هدف: برای از میان برداشتن مشکلات یادگیری آیات قرآن کریم با توجه به اینکه رمزبندی این اطلاعات (آیه ها) در چرخة واج شناختی و بازیابی آنها به وسیله راه اندازی در حافظه ضمنی صورت می گیرد، با استفاده از بهینه سازی ابزار یادگیری اطلاعات مورد نظر بررسی حاضر انجام گردیده است. روش: طی یک بررسی آزمایشی 120 دانش آموز پسر، در دو گروه آزمایشی (60نفر) و گواه (60 نفر) مورد بررسی قرار گرفتند. آزمودنی های پژوهش در گروه سنی 15 و 16 ساله و در کلاس اول دبیرستان مشغول تحصیل بوده اند. آزمودنی های گروه آزمایش به شیوه یادگیری نوین و آزمودنیهای گروه گواه به شیوه سنتی 21 آیه برگزیده شده را فرا گرفته و حفظ کرده اند. آن گاه طی دو آزمون کتبی و یک آزمون شفاهی میزان یادآوری آنها مورد ارزیابی و سنجش قرار گرفت. پس از اجرای نخستین آزمون کتبی دانش آموزان بر حسب میزان پاسخهای صحیح در سه گروه ضعیف، متوسط و قوی قرار گرفتند. نتیجه: نتایج آزمون کتبی اول و دوم به وسیله آزمون مجذور خی تفاوت معنی داری در دو گروه نشان داد. همچنین نتیجه به دست آمده به وسیله آزمون رگرسیون لجستیک چند جمله ای در آزمون کتبی اول و دوم نشان داد در صورتی که فردی از نظر سنجش های اولیه ضعیف باشد و با روش جدید مورد آموزش قرار بگیرد، به ترتیب 88 و 67 برابر بیشتر شانس ارتقا به سطح قوی را خواهد داشت تا فردی که با روش سنتی آموزش ببیند.

لطفا برای مشاهده متن چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

سرپایان یکی از رده های نرم تنان هستند که دارای نزدیک به 1000 گونه شناخته شده می باشند (Roper et al.,1984). در این میان تعداد 100 گونه مهم تجارتی شناخته شده است. گونه Sepia Pharaonis یکی از مهمترین گونه های سرپایان در حوزه اقیانوس هند و بویژه در خلیج فارس و دریای عمان می باشد. این گونه بویژه در آبهای منطقه بوشهر بوفور وجود دارد که به نامهای محلی نقر و انکاس شناخته می شود. در میان حدود 20 گونه از سرپایان گزارش شده از منطقه خلیج فارس و دریای عمان گونه های Loligo duvauceli, Sepia pharaonis و Symplectoteuthis onalaniensis از مهم ترین گونه ها می باشند (ولی نسب، 1371; حسین زاده  و همکاران، 1373). صید ماهیهای مرکب عموما توسط انواع ترال های کفی و تورهای محاصره ای، رشته قلاب و یا انواع کوزه صورت می پذیرد.

یکی از روش هایی که در دهه های اخیر در روایت شناسی باب شده، متأثر از تحلیل نشانه- معناشناختی گفتمان است که خود از رویکردهای زبان شناسی تعاملی به شمار می آید. در تحلیل نشانه- معناشناختی گفتمان، نشانه های منفرد اهمیت چندانی ندارند و توجه بیشتر معطوف به نظامی فرایندی است که معنا به واسطه ی آن و طی جریانی پویا و سیال شکل می گیرد. در همین راستا، یکی از موضوعاتی که در تحلیل چگونگی تحقق گفتمان مطرح می شود، انفصال و اتصال گفتمانی است. با این همه، باوجود دقایقِ نظری دیدگاه اندیشمندانی همچون گرماس، فونتنی و کورتز دیده می شود که کاربست عملی این مبحث در تحلیل متون ادبی فقط به یک دسته تحلیل های صوری منتهی شده که نه تنها با رسالت نظری بنیان گذاران این دیدگاه در تعارض است؛ بلکه موضوع پویایی معنا را نادیده می گیرد. به همین سبب، پژوهش حاضر درپی آن است که ضمن بازاندیشی در برخی زمینه های نظری انفصال و اتصال گفتمانی، به منظور تقویت کارایی این رویکرد به طرح چند موضوع مغفول مانده بپردازد. البته، برخی از این پیشنهادها اساساً تازگی دارد؛ اما بعضی از آن ها اگرچه در تأملات نظریه پردازان مذکور به شکل صریح یا ضمنی یافته می شود، به هر روی، در تحلیل نهایی مغفول مانده است.

سوره یوسف(ع) یکی از عالی ترین نمودهای تصویرپردازی در میان داستان های قرآنی است. این سوره دارای چنان جوهری است که باعث شده مفسران و هنرمندان آن را در قاب واژگان و قاب تصاویر به نمایش درآورند و دریچه ای، نو پیش روی مخاطب بگشایند. هدف اصلی این پژوهش، یافتن ساختار تشکیل دهنده دو متن نوشتاری و تصویری این قصه است، که هم دیگر را در ترکیب بندی منسجم، تقویت کرده اند. اما در این جستار با این پرسش ها روبه رو می شویم: 1) چگونه مولفه های تصویری سوره حضرت یوسف(ع) در تفاسیر و نگاره ها بازنمایی شده اند؟ 2) چگونه دلالت های صریح و ضمنی از سوره یوسف(ع) در تفاسیر و نگاره های ایرانی به کار برده شده اند؟ برای این منظور، با بهره گیری از روش توصیفی-تحلیلی در ابتدا، تصاویری را-که منطبق بر آیات بودند-از بین نگاره های موجود در موزه ها انتخاب شد و در گام دوم، مولفه های تصویری سوره یوسف(ع) را در تفاسیر با نگاره ها تطبیق داده شد و بر اساس دلالت های صریح و ضمنی مورد تحلیل قرار گرفت. نگارگر با توجه به رمزگان تجسمی، سعی دارد تا در گام نخست، مخاطب را با داستان آشنا کند؛ و در لایه های پنهان، معناهای عمیق تری از آیات را تصویر نماید. بررسی ها نشانگر این مطلب هستند که نگارگر با انتقال این مولفه ها از متن نوشتاری به متن تصویری و با استفاده از رمزگان تجسمی سعی در انتقال معانی و مفاهیم موجود در آیات و تفاسیر را دارد.

بر اساس نظریه هلیدی (1994)، نام گذاری مضامین و انتخاب واژگان، عاملی تعیین کننده در شکل گیری فرانقش اندیشگانی زبان به شمار می رود. در پژوهش حاضر، نام گذاری مضامین دفاع مقدس را در شعرهای قیصر امین پور بررسی کرده ایم؛ بدین منظور، نام گذاری مضامین دفاع مقدس را از شعرهای این شاعر استخراج کرده و آن ها را در دو بخش سال های دفاع مقدس و سال های بعد از دفاع مقدس، به صورت جداگانه و در دو حوزه معنایی صریح و ضمنی تفکیک کرده ایم.مقایسه نتایج به دست آمده نشان می دهد که در شعرهای آغازین، نام گذاری مضامین، با انتخاب هایی صریح آغاز شده است؛ ولی پس از آن، کم کم، انتخاب هایی ضمنی مطرح شده است. این گزینش های ضمنی در آغاز، با انتخاب هایی از فرهنگ سنتی و ادبی صورت گرفته و کم کم در سال های میانی دفاع مقدس، به انتخاب واژگانی از مسائل اجتماعی رسیده است. در سال های پایانی دفاع مقدس، توجه به جنبه های عرفانی، بیشتر نمود یافته است. در شعرهای بعد از دفاع مقدس، نام گذاری ها با نوعی نگاه عرفانی - فلسفی همراه بوده و نام گذاری مضامین، بسیار انتزاعی تر شده است.

در سنجشِ دو اثر ابن تیمیه، یعنی کتاب منهاج السنه ی با الفتاوی الکبری تهافتی یافت می شود؛ ابن تیمیه در منهاج السنه ی، تقیه را از اصول عقاید شیعه و مختص به آنان دانسته است. آن گاه آن را با دروغ و نفاق یکی دانسته و بر آن شده که اصول شیعه قابل اعتماد نیست، این در حالی است که همو در الفتاوی الکبری هم دروغ مصلحتی و هم تقیه اکراهی را تجویز نموده است و این تناقضی است گویا که قابل انکار نیست. در مورد تقیه، کلیت ناروا بودن دروغ ثابت نیست، چون دروغ مصلحتی-چنان که وی گفته-جایز است و تقیه از این نوع است؛ و نیز، یکی دانستن نفاق با تقیه، خطا است، چرا که اولی اظهار ایمان و پنهان کردن کفر است، در صورتی که تقیه خلاف آن است. افزون بر این، مطالب منهاج السنه ی با آیات وحیانی نیز ناسازگار بوده و در تناقض است. آیات کریمه به صراحت یا به طور ضمنی یا به صورت گزارشی، جواز تقیه را بیان کرده و کلمات مفسرین اهل سنت نیز بیانگر همین واقعیت است و این نشان می دهد که تقیه مختص به شیعه نبوده و عموم مسلمانان بلکه همه عقلا آن را پذیرفته و به کار بسته اند.