کشت دیر هنگام و کمبود نزولات آسمانی از جمله مشکلات عمده در زراعت گندم در مزارع کشور به شمار می رود. بدین منظور آزمایشی جهت القاء تحمل به تنش رطوبتی تحت شرایط مزرعه ای در مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان آذربایجان غربی در سال زراعی 1387-88 اجرا شد.آزمایش بصورت اسپلیت پلات فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با 3 تکرار بود که در آن فاکتور اصلی تنش شامل دو سطح آبیاری معمول عدم تنش و قطع آبیاری پس از ساقه رفتن تنش رطوبتی و فاکتوریل رقم گندم شامل a1=زرین،a2= سرداری، 6 سطح پیش تیمار بذور شامل=b1 پلی اتیلن گل کیول 10 درصد،b2 =کلرید پتاسیم 2.5 درصد، b3=کلرید سدیم 3 درصد،b4 =شاهد،b5 = هاردنینگ و b6 = اکسین ppm10 به عنوان فاکتور فرعی، به صورت فاکتوریل به کرتهای فرعی اختصاص یافتند. تنش رطوبتی در مزرعه با قطع آبیاری از مرحله ساقه رفتن اعمال شد. نتایج تجزیه واریانس مزرعه ای نشان داد که به جز صفات محتوای نسبی آب برگ پرچم و تعداد پنجه بارور تمامی صفات از قبیل عملکرد دانه، تعداد سنبلچه در هر سنبله، تعداد دانه در سنبله، ماده خشک کل، وزن هزار دانه، مساحت برگ پرچم، ارتفاع بوته و میزان کلروفیل برگ پرچم تحت تاثیر تیمارها قرار گرفتند. تیمار بذور باعث بهبود بسیاری از صفات از قبیل عملکرد دانه )افزایش 35 درصدی( در پیش تیمار با تنظیم کننده های رشدی در رقم زرین در شرایط عدم تنش می شود. بهترین نتایج در بین پیش تیمارهای مختلف از پیش تیمارهای هورمونی بر روی صفاتی همچون تعداد سنبله در متر مربع، تعداد سنبلچه در هر سنبله، تعداد دانه در سنبله و عملکرد دانه حاصل شد. در کنار پیش تیمارهای هورمونی، هیدرو پرایمینگ و هاردنینگ (با عملکرد دانه به ترتیب 562.2 ، 532.7 گرم بر مترمربع) نیز نتایجی نزدیک به پیش تیمارهای هورمونی نشان داد که به علت بالا بودن هزینه پیش تیمار کردن با مواد تنظیم کننده رشد توصیه می شود از پیش تیمار هیدروپرایمینگ استفاده شود که هزینه کمتری دارد. پیش تیمار کردن بذور موجب تسریع مراحل نموی گیاه می شود و از این طریق حداقل یک مرحله آبیاری مزرعه کاهش می یابد. با توجه به شرایط آب و هوایی خشک و نیمه خشک کشورمان پیش تیمار بذور ضروری می باشد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

به منظور بررسی اثر هیدروژل و نسبت های مختلف نیترات به آمونیم بر رشد و عملکرد گیاه شوید آزمایش مزرعه ای به صورت فاکتوریل در قالب بلوک های کامل تصادفی با دو فاکتور و سه تکرار در سال زراعی 1391 در منطقه جیرفت انجام شد. در این پژوهش عامل کود نیتروژن به مقدار 150 کیلوگرم در هکتار به صورت نسبت های مختلف نیترات به آمونیم در پنج سطح (100:0، 25:75، 50:50، 75:25، 0:100) و عامل سوپرجاذب در چهار سطح (0، 10، 20، 30 گرم در مترمربع) درنظر گرفته شد. نتایج نشان داد که نسبت های مختلف نیترات به آمونیوم و سطوح مختلف هیدروژل اثر معنی داری بر وزن خشک، تعداد چتر در بوته، تعداد چترک در چتر، تعداد دانه در چترک، عملکرد دانه و درصد اسانس داشتند. بیش ترین عملکرد دانه از مصرف هم زمان 25 درصد نیترات، 75 درصد آمونیوم و 20 گرم پلیمر سوپرجاذب و کم ترین عملکرد دانه از مصرف 100 درصد نیترات، عدم مصرف آمونیوم و سوپرجاذب حاصل گردید. بیشترین درصد اسانس از مصرف 100 درصد نیترات و عدم مصرف آمونیوم و مصرف 30 گرم سوپرجاذب و کم ترین درصد اسانس از مصرف 100 درصد آمونیوم و عدم مصرف نیترات و مصرف 10 گرم پلیمر سوپرجاذب حاصل گردید. براساس نتایج حاصله جهت افزایش عملکرد دانه بایستی نسبت آمونیوم و برای افزایش درصد اسانس بایستی نسبت نیترات را افزایش داد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

به منظور بررسی تاثیر مقادیر کود نیتروژن دار و تقسیط آن بر سرعت و طول دوره پر شدن دانه برنج رقم خزر در خاکی با بافت سبک، آزمایشی در سال 1382 در استان گیلان و در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با شش تیمار در سه تکرار اجرا گردید. تیمارها شامل: شاهد (بدون استفاده از نیتروژن)، 40 (به عنوان پایه)، 40+40 (پایه + اواسط پنجه زنی)، 20 + 20 + 40 (پایه + اواسط پنجه زنی + آغازش خوشه)، 60 + 60 (پایه + اواسط پنجه زنی) و 30 + 30 + 60 (پایه + اواسط پنجه زنی + آغازش خوشه) کیلوگرم نیتروژن در هکتار از منبع اوره بود. نتایج نشان داد که وزن دانه با سرعت پر شدن دانه و مساحت برگ پرچم در سطح احتمال یک درصد همبستگی مثبت معنی دار داشت r=0.937 و (r=0.893 .همچنین بین مساحت برگ پرچم و سرعت پرشدن دانه در تیمارهای نیتروژن در سطح احتمال یک درصد همبستگی مثبت و بالایی مشاهده شد (r=0.962)، در حالی که طول دوره پرشدن دانه همبستگی منفی و معنی داری را در سطح احتمال یک درصد با سرعت پرشدن دانه (r=-0.772) و مساحت برگ پرچم (r=-0.643) و در سطح احتمال 5 درصد با وزن دانه (r=-0.495) نشان داد. برخلاف طول دوره پرشدن دانه، سرعت پرشدن دانه برنج تحت تاثیر مقادیر و تقسیط نیتروژن قرار گرفت به طوری که بالاترین سرعت پرشدن دانه در تیمارهای سه تقسیطه نیتروژن (چهارم و ششم) مشاهده شد (0.689 میلی گرم در روز). بیشترین وزن دانه در مرحله رسیدگی فیزیولوژیک نیز در تیمارهای چهارم و ششم به مقدار 22.5 میلی گرم به دست آمد (شاهد 18.9 میلی گرم)، که این موضوع می تواند ناشی از مصرف کود سرک دوم نیتروژن و مساحت بالاتر برگ پرچم (45.5 و 44.8 سانتی متر مربع) و سرعت پرشدن بالاتر دانه در این دو تیمار باشد. در نتیجه به منظور افزایش وزن و سرعت پر شدن دانه مصرف کود سرک نیتروژن به ویژه در مرحله آغازش خوشه قابل توصیه می باشد.

به منظور بررسی اثر محلول پاشی نیتروژن، روی و منگنز بر عملکرد و اجزای عملکرد نخود، دو آزمایش به صورت کاشت پائیزه و بهاره در مزرعه تحقیقاتی دانشگاه شهرکرد در سال زراعی 89 - 1388 در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با پنج تیمار شامل محلول پاشی سولفات روی، سولفات منگنز، مخلوط سولفات روی و سولفات منگنز، نیتروژن و آب مقطر (شاهد) در سه تکرار انجام شد. بر اساس نتایج حاصل از تجزیه مرکب داده ها اثر فصل کاشت بر ارتفاع بوته، وزن صد دانه، عملکرد دانه و عملکرد بیولوژیک معنی دار بود. تمام صفات مورد بررسی، به جز ارتفاع بوته، در کشت بهاره نسبت به پائیزه افزایش یافتند. این افزایش برای عملکرد دانه بیش از 12 درصد بود. اثر محلول پاشی بر تعداد غلاف در بوته، تعداد دانه در بوته، وزن صد دانه، عملکرد دانه و عملکرد بیولوژیک، غلظت روی و درصد پروتئین نیز معنی دار گردید. با محلول پاشی نیتروژن میزان عملکرد دانه، به دلیل افزایش تعداد غلاف در بوته، تعداد دانه در بوته و وزن صد دانه، نسبت به شاهد 6.2 درصد افزایش یافت. اثر متقابل محلول پاشی در فصل کشت بر ارتفاع بوته و تعداد غلاف در بوته معنی دار شد. محلول پاشی نیتروژن نسبت به تیمارهای دیگر باعث افزایش معنی دار اجزای عملکرد، عملکرد دانه و درصد پروتئین دانه گردید. محلول پاشی با سولفات روی نیز اگرچه میزان روی موجود در دانه نخود را به طور معنی داری افزایش داد، اما اثر معنی داری بر عملکرد دانه نداشت. بنابراین، انجام محلول پاشی نیتروژن برای بهبود پروتئین و عملکرد دانه نخود در شرایط مشابه این آزمایش پیشنهاد می گردد.

بیست هیبرید خارجی ذرت متوسط رس به همراه رقم رایج داخلی KSC 704 و رقم امیدبخش KSC 705 به منظور بررسی عملکرد، سازگاری اولیه و مقایسه گروه رسیدگی به شرایط مختلف آب و هوائی ایران در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در چهار تکرار در هشت منطقه کرج، شیراز، قراخیل قائمشهر، مغان، میاندوآب، دزفول، اصفهان و ایلام طی دو سال (91-1390) مورد مطالعه قرار گرفتند. بر اساس نتایج به دست آمده، هیبرید شماره 20 با نام 89May70 با میانگین 11.392 تن در هکتار بالاترین عملکرد دانه را تولید کرد. هیبریدهای شماره 16 (DKC6589) و 15 (DKC 6315) به ترتیب با 11.243 و 11.071 تن در هکتار در رده های بعدی قرار گرفتند و تفاوت معنی داری نشان ندادند. بر اساس شاخص برتری (Pi)، هیبریدهای شماره 16، 20 و 15 به ترتیب بهترین هیبریدها شناسایی شدند. تناقضات قابل توجهی بین شاخص ها در شناسایی پایداری یا ناپایداری برخی هیبریدها وجود داشت. شاخص برتری (Pi) تقریبا هیبریدهای پر محصول را به عنوان هیبریدهای مناسب شناسایی کرد.

این پژوهش مزرعه ای به منظور بررسی پاسخ های مورفوفیزیولوژیک ذرت هیبرید KSC704 به کم آبی در مراحل مختلف رشد در منطقه پاسارگاد (شمال غربی فارس) در سال 1389، در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار به اجرا درآمد. در این پژوهش دوره رشد ذرت به سه فاز از استقرار گیاه تا ظهور گل تاجی (فاز I)، ظهور گل تاجی تا خمیری شدن دانه (فاز II) و از خمیری شدن دانه تا رسیدگی (فاز III) تقسیم شد. تیمارهای آزمایشی شامل، کنترل (بدون تنش)، قطع آبیاری بعد از خمیری شدن دانه، تنش 75% نیاز آبی گیاه در مرحله رویشی و بعد از خمیری شدن دانه، تنش 75% نیاز آبی گیاه در تمام مراحل رشد، تنش 50% نیاز آبی گیاه در مرحله رویشی و بعد از خمیری شدن دانه و تنش 50% نیاز آبی گیاه در تمام مراحل رشد بودند. نتایج نشان داد که، تنش ملایم (75% نیاز آبی گیاه) در مرحله رویشی تاثیر معنی داری در رشد گیاه و عملکرد نداشت، لیکن، اعمال این تنش در تمام مراحل رشد، منجر به کاهش معنی داری پارامترهای مورفولوژیک، اجزای عملکرد و عملکرد دانه ذرت شد. تنش شدید (50% نیاز آبی گیاه) در مرحله رویشی، آسیب زیادی به گیاه وارد کرد به نحوی که با آبیاری کامل در مرحله گلدهی قابل جبران نبود. با توجه به نتایج، مرحله گلدهی و اوایل پر شدن دانه، حساس ترین مرحله به تنش خشکی در ذرت تشخیص داده شد. هم چنین، بعد از مرحله خمیری شدن دانه، با قطع آبیاری، عملکرد رضایت بخشی به دست آمد. بنابراین، می توان نتیجه گیری کرد که این امکان وجود دارد که در منطقه پاسارگاد و دیگر شرایط اقلیمی مشابه، با اعمال کم آبیاری از طریق قطع آبیاری بعد از خمیری شدن دانه و کاهش آب مصرفی به حدود 75% نیاز آبی، در دوره رشد رویشی و اواخر پر شدن دانه، بتوان در میزان آب مصرفی در ذرت صرفه جویی انجام داد.

Leucanthemu vulgare از تیره مرکبان، جزء گیاهان زینتی فضای سبز است، اغلب جهت استفاده های دارویی و صنایع بهداشتی آرایشی کاربرد دارد. بررسی تکوین میکروگامتوفیت این گیاه از نظر نقشی که در تکثیر گیاه دارد و با توجه به اهمیت فراوان این گیاه از دیدگاه دارویی و صنعتی جالب توجه است. بدین منظور گل ها و غنچه های کاشته شده در فضاهای سبز شهر همدان در مراحل مختلف نموی برداشت، پس از تثبیت در FAA، تا برش گیری در محلول الکل 70% نگهداری شدند. نمونه ها پس از گذراندن مراحل آماده سازی و غالب گیری در پارافین با دستگاه میکروتوم برش گیری گردیدند. رنگ آمیزی مضاعف با محلول هماتوکسیلین و ائوزین الکلی 70% انجام شد و بررسی برش های میکروتومی با میکروسکوپ نوری صورت گرفت.نتایج نشان داد که بساک ها تتراسپورانژی و تکوین گرده ها در بساک ناهمزمان است. دیواره بساک جوان از اپی درم، اندوتسیوم، لایه میانی و تاپی تشکیل شده است. ولی لایه میانی در مرحله تترادهای میکروسپوری تجزیه می گردد. دیواره بساک بالغ تنها از اندوتسیوم تشکیل شده است که دارای ضخیم شدگی فیبری است. تترادهای میکروسپوری با فراوانی بیشتر از نوع تترا هدرال (هرمی) است.سلول های لایه تاپی به صورت دو یا چند هسته ای درشت بوده و هر دو حالت ترشحی و آمیبی وجود دارد. دانه های گرده بالغ در زمان انتشار یک یا دو هسته ای، دارای شکاف رویشی و تزئینات خاردار است.