سابقه و هدف پاپیلوما ویروس انسانی (HPV) از جمله عوامل عفونی است که در انسان منجر به زگیل و بدخیمی های پوستی ژنیتال و غیرژنیتالی می شود. پروتیین E7این ویروس، انکوپروتیین کوچکی است که هدف اصلی در واکسن های درمانی محسوب می شود. پروتیین E7 به همراه HIV-1 پپتید Tat(49-59)نقش حفاظتی ایفا نموده که منجر به پاسخ ایمنی Th1 و CTLs ها می شود. هدف از این مطالعه طراحی پروتیین نوترکیب HIV-1 Tat 49-59/HPV16, 18, 6, 11 E7 در محیط آزمایشگاهی بود تا بتوان عملکرد این آنتی ژن را در بیان MHC1 مورد بررسی قرار داد. مواد و روش ها: در این مطالعه جهت بررسی بیان MHC1 و همچنین عملکرد پپتید Tat در عرضه پروتیین نوترکیب به سطح MHC1 از رده سلولی ماکروفاژ J774 استفاده شد. رده سلولی ماکروفاژ موشی J744 با غلظت های 10، 50 و 100 میکروگرم از هر یک از پروتیین های دارای پپتیدTat و فاقد پپتیدTat تیمار شدند. پس از 24 ساعت سلول ها جمع آوری و سپس توسط دستگاه فلوسایتومتری خوانش شد. یافته ها: در این بررسی سلول های J774 با پروتیین های E7-Tat و E7 در غلظت های مختلف تریت و مورد ارزیابی قرار گرفتند. این مطالعه نشان می دهد که غلظت 10 میکروگرم از پروتیین E7-Tat منجر به افزایش بیان MHC1 شده است، در حالی که در غلظت های بالاتر از این پروتیین، بیان مولکول MHC1 نسبت به گروه فاقد Tat کاهش چشمگیری داشته است. استنتاج بررسی این مطالعه نشان می دهد که پروتیین E7-Tat در غلظت های پایین تر می تواند به عنوان محرکی در جهت افزایش بیان MHC1 عمل کند و به نظر می رسد که می تواند در واکسن های تراپیوتیک مورد استفاده قرار گیرد.