لزوم پاسخگویی و مسئولیت پذیری دارندگان مناصب و سمت های عمومی از جمله نمایندگان ملت در یک نظام سیاسی امری اجتناب ناپذیر است، چراکه نمایندگان به عنوان حافظان منافع مردم در کانون تصمیم گیری های کلان حضور دارند. نمایندگان به عنوان بخشی از هیئت حاکمه نظام سیاسی در عرصه قانون گذاری و نظارت بر سایر قوا بدون تردید در مظان تهدیدها و آسیب های متعددی قرار دارند که بر این اساس قانون نظارت مجلس بر رفتار نمایندگان به تصویب مجلس رسید. با توجه به تأکید مقام معظم رهبری نسبت به اصلاح این قانون و ضروری است که قانون مذکور پس از گذشت سیزده سال از تصویب آن، مورد آسیب شناسی و بازبینی قرار گیرد. این نوشتار به بررسی گزارش کمیسیون آیین نامه داخلی مجلس نسبت به طرح «اصلاح موادی از قانون نظارت مجلس بر رفتار نمایندگان» به شماره ثبت 89 در دوره دوازدهم می پردازد. این کمیسیون اصلاحاتی را در قانون با محوریت تغییر مرجع نظارت بدوی و تجدیدنظر، تقویت ضمانت اجرای تخلفات و اعطای صلاحیت فعال به هیأت بدوی برای رسیدگی به تخلفات اعمال کرده است. ضمن تأیید کلیات گزارش کمیسیون، جهت رفع تمامی آسیب ها پیشنهاد می شود برخی جزئیات آن با رعایت تشریفات مندرج در آیین نامه داخلی، اصلاح شود. از این رو با عنایت به اهمیت این طرح، رسیدگی دو شوری به این گزارش پیشنهاد می گردد.

برطبق اصل (83) قانون اساسی، بناها و اموال دولتی که از نفایس ملی باشد قابل انتقال به غیر نیست؛ مگر با تصویب مجلس شورای اسلامی، آن هم در صورتی که از نفایس منحصربه فرد نباشد. در این اصل دو مسئله مهم مطرح شده؛ نخست آنکه تنها درخصوص اموال و بناهای دولتی این اصل مطرح است و دوم آنکه درخصوص اموال و بناهایی که در دو دسته نفایس ملی و نفایس منحصربه فرد قرار دارند محدودیت انتقال و مالکیت را برای آن دو دسته مطرح می کند. اما پس از تصویب این اصل در قانون اساسی کشور هیچ گاه مصادیق و یا معیارهای تشخیص این دو دسته از اموال و بناهای دولتی، یعنی نفایس ملی و نفایس منحصربه فرد توسط قانونگذار تعیین نشده است. با نظر به همین موضوع و عدم تعریف مصادیق اصل (83) قانون اساسی، برخی از بناها و اموال دولتی با توجه به ارزش آنها همواره نامزد قرار گیری ذیل این اصل معرفی شده اند. یکی از این دسته ها، آثار فرهنگی و طبیعی و یا آثار مشترک انسان و طبیعت (اصطلاحاً منظره ای فرهنگی) ارزشمند ثبت شده کشور در فهرست میراث جهانی یونسکو است. ارزش این آثار از مرزهای یک کشور فراتر رفته و در سطح جهان برای همه بشریت دارای اهمیت است. از این رو برطبق تعریف مذکور، آثار ثبت شده در فهرست میراث جهانی جایگاهی منحصربه فرد در سطح بین المللی دارند. این منحصربه فرد بودن در سطح بین المللی توسط معیارهای دهگانه تعیین می شود که از آن به عنوان معیارهای میراث جهانی نام برده می شود (مثل نبوغ خلاقانه بشر یا نشانه منحصربه فرد از یک تمدن). در ایران نیز شمولیت این آثار ذیل اصل (83) با توجه به تعریف آنها به عنوان آثار منحصربه فرد در سطح بین المللی همواره مورد بحث بوده و توسط مراجعی همچون معاونت حقوقی ریاست جمهوری که مرجع رسیدگی به حل اختلافات دستگاه های اجرایی بوده، مورد تأیید قرار گرفته است.بررسی ها نشان می دهد که آثار جهانی با توجه به ارزش های آنها که با اعتبار ملی پیوند دارند، نوع مدیریت و حفاظت متمایز آنها نسبت به سایر آثار کشور و همچنین هزینه های صرف شده برای ثبت و مدیریت این آثار، حاکی از منحصربه فرد بودن آنها نسبت به دیگر آثار فرهنگی تاریخی ایران است. همچنین با توجه به اینکه ثبت جهانی از دو جنبه ارزش ذاتی اثر و ارزش افزوده به واسطه ثبت جهانی دارای اهمیت است، پیشنهاد می شود تا این آثار به عنوان آثار منحصربه فرد ذیل اصل (83) قرار گیرد. این امر مستلزم پشتوانه های قانونی است که پیش نویس تقنینی آن ارائه می شود.

تشخیص دمای صحیح هر نقطه از اقیانوس و دسترسی به تغییرات لحظه ای آن پژوهشگران را قادر می سازد تا مطالعاتی نظیر تغییرات اقلیمی مناطق مختلف، پیش بینی طوفانهای شدید، ردیابی جریان های آبی، ردیابی و تشخیص محل اجتماع ماهی ها و بسیاری از موارد دیگر را با دقتی که بستگی به میزان دقت در سنجش دمای سطح آب دارد انجام دهند. از طرف دیگر، امکان اندازه گیری دمای آب با وسایل دستی و یا با استفاده از بویه ها با توجه به وسعت آبهای روی سطح زمین کاری اگر نه غیر ممکن، بسیار پرهزینه است. طی چند دهه اخیر سنجش دمای سطح آب توسط رادیومترهای نصب شده بر روی ماهواره های علمی ـ پژوهشی متداول شده است .در این رابطه وجود یک لایه سرد در سطح آب به علت تبخیر آن باعث گردیده است تا خطا در اندازه گیری در برخی از نقاط به 2oC برسد که این امر مفید بودن این اندازه گیری ها را به زیر سوال می برد. در این پژوهش معادله تابش آب در پوسته اقیانوس (ضخامت حدود یک میلیمتر) به صورت تحلیلی حل شده و مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج نشان می دهد که تابش خالص از عمقی در حدود 20 میکرن نشات می گیرد. همچنین تابش خالص طیفی برای طول موج های زیر و بالای 12 میکرن در دو جهت مختلف جریان داشته و رفتاری متمایز دارد.

در مطالعات اخیر زبان شناسی، به کاربرد زبان توجه بیشتری، نسبت به دهه های گذشته، نشان داده می شود و امروزه دانش نظری ما در این باره با استخراج اطلاعات از پایگاه های الکترونیکی عمق بیشتری می یابد. این امر سبب شده است فرهنگ نگاری، یعنی کار تدوین و تهیه فرهنگ، از یک فعالیت سنتی و دستی به صنعتی تبدیل شود که می تواند پاسخگوی نیازهای جدید در توصیف های زبانی باشد. با وجود سابقه طولانی در کار تهیه فرهنگ، فرهنگ نویسان، به جز تا همین اواخر، رغبت چندانی به بازنگری در کار خود و ایجاد چارچوبی نظری بر پایه اصولی مشخص از خود نشان نداده اند. خوشبختانه امروزه دسترسی به انجمن های بین المللی، کتاب های درسی و مرجع، نشریات و وب سایت های مربوط و نیز برپایی همایش ها و کارگاه های آموزشی در مراکز عملی مختلف در تبادل اطلاعات میان متخصصان و گسترش این رشته نقش مهمی ایفا می کند.

تاثیر عوامل طبیعی و انسانی موثر بر تراز آبهای زیر زمینی دشت داراب بررسی گردید تا مشخص شود که سهم هر یک از این عوامل در کاهش تراز آبهای زیرزمینی منطقه به چه میزان است. همزمانی تغییرات آب و هوایی و رشد روزافزون جمعیت، صنعت و کشاورزی در دهه های اخیر موجب ابهام در بیان عامل موثرتر در کاهش شدید ذخایر آبهای زیرزمینی کشور شده است. دشت داراب در جنوب شرقی استان فارس از دشت های مهم کشور در زمینه ی تولیدات زراعی و باغی است. هرچند عوامل طبیعی متعددی در این زمینه تاثیر گذار هستند، لیکن از بین عوامل طبیعی، بارش و تبخیر به عنوان مهمترین عوامل موثر بر تراز آبهای زیر زمینی مطالعه گردید. از بین عوامل انسانی نیز به نظر می رسد بهره برداری بیش از حد و حفر متعدد چاههای عمیق و نیمه عمیق تاثیر بسزایی بر منابع آب زیر زمینی دارد. برای سنجش روند داده ها از آزمون من – کندال و برای محاسبه شیب آنها از برآوردگر شیب سن استفاده شد. ضریب همبستگی پیرسون نیز برای بررسی میزان رابطه ی داده های تراز آبخوان ها با داده های بارش و میزان بهره برداری از آنها بکار برده شد. با مقایسه روند عوامل و نتایج همبستگی آنها در منطقه، می توان نتیجه گرفت که تاثیر عوامل طبیعی در کاهش تراز آبهای زیر زمینی ناچیز و عامل اصلی کاهش شدید منابع آب منطقه، بهره برداریهای بی رویه از منابع آب بوده است.