آنزیم پارااکسوناز می تواند استرسهای آلی فسفات دار را هیدورلیز نماید. مهم ترین سوبسترای این آنزیم در مطالعات آزمایشگاهی پارااکسون است. درسرم انسان این آنزیم همراه با HDL در خون جریان دارد. به نظر می رسد که کاهش فعالیت پارااکسوناز در انسان ممکن است خطر ابتلای به گرفتگی عروق کرونر را افزایش دهد. تغییرات ژنتیکی در دو آلل اتوزومی پارااکسوناز می تواند باعث کاهش فعالیت آن شود. تغییرات ژنتیکی در آلل های ژن پارااکسوناز 3 نوع فنوتیپ ایجاد میکند که عبارتند از AB,A و B، فعالیت فنوتیپ B بیشتر از 2 فنوتیپ دیگر A وAB می باشد. به جهت فراوانی گرفتگی عروق کرونر در جمعیت ایرانی و نیز موثر بودن آنزیم پارااکسوناز بر روند گرفتگی عروق کرونر، فعالیت و فنوتیپ های مختلف آنزیم و پارامترهای لیپیدی مورد بررسی قرار گرفت. در مطالعه حاضر فنوتیپ های پارااکسوناز در سرم خون افراد ایرانی تعیین گردد و ارتباط میان فعالیت پارااکسوناز و فنوتیپ های آن با عوامل خطر گرفتگی عروق کرونر مورد ارزیابی قرار گرفت. بیماران مورد مطالعه افرادی بودند با بیش از 50% گرفتگی عروق کرونر که به مرکز قلب شهید رجایی  تهران مراجعه کرده بودند و گرفتگی عروق آنها توسط آنژیوگرافی تایید شده بود و نتایج با افراد سال مقایسه گردید. فعالیت پارااکسوناز سرم افراد مورد مطالعه در حضور NaCl و بدون حضور آن و نیز فعالیت آریل استرازی آن اندازه گیری گردید. جهت تعیین فنوتیپ ها از نسبت فعالیت پارااکسوناز به فعالیت آریل استرازی آن استفاده شد. فعالیت پارااکسوناز سرم در گروه بیمار چه در حضور NaCl و چه بدون حضور آن، به طور معنی داری پایین تر بود (به ترتیب P=0.01 وP=0.00) . فعالیت آریل استرازی این آنزیم در 2 گروه بیمار کاهش نشان می داد (P=0.02). توزیع فراوانی فنوتیپهای پارالکسوناز و فعالیت آریل استرازی نیز در گروه بیمار و سالم و نیز بر حسب جمعیت آنها از تفاوت معنی داری برخوردار نبود. میزان تری گلیسرید، VLDL-C در بیماران بیشتر از افراد سالم بود (P=0.00) اما از نظر میزان HDL-C و آپو AI کاهش (به ترتیب p=0.00 و (p=0.01 نشان داد در حالی که از نظر میزان کلسترول تام، LDL-C  و آپو B تفاوت معنی داری بین گروه سالم و بیمار مشاهده نشد. با توجه به کاهش چشمگیر میزان فعالیت آنزیم و عدم تفاوت شاخص فراوانی فنوتیپها در دو گروه بیمار و سالم به نظر رسید که تعیین فعالیت پارااکسوناز در سرم در مقایسه با تعیین فنوتیپهای آنزیم مارکر بهتری برای تمایز بیماران از افراد سالم باشد.

زمینه: روزه داری از جمله قرائض دین اسلام است که در ادیان دیگر نیز مرسوم است و به نظر می رسد در این مدت تغییراتی در بدن و عوامل خونی صورت می گیرد. هدف: مطالعه جهت تعیین اثر روزه داری بر میزان پراکسیداسیون چربی و قندخون ناشتا انجام شد. موارد و روش ها: این مطالعه مقطعی در سال 1377 بر روی 50 مرد سالم 30 تا 60 ساله در مرکز تحقیقات دی ان های کونژوگه در پلاسما ، تری گلیسیرید، گلسترول تام و قند خون ناشتا در سرم این افراد یک روز قبل از شروع ماه مبارک رمضان و یک روز قبل از پایان ماه رمضان اندازه گیری شد. مالون دی آلدئید و دی ان های کونژوگه به روش اسپکتروفتومتریک و گلسترول، تری گلیسرید و قندخون ناشتا توسط دستگاه اتوآنالیزر ELAN به روش آنزیمی اندازه گیری شدند. داده ها با استفاده از آزمون t تحلیل شدند. یافته ها: میانگین مالون دی آلدئید، کلسترول تام و تری گلسیرید در طول ماه مبارک رمضان کاهش یافت که این کاهش از نظر آماری معنی دار بود (p<0.05). میانگین قندخون ناشتا نیز کاهش یافت ولی معنی دار نبود و میزان دی ان های کونژوکه تغییر معنی داری نداشت. نتیجه گیری: می توان گفت تغییر عادات غذایی در این ماه بطور نسبتاً مفیدی بر چربی های پلاسما تأثیر دارد. از طرفی به دلیل کاهش معنی دار میزان مالون دی آلدئید در این ماه می توان نتیجه گرفت که اکسیداسیون LDL کلسترول در این ماه کاهش یافته و با توجه به این که این عامل در ایجاد پلاک های آترواسکلروز اهمیت دارد. به نظر می رسد روزه داری در ماه رمضان اثر پیشگیری کننده از بیماری های قلبی- عروقی داشته باشد.

اختلالات عملکرد تیرویید، ممکن است با اختلال متابولیسم لیپیدها و لیپوپروتیین های آتروژنیک همراه باشد. بررسی وضعیت آپولیپوپروتیین ها در اختلالات تیرویید موضوع جدیدی است. به علاوه تاکنون گزارشی از فعالیت پاراکسوناز (آنزیم وابسته به HDL  که با هیدرولیز لیپیدهای اکسید شده قادر به جلوگیری از اکسیداسیون LDL است) در اختلال عملکرد تیرویید ارایه نشده است. هدف از این مطالعه، تعیین ارتباط سطح سرمی لیپیدها، آپولیپوپروتیین ها و سطح فعالیت آنزیم پاراکسوناز سرمی با عملکرد تیرویید در مبتلایان به اختلال عملکرد تیرویید و مقایسه آن با افراد سالم است. 22 بیمار دچار اختلال عملکرد تیرویید شامل 14 بیمار هیپوتیرویید (7 مرد و 7 زن)، 8 بیمار هیپرتیرویید (4 مرد و 4 زن) و 32 فرد سالم (14 مرد و 18 زن)، به عنوان گروه شاهد، مورد بررسی قرار گرفتند. پس از گرفتن شرح حال و تعیین اندازه های تن سنجی، سطح سرمی هورمونهای تیروییدی، لیپیدها، آپولیپوپروتیین های A-I و B و فعالیت سرمی آنزیمهای پاراکسوناز و آریل استراز در یک نمونه خون ناشتا تعیین شد. میانگین و انحراف معیار سن در سه گروه هیپوتیرویید 13±41، هیپرتیرویید 15±42، و شاهد 12±46 سال بود. در بیماران هیپوتیرویید در مقـایسه بـا گـروه شاهـد افزایش معنی دار کلسترول تام (204±69 در مقابل 37±171 میلی گرم در دسی لیتر؛P<0.05 )، در مقابل LDL-C (115±49 در مقابل 82±34 میلیگرم در دسی لیتر؛ P<0.05) و کاهش معنی دار HDL-C (52±15 در مقابـل 17±63 میلـیگرم در دسی لیتر P<0.05) دیده شد. علاوه بر این نسبتTC/HDL-c  (4.0±1.3 در مقابل 1±9/2؛ P<0.01) و LDL-c/HDL-c (2.3±0.8 در مقابل 8/0±5/1؛ P<0.01) افزایش معنی داری نشان داد. در بیماران هیپرتیرویید در مقایسه با گروه شاهد، کاهش معنی دار HDL-c (50±10 در مقایسه با 17±63 میلی گرم در دسی لیتر؛ P<0.05) و کاهش فعالیت آنزیم پاراکسوناز (14±27 در مقابل 41±66 واحد بین المللی در دسی لیتر؛ P<0.01) مشاهده شد. در دو گروه هیپرتیرویید و هیپوتیرویید، غلظت سرمی، تری گلیسرید، آپولیپوپروتیین A-I و B و فعالیت آنزیم آریل استراز و در گروه هیپوتیرویید سطح فعالیت آنزیم پاراکسوناز اختلاف معنی داری با گروه شاهد نداشت. در تمامی افراد مورد بررسی، ارتباط مثبتی بین سطح سرمی TSH با TC و LDL-c وجود داشت. ارتباط معکوس بین سطح T3 با TC و آپولیپوپروتیین B و همچنین T4 با ‏TC و LDL-c مشاهده شد. علاوه براین ارتباط معکوسی بین T4 سرمی با فعالیت آنزیم پاراکسوناز وجود داشت (P<0.05،r=-0.3 ) نتایج بدست آمده نشان میدهد که در دو گروه هیپو و هیپرتیرویید، اختلال عملکرد تیرویید منجر به تغییر پروفیل لیپیدها و لیپوپروتیینها به نفع فرایند آترواسکلروز شده است. ارتباط معنی دار بین سطح سرمی TSH و T4 با فعالیت آنزیم پاراکسوناز و سطح سرمی لیپیدها، نشان دهنده نقش هورمون تیرویید در متابولیسم لیپیدها و آنزیم های وابسته و مطرح کننده نقش احتمالی عملکرد تیرویید در اکسیداسیون لیپیدها میباشد.

متابولیسم لیپیدها و لیپوپروتیین ها تحت تاثیر عوامل زیادی از جمله هورمون های تیرویید می باشد. اختلالات لیپیدی و آپولیپوپروتیین ها یکی از یافته های شایع در بیماران با اختلال عملکرد تیرویید است. همچنین اکسیداسیون LDL-C در این بیماران بیشتر از جمعیت سالم میباشد. هدف از این مطالعه بررسی وضعیت لیپیدها و لیپوپروتیین ها و فعالیت آنزیم پاراکسوناز سرمی در بیماران مبتلا به اختلال عملکرد تیرویید و مقایسه آن با گروه شاهد میباشد. در این مطالعه 99 بیمار مبتلا به اختلال عملکرد تیرویید شامل 49 نفر مبتلا به هیپوتیروییدی، 50 نفر مبتلا به هیپرتیروییدی و 100 نفر در گروه شاهد مورد بررسی قرار گرفتند. سطح سرمی کلسترول تام، تری گلیسیرید، آپولیپوپروتیین A-I،B  و فعالیت آنزیم پاراکسوناز سرمی در نمونه خون پس از 12 تا 14 ساعت ناشتایی اندازه گیری شد. از نظر سن و جنس اختلاف معنی داری بین گروه های مورد مطالعه و گروه های شاهد مشاهده نشد. در بیماران هیپرتیرویید نسبت به گروه شاهد کاهش معنی داری در سطـوح سرمـی فعالیت پاراکسوناز (45±22±22 در مقابل 67±36، P<0.001 Iu/ml)، تری گلیسیرید (112±53 در مقابل 165±129، P<0.001 mg/dl)، آپولیپوپروتیین A-I (136±26 در مقابل 153±26، P<0.001 mg/dl) و آپولیپوپروتیین B (75±18 در مقابل mg/dl85±25، P<0.001) وجود داشت، ولی سطح سرمی کلسترول تام،HDL-C  و LDL-C اختلاف معنی داری با گروه شاهد نداشت. بیماران گروه هیپوتیرویید نسبت به گروه شاهد کاهش معنی داری در سطح فعالیت پاراکسوناز سرمی (64±32 در مقابل 46±21، P<0.001) و افـزایـش معنی داری در سطوح سرمی کلسترول تام (184±41 در مقابل224±69، P<0.001mg/dl)، LDL-C (93±36 در مقابل mg/dl 133±59، P<0.001) و Apo-B (84±23 در مقـابل 107±36، P<0.001 mg/dl) داشتند. نتایج حاصله تفاوت معنی دار سطوح لیپیدها را در بیماران مبتلا به اختلال عملکرد تیرویید مانند سایر مطالعات نشان میدهد. همچنین برای اولین بار کاهش معنی داری در فعالیت پاراکسوناز سرمی در هر دو گروه کم کاری و پرکاری تیرویید دیده میشود. با توجه به یافته های فوق میتوان فرض کرد که افزایش اکسیداسیون LDL در مبتلایان به اختلال عملکرد تیرویید میتواند تا حدودی به کاهش فعالیت پاراکسوناز سرمی مربوط باشد.

اهداف: تغییر در سبک زندگی، از جمله فعالیت بدنی و تغذیه از استراتژی های بسیار مهم در کنترل بیماری کبد چرب غیر الکلی است. هدف از این پژوهش، بررسی تاثیر 8 هفته آزمایش تناوبی شدید همراه با مصرف مکمل خرفه بر نیم رخ لیپیدی رت های مبتلا به کبد چرب غیرالکلی بود. روش ها: در این پژوهش تجربی 25 سر رت نر بالغ به طور تصادفی انتخاب و در 5 گروه کنترل سالم، کنترل کبد چرب، مکمل خرفه، آزمایش تناوبی شدید، آزمایش تناوبی شدید+ مکمل خرفه قرار داده شدند. رت ها به مدت 12 هفته تحت رژیم غذایی پرچرب قرار گرفتند. پروتکل آزمایشی تناوبی به مدت 8 هفته، 5 جلسه در هفته انجام شد. سطوح لیپوپروتیین پر چگال، لیپوپروتیین کم چگال، تری گلیسرید و کلسترول تام پلاسما اندازه گیری شد. از آنالیز واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی توکی برای تحلیل داده ها استفاده شد. یافته ها: سطح تری گلیسرید پلاسما در گروه آزمایش تناوبی+مکمل خرفه به طور معناداری نسبت به گروه کبد چرب کنترل پایین تر بود (0/035=P). سطح کلسترول تام در گروه مکمل خرفه (0/013=P) و آزمایش تناوبی+ مکمل خرفه (0/001=P) به طور معناداری پایین تر از گروه کنترل کبد چرب بود. سطح لیپوپروتیین پر چگال پلاسما در گروه آزمایش تناوبی+مکمل نسبت به سالم کنترل (0/021=P)، کبد چرب کنترل (0/001=P)، آزمایش تناوبی (0/006=P) و مصرف مکمل خرفه (0/018=P) به طور معناداری بالاتر بود. سطح لیپوپروتیین کم چگال در گروه آزمایش تناوبی (0/01=P)، مکمل خرفه (0/001=P) و آزمایش تناوبی + مکمل (0/001=P) به طور معناداری پایین تر از گروه کنترل کبد چرب بود. نتیجه گیری: ترکیب آزمایش تناوبی شدید با مصرف مکمل خرفه نسبت به آزمایش و مصرف مکمل خرفه به تنهایی می تواند در بهبود نیم رخ لیپیدی نتایج مطلوب تری به دنبال داشته باشد؛ بنابراین این روش می تواند به عنوان درمان مکمل در افراد مبتلا به کبد چرب غیر الکلی استفاده شود.

مقدمه: به منظور بررسی احتمالی عفونت با ویروس هرپس سیمپلکس تیپ 1 و 2 (HSV-1,2) و بروز اترواسکلروز عروق کرونر 92 نفر از بیماران که سابقه عروق کرونر آنها به وسیله آنژیوگرافی تایید شده بود انتخاب و آنتی بادی های اختصاصی IgG ویروس HSV-1,2 اندازه گیری شد. مواد و روش: 92 نفر که فاقد هر گونه علایم بیماری عروق کرونر بودند به عنوان گروه کنترل انتخاب و سرم آنها از نظر anti IgG- HSV-1,2 مورد مطالعه قرار گرفت. مقایسه هر دو گروه کنترل و بیماران از نظر آنتی بادی های IgG ویژه HSV-1,2 نشان داد که هر دو گروه از نظر IgG ویژه HSV-1 مثبت بودند در حالی که 29% از بیماران و 14% از گروه کنترل از نظر IgG ویژه HSV-2 مثبت بوده و آنالیز آماری اختلاف معنی داری را نشان داد (P<0.05). نتایج: مقایسه سطح سرمی لیپیدها و لیپوپروتئین ها در افراد دارای IgG اختصاصی HSV-2 با افراد فاقد این آنتی بادی در گروه بیماران نشان داد که در سطح تری گلیسرید و (Very Low Density Lipoprotein) VLDL و نسبت کلسترول به (High Density Lipoprotein-Cholestrol) HDL-C تفاوت معنی داری وجود ندارد. در حالی که در سطح سرمی توتال کلسترول (Low Density Lipoprotein-Cholestrol) LDL-C بین افراد دارای IgG اختصاصی IgG-HSV-2 با افراد فاقد این آنتی بادی در گروه بیماران تفاوت معنی داری وجود دارد (P<0.05). بحث: در بررسی میزان فراوانی ریسک فاکتورهای اترواسکلروزیس نظیر افزایش فشارخون دیابت مصرف سیگار سابقه فامیلی بیماری عروق کرونر هیپرلیپیدمی و سابقه انفارکتوس میوکارد به ترتیب 28%، 23%، 45%، 41%، 39% و 35% از بیماران و 16%، 9%، 14%، 17% و 14% به ترتیب از گروه کنترل دارای این ریسک فاکتورها بودند که آنالیز آماری در هر یک از موارد فوق تفاوت معنی داری را بین بیماران و گروه کنترل نشان داد.

زمینه و هدف: هایپرکلسترولمی خانوادگی (Familial hypercholesterolemia: FH) یکی از شایع ترین بیماری های ارثی است که با افزایش سطح لیپوپروتیین با دانسیته کم (Low Density Lipoprotein: LDL) پلاسما، باعث تجمع لیپید در تاندون ها و رگ ها می شود. اصلی ترین علت ابتلا به این بیماری، جهش در ژن گیرنده لیپوپروتیین با دانسیته کم (Low Density Lipoprotein Receptor: LDLR) است. این مطالعه به منظور ارزیابی مولکولی جهش های شایع در ژن گیرنده LDL در مبتلایان به هایپرکلسترولمی فامیلی انجام شد. روش بررسی: این مطالعه توصیفی روی 100 بیمار مشکوک به هایپرکلسترولمی خانوادگی مراجعه کننده به آزمایشگاه سپهر شهرستان کرج طی سال 1394 بر اساس معیار جهانی Simon Broom انجام شد. پس از پرکردن پرسشنامه و رسم شجره نامه مشخص گردید در 17 نفر سابقه بیماری حداقل در یکی از بستگان درجه یک وجود داشت. با استفاده از روش PCR-SSCP وجود تغییرات مورد بررسی قرار گرفت و پس از شناسایی موارد مشکوک توالی یابی مستقیم DNA انجام گردید. یافته ها: از 17 بیمار دارای سابقه بیماری هایپرکلسترولمی، در 13 بیمار جهش در ژن LDLR به صورت هتروزیگوت مشاهده شد. جهش ها شامل c. 97C>T، c. 445G>T، c. 651-653(DEL3)، c. 652-654(DEL3)، c. 682G>T، c. 925-931(DEL7)، c. 936-940(DEL5)، c. 986G>T، c. 2054C>T, c. 2177C>T و G>A c. 313+1 بودند. 4 بیمار فاقد جهش در ژن LDLR خود بودند. در 2 بیمار پلی مورفیسم شایع c. 1959T>C شناسایی گردید. نتیجه گیری: ژن LDLR در ایجاد FH در جمعیت مورد مطالعه نقش داشت. با این حال احتمالا ژن با لوکوس دیگری در شیوع این بیماری در جمعیت مورد مطالعه دخیل است.

هدف از پژوهش حاضر، بررسی عوامل خطرزای قلبی و عروقی در سالمندان فعال و غیرفعال بود تا با مقایسه تاثیر فعالیت بدنی و ورزش در این سنین بر عوامل خطرزای قلبی و عروقی مورد بررسی و مطالعه قرار گیرد. به همین منظور، چهل سالمند مرد، در قالب دو گروه، 20 نفره به صورت داوطلبانه از میان سالمندانی که جهت ورزش و گذراندن اوقات فراغت در پارک ملت حضور پیدا میکردند، انتخاب شدند (20 نفر گروه فعال با میانگین سنی 5/70 و 20 نفر گروه غیرفعال با میانگین سنی 4/70) برای اندازه گیری میزان چربی خون آزمودنیها، 10 سی سی خون وریدی آنها در حالت ناشتا و 48 ساعت بعد از آخرین جلسه فعالیت بدنی دریافت شده، سپس با دستگاه اتوآنالیزر میزان TC, HDL, LDL, VLDL, TG سرم خون آزمودنیها برحسب میلی گرم بر دسی لیتر تعیین گردید. پس از جمع آوری داده ها با استفاده از رایانه و نرم افزار آماری SPSS تجزیه و تحلیل آماری انجام گرفت و با انجام آزمون t در گروه های مستقل در حد α=0.05 و تفسیر آزمون نتایج به دست آمده نشان داد میزان TC, HDL, LDL, VLDL, TG در سالمندان فعال به طور معنی داری کمتر از سالمندان غیرفعال بود. همچنین میزان HDL خون سالمندان فعال به طور معنی داری بیشتر از سالمندان غیرفعال بود.

هدف از این تحقیق‏، بررسی تاثیر هشت هفته تمرینات هوازی و بی هوازی بر برخی عوامل خطرساز قلبی- عروقی دانشجویان مرد دانشگاه شهید چمران اهواز بود. آزمودنی های تحقیق را 36 دانشجوی داوطلب 20 تا 30 ساله از دانشکده های مختلف دانشگاه تشکیل می دادند که به طور تصادفی در سه گروه کنترل، هوازی و بی هوازی قرار گرفتند. همه آزمودنی ها قبل از شروع تمرینات برای ارزیابی عوامل زیر مورد بررسی قرار گرفتند: کلسترول تام (C-T)، تری گلیسرید (TG)، لیپوپروتیین پرچگال (HDL-C)، لیپوپروتیین کم چگال (LDL-C)، لیپوپروتین بسیارکم چگال (VLDL-C)، عامل خطر (RF=C-T/HDL-C) درصد چربی زیرپوستی (%Fat)، شاخص توده بدنی (BMI)، فشارخونی سیستولی (BP1) و فشارخون دیاستولی (BP2)، سپس گروه های هوازی و بی هوازی به مدت هشت هفته تحت برنامة تمرینات هوازی و بی هوازی قرار گرفتند. پس از هشت هفته مجددا آزمودنی های هرسه گروه از نظر عوامل ذکر شده آزمایش شدند سپس یافته های به دست آمده از آزمایش های قبل و بعد از تمرینات مورد تجزیه و تحلیل آماری در سطح α=0.5 قرار گرفته است. به طور کلی‏، نتایج نشان می دهد که براثر هشت هفته تمرینات، چه از نوع هوازی و چه از نوع بی هوازی، در برخی از عوامل خطرسازی قلبی- عروقی تغییرات مطلوبی حاصل می شود.

زمینه تحقیق: سالمندی به عنون دوره ای از زندگی تلقی می گردد که با تغییراتی در متابولیسم و سوخت و ساز بدن همراه می باشد. این تغییرات سالمندان را مستعد بروز سوء تغذیه می نماید، چنانچه طی بررسی ها 3-13% از سالمندان جامعه مبتلا به سوء تغذیه می باشند و این میزان در سالمندان ساکن آسایشگاه بین 30-60% می باشد. در این مطالعه تاثیر آموزش به کارکنان پزشکی- بهداشتی و مراقبان سالمندان بر وضعیت تغذیه ای سالمندان مقیم آسایشگاه کهریزک شهر تهران در مدت چهار مورد ارزیابی قرار گرفت.مواد و روش ها: 192 نفر سالمند از سالمندان علاقمند به ورود به مطالعه (50 مرد و 142 زن) ساکن در آسایشگاه خیریه کهریزک که 65 سال و بیشتر سن داشتند و به بیماری های کبدی و کلیوی پیشرفته مبتلا نبودند و سابقه عمل جراحی در یک ماه قبل از شروع مطالعه را نداشتند، به طور تصادفی انتخاب و مورد بررسی قرار گرفتند. در این افراد آزمایشات هموگلوبین، هماتوکریت، لیپوپروتیین کم تراکم سرم، لیپوپروتیین پرتراکم سرم، قند خون ناشتا و C.R.P قبل و پس از مداخله اندازه گیری گردید. همچنین ابزارهای بررسی وضعیت تغذیه MNA، بررسی وضعیت مختصر شناختی MMSE، بررسی وضعیت ADL و بررسی خطر زخم بستر Norton توسط کارشناسان تغذیه ارزیابی گردید. سپس تمام کارکنان و مراقبان پزشکی- بهداشتی آسایشگاه کهریزک به مدت سه روز در یک کارگاه آموزشی تحت آموزش قرار گرفتند و پس از گذشت چهار ماه مجددا تمام آزمایشات پاراکلینیکی و تست های بالینی فوق انجام گردید. بعد از ورود اطلاعات، تجزیه و تحلیل آماری با نرم افزار آماری SPSS انجام گرفت.یافته های تحقیق: بطور کلی بر اساس یافته های حاصل از این تحقیق و بر اساس ابزار بررسی MNA، 35.9% از سالمندان قبل از آموزش دچار سوء تغذیه بسیار شدیده بوده اند که این میزان پس از آموزش به 18.3% کاهش یافته است. پس از آموزش میانگین آلبومین از 3.98 به 4.11، هموگلوبین از 12.7 به 13.03%، هماتوکریت از 37.86 به 38.8 و LDL از 135.13 به 146.25 و F.B.S از 81.92 به 95.8 افزایش یافت و اختلاف معنی دار بود. میانگین HDL از 43.84 به 42.85 رسید و اختلاف معنی دار نبود. وضعیت تغذیه با سن، اختلال در دهان، اختلال در بلع، مصرف داروهای مورد نظر، وضعیت شناختی افراد، وضعیت امتیاز ADL افراد در غذاخوردن و امتیاز نورتون، رابطه معنی دار داشت.نتیجه گیری: بر اساس یافته های حاصل از پژوهش می توان نتیجه گرفت که آزمایش در بهبود شاخص های تغذیه ای از جمله آلبومین، هموگلوبین و هماتوکریت موثر بوده و در کاهش تعداد افراد با سوء تغذیه شدید و متوسط نیز موثر بوده است. پیشنهاد می گردد، برنامه های آموزشی تغذیه بصورت مستمر و همراه با مداخله در رژیم غذایی افراد، ارایه گردد.