"معماری مدرن ژاپن گام به گام به ریشه هایش بر می گردد."معماری ژاپنی، تجسم عینی بینشی است که ورای عرصه آگاهی عمل می کند، دستاورد فرهنگی پویا است که هرگز از ریشه ها و مبانی ثابت سنتی اش نبریده است.معماری معاصر ژاپن همچون فرهنگ امروزه آن که مصداقی است از یک فرهنگ ترکیبی سنتی، همزمان با پذیرش امکانات مدرن، ضمن حفظ ریشه ها، در ساختاری منسجم، هویت ملی و سنتی خود را تداوم بخشیده است.ریشه های فرهنگ سنتی ژاپنی پیوندی عمیق با کلیت هستی دارد و مبتنی بر بینشی غیر دوگانه اندیش، در هنر و معماری سنتی ژاپن به صورت اصولی چون طبیعت گرایی، واقعیت گرایی، کمال گرایی و نسبی نگری که از یک عمق معنایی و مفاهیمی متفاوت با مفاهیم متعارف برخوردارند تجلی یافته و در معماری معاصر آن تداوم پیدا کرده است.رمز انسجام و تداوم سنت ژاپنی و استحکام هویت ملی در هنرها و معماری آن، در پویایی فرهنگ، بینش وحدت گرا و شناخت شهودی است که در مکتب ذن بسط یافته و هنوز در ابعاد مختلف زندگی ژاپنی متجلی است.