیک (تولید کننده پلانتارسین) دارای ویژگی های برتری نسبت به سایر تیمارها بود. بنابراین، شرایط محیطی ایجاد شده مثل پاستوریزاسیون جهت حذف کامل لیستریا منوسایتوژنز در پنیر لاکتیکی، کافی نبوده و لازم است جهت ایجاد شرایط مطلوب در مراحل مختلف تولید و ذخیره سازی، از افزودنی های مجاز طبیعی نیز استفاده شود.

فناوری نانو به عنوان یک راهکار نوین می تواند شرایط هضم و جذب در نشخوارکنندگان را، بهبود بخشد. از این رو، با بررسی تأثیر نانو ذرات بر شرایط تخمیر شکمبه ای به صورت فراتحلیل، می توان به درک بهتری از نحوه کنترل تخمیر در محیط شکمبه دست یافت. پس از جستجو و انتخاب مقالات مناسب، داده های مربوط به فراسنجه های تخمیر شکمبه ای، استخراج گردید. به منظور انجام فراتحلیل از نرم افزار Comprehensive Meta-Analysis (CMA) نسخه 3 استفاده شد. از تفاوت میانگین استاندارد شده و شاخص Hedges’s g برای محاسبه اندازه اثر استفاده شد. برای بررسی میزان سوگیری انتشار از نمودار قیفی و آزمون های آماری استفاده گردید. اندازه اثر کلی به دست آمده برای برخی از نانو ذرات بر حجم گاز، غلظت اسیدهای چرب فرار، غلظت نیتروژن آمونیاکی و قابلیت هضم ظاهری معنی دار بود. مقادیر I2 برای اندازه اثر نانو ذرات بر حجم گاز و غلظت کل اسیدهای چرب فرار، نشان دهنده وجود ناهمگنی متوسط و برای غلظت نیتروژن آمونیاکی و قابلیت هضم ظاهری، نشان دهنده وجود ناهمگنی بالا بود. استفاده از نانو ذرات می تواند به دلیل داشتن تأثیرات مثبت بر رشد میکروبی، تحریک تجزیه الیاف، افزایش قابلیت هضم، افزایش غلظت کل اسیدهای چرب فرار، کاهش نسبت استات به پروپیونات و در نهایت کاهش تولید متان باعث بهبود فرآیند تخمیر شکمبه ای شود.

مطالعه حاضر با هدف بررسی اثر متقابل منبع علوفه (یونجه در مقابل کاه گندم) با اندازه ذرات علوفه (نرم در مقایسه با درشت) بر عملکرد رشدی، مصرف خوراک آغازین و فراسنجه های تخمیر شکمبه ای گوساله های شیرخوار هلشتاین انجام شد. به همین منظور، تعداد 48 راس گوساله شیرخوار هلشتاین (6 راس ماده و 6 راس نر در هر تیمار) در قالب طرح پایه بلوک کاملاً تصادفی با آرایش فاکتوریل 2×2 به تیمارهای آزمایشی شامل: 1- یونجه خرد شده با اندازه قطعات نرم؛ 2- یونجه خرد شده با اندازه قطعات درشت؛ 3- کاه گندم خرد شده با اندازه قطعات نرم و 4- کاه گندم با اندازه قطعات درشت خرد شده اختصاص یافتند. گوساله ها از سن چهار روزگی وارد طرح آزمایشی شدند و آزمایش تا سن 70 روزگی گوساله ها ادامه یافت. اثر متقابل منبع علوفه با اندازه قطعات علوفه برای کل ماده خشک مصرفی، مصرف خوراک آغازین، افزایش وزن روزانه و بازده تبدیل خوراک در دوره قبل از شیرگیری، بعد از شیرگیری و کل دوره معنی دار نبود. فراسنجه های رشد اسکلتی تحت تأثیر تیمارهای آزمایشی قرار نگرفت. نتایج نشان داد که منبع علوفه و اندازه قطعات علوفه اثر معنی داری بر pH شکمبه، غلظت کل اسیدهای چرب فرار، نسبت مولی اسیدهای چرب فرار شامل استات، پروپیونات، بوتیرات، والرات و نسبت استات به پروپیونات در شکمبه نداشت. بطور کلی یافته های این مطالعه نشان داد که منبع و اندازه ذرات مختلف علوفه نتایج مشابهی بر عملکرد و پارامترهای رشد اسکلتی و شکمبه ای گوساله های شیرخوار هلشتاین در پی خواهد داشت.

در این پژوهش تعداد 500 قطعه جوجه گوشتی سویه کاب 500 مخلوط دو جنس در قالب طرح بلوک کامل تصادفی با چهار تیمار، 5 تکرار و 25 قطعه جوجه در هر تکرار استفاده شد. آزمایش به صورت فاکتوریل دو عاملی با دو سطح اسید سیتریک (0 و 4/0 درصد جیره) و دو سطح فیتاز (0 و 2000 واحد آنزیم در کیلوگرم جیره) در سه دوره آغازین (10-1 روزگی)، رشد (24-11روزگی) و پایانی (42-25 روزگی) اجرا و داده های به دست آمده با رویه مدل های خطی تعمیم یافته مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. استفاده از اسید سیتریک منجر به افزایش مصرف خوراک و افزایش وزن بدن در دوره های رشد، پایانی و کل دوره شد (05/0>P). افزودن فیتاز موجب افزایش مصرف خوراک دوره پایانی و کل دوره و افزایش وزن بدن جوجه ها در دوره رشد و کل دوره شد (05/0>P). اثر متقابل آنزیم× اسید بر مصرف خوراک و افزایش وزن دوره های رشد، پایانی و کل دوره معنی دار بود (05/0>P). کلسیم سرم در تیمار حاوی اسید- بدون فیتاز، غلظت آلکالین فسفاتاز در گروه بدون اسید-بدون فیتاز و غلظت فسفر در تیمار حاوی اسید-فیتاز در مقایسه با دیگر تیمارها بالا بود (05/0>P). عمق کریپت در تیمار اسید-فیتاز بالاترین و در تیمار بدون اسید-بدون فیتاز کمترین بود (05/0>P). افزودن سطح بالای فیتاز عملکرد مصرف خوراک و افزایش وزن کل دوره و نیز خصوصیات ریخت شناسی روده را بهبود داد و این اثر با افزودن اسید سیتریک تقویت شد.

در مطالعه حاضر تأثیر اسانس نعناع فلفلی (PEO) و آرتیفایر در جیره های کم انرژی بر شاخص تولید، هزینه خوراک مصرفی، فراسنجه های بیوشیمیایی خون و ماندگاری گوشت جوجه های گوشتی بررسی شد. 240 قطعه جوجه گوشتی نر سویه راس 308 در قالب طرح کامل تصادفی با روش فاکتوریل 2×2 و مقایسه با تیمار شاهد (5 تیمار) و 4 تکرار مورد استفاده قرار گرفتند. تیمارهای آزمایشی شامل 1. تیمار شاهد و تیمارهای حاوی جیره های کم انرژی (150 کیلوکالری بر کیلوگرم کمتر از جیره شاهد) مکمل شده با 2. بدون افزودنی3. 150 ppm PEO 4. 300 ppm آرتیفایر و 5. 150 + PEO ppm 300 ppm آرتیفایر بودند. نتایج نشان داد که در بین جوجه های گوشتی تغذیه شده با جیره های کم انرژی استفاده از PEO+ آرتیفایر در جیره باعث افزایش وزن بدن (05/0P<)، شاخص تولید (11/0P=) وکاهش قیمت خوراک مصرفی(05/0P<) درکل دوره پرورش شد. تفاوتی بین پرندگان تغذیه شده با جیره شاهد با پرندگان تغذیه شده با جیره کم انرژی حاوی PEO + آرتیفایر در وزن بدن، شاخص تولید، درصد ماندگاری و هزینه خوراک مصرفی مشاهده نشد. همچنین پرندگان تغذیه شده با جیره های کم انرژی حاوی PEO + آرتیفایر نسبت به تیمار شاهد دارای کلسترول، لیپوپروتئین با چگالی پایین، تری گلیسرید سرم خون و مالون دی آلدئید گوشت کمتر و ظرفیت آنتی اکسیدانی تام بیشتر بودند. در نهایت، می توان نتیجه گرفت که استفاده هم زمان از 150 ppm PEO + 300 ppm آرتیفایر در جیره های کم انرژی جوجه های گوشتی درمقایسه با جیره شاهد عملکرد و هزینه خوراک جوجه های گوشتی مشابه و فراسنجه های بیوشیمیایی خون و ماندگاری گوشت بهتری داشتند.

در این آزمایش تاثیر فرم های آلی عناصر روی، مس، منگنز و آهن در شرایط تنش گرمایی بر عملکرد رشد، ریخت شناسی و جمعیت میکروبی روده کوچک با استفاده از 360 قطعه جوجه ی گوشتی نر یک روزه سویه راس 308 در قالب طرح کاملا تصادفی با شش گروه و شش تکرار از سن 1 تا 42 روزگی بررسی شد.گروههای آزمایشی شامل 1-جیره پایه (شاهد) و جیره پایه به همراه فرم های آلی عناصر 2- 5 میلی گرم مس-متیونین ، 20 میلی گرم منگنز-متیونین و 5 میلی گرم آهن-متیونین (CuMnFe) 3-40میلی گرم روی-متیونین، 20میلی گرم منگنز-متیونین، 5میلی گرم آهن-متیونین (ZnMnFe) 4- 40 میلی-گرم روی-متیونین، 5 میلی گرم مس-متیونین، 5 میلی گرم آهن-متیونین (ZnCuFe) 5- 40 میلی گرم روی-متیونین، 5 میلی-گرم مس-متیونین،20میلی گرم منگنز-متیونین(ZnCuMn) و6-40میلی گرم روی-متیونین، 5میلی گرم مس-متیونین، 20میلی-گرم منگنز-متیونین، 5میلی گرم آهن-متیونین (ZnCuMnFe) بودند. نتایج نشان دادکه مصرف گروه های CuMnFeو ZnCuMn باعث افزایش طول پرز در مقایسه با سایر گروه ها شدند. پرندگان دریافت کننده فرم آلی عناصر چربی حفره بطنی کمتر، ضخامت لایه عضلانی بالاتر و جمعیت کلی فرم کمتری در ایلئوم روده در مقایسه با پرندگان جیره شاهد داشتند. تعداد باکتری های لاکتوباسیلوس ایلئوم روده در پرندگان دریافت کننده گروههای ZnCuMn وZnMnFe نسبت به پرندگان سایر گروهها بیشتر بود. به طور کلی مصرف گروه ZnCuFe، در جیره جوجه های گوشتی تحت تنش گرمایی موجب کاهش جمعیت مضر میکروبی روده ، افزایش وزن سینه و ران و بهبود عملکرد می شود.

این آزمایش به منظور بررسی سطوح مختلف جایگزینی کنجاله کنجد و آنزیم بر برخی مولفه‎های عملکردی، تولید تخم، هماتولوژی و کیفیت تخم در بلدرچین‎های تخم‎گذار صورت گرفت. آزمایش در قالب طرح کاملاً تصادفی با تعداد 600 عدد بلدرچین تخم‎گذار با 5 تیمار و 4 تکرار (30 بلدرچین در هر تکرار) صورت گرفت. تیمارهای آزمایشی شامل: جیره پایه بدون افزودنی(کنترل) ، کنجاله کنجد 10 درصد ، کنجاله کنجد 10 درصد با 5/0 گرم در کیلوگرم آنزیم تجاری، کنجاله کنجد 20 درصد، کنجاله کنجد 20 درصد با 5/0 گرم در کیلوگرم آنزیم تجاری بودند. درصد تولید، مصرف خوراک تحت تاثیر تیمارهای آزمایشی قرار گرفتند (05/0P<)، ولی ضریب تبدیل، وزن تخم مرغ تحت تاثیر قرار نگرفتند(05/0P>). مولفه‎های مربوط به میزان کلسترول خون، سطح تری‎گلیسیرید و لیپوپروتئین‎های با دانسیته‎های مختلف در خون و آنزیم‎های کبدی آسپارتات آمینوترانسفراز و آلانین آمینوترانسفراز تحت تاثیر تیمارهای مختلف آزمایشی قرار نگرفت . اثر تیمارهای مختلف آزمایشی بر صفات ارتفاع پرز، نسبت ارتفاع پرز به عمق کریپت و مساحت پرز معنی دار بود. در مورد ارتفاع پرز، بالاترین ارتفاع پرز را تیمار کنترل و تیمارهای حاوی آنزیم، و کمترین ارتفاع پرز را تیمار حاوی 20 درصد کنجاله کنجد داشت. نشان داده شد امکان جایگزینی کنجاله سویا بوسیله کنجاله کنجد تا سطح 10 درصد جیره بلدرچین‏های تخمگذار بدون هیچ تاثیر نامطلوبی بر صفات تولیدی و کیفیت تخم بلدرچین وجود دارد.