به منظور تعیین اثر سطح و منبع چربی بر عملکرد پروار گوساله های نر کردی، 90 راس گوساله با میانگین وزن اولیه 224 ± 18 کیلوگرم در شرکت گوشت زیاران در منطقه زیاران بمدت 98 روز با جیره های غذایی (1) بدون مکمل چربی؛ (2) حاوی %5 پیه و (3) حاوی %5 چربی مخلوط (پیه و چربی طیور به نسبت 4 به 1) تغذیه شدند. در این پژوهش قابلیت هضم ظاهری مواد مغذی جیره ها، افزایش وزن روزنه، بازده غذایی، درصد لاشه، قطعات لاشه، چربی داخلی، ضخامت چربی پشت، سطح مقطع ماهیچه راسته، اندازه گیری شدند. میانگین قابلیت هضم ظاهری چربی خام جیره های 2, 1 و 3 به ترتیب %68.84, %59.3 و %78.54 قابلیت هضم دیواره سلولی %47.0 , %49.2 و %40.5 و قابلیت هضم دیواره سلولی منهای همی سلولز %42.0 , %44.1 و %38.0 بود. تفاوت بین میانگین ها در مورد صفات فوق معنی دار بود (P<0.05). قابلیت هضم ماده خشک و پروتئین خام به طور معنی دار تحت تاثیر جیره غذایی قرارنگرفتند. میانگین افزایش وزن روزانه گوساله های تغذیه شده با جیره های 2, 1 و3 به ترتیب 0.864, 0.735 و 0.930 کیلوگرم، ضریب تبدیل غذایی 8.34, 10.77 و 7.92 و ضخامت چربی پشت 10.25, 8.98 و 9.90 میلیمتر بودند، تفاوت بین میانگین ها برای این صفات معنی دار بود (P<0.05). درصد لاشه گرم گوساله های تغذیه شده با جیره های 2, 1 و3 به ترتیب برابر 55.00, 54.18 و 54.33 و درصد چربی داخلی 4.12, 5.11 و 4.76 بودند که از نظر آماری بطور معنی داری تحت تاثیر جیره غذایی قرارنگرفتند . تفاوت معنی داری بین گوساله های تغذیه شده با جیره های مختلف از نظر سطح مقطع ماهیچه راسته و ترکیبات شیمیایی گوشت بدون استخوان دنده های 11, 10 و 12 وجود نداشت.

هدف از مطالعه حاضر برآورد روند ژنتیکی، فنوتیپی و محیطی صفات وزن بدن در سنین مختلف در گوسفندان کردی شمال خراسان بود. برای انجام این مطالعه از رکوردهای مربوط به صفات رشد 5144 راس بره حاصل از 161 راس قوچ و 1982 راس میش استفاده گردید. صفات مورد بررسی شامل وزن های تولد (5069 رکورد)، 3 (3968 رکورد)، 6 (3519 رکورد)، 9 (2840 رکورد) و 12 (2595 رکورد) ماهگی بودند که طی سال های 1375 تا 1392 در ایستگاه پرورش و اصلاح نژاد گوسفند کردی واقع در شهرستان شیروان استان خراسان شمالی جمع آوری شده بودند. مولفه های واریانس و پارامترهای ژنتیکی صفات با استفاده از روش حداکثر درست نمایی محدود شده و برازش 6 مدل حیوانی مختلف با استفاده از نرم افزار WOMBAT برآوردید گردید. روند ژنتیکی، فنوتیپی و محیطی به ترتیب از طریق تابعیت میانگین ارزش اصلاحی، میانگین فنوتیپی و تفاوت میانگین ارزش اصلاحی از میانگین فنوتیپی بر سال تولد برآورد شدند. وراثت پذیری مستقیم وزن های تولد، 3، 6، 9 و 12 ماهگی به ترتیب 0.10±±0.03، 0.28±0.03، 0.32±0.04، 0.22±0.03 و 0.20±0.04 برآورد گردیدند. روند ژنتیکی مستقیم برای صفات وزن تولد، 3، 6، 9 و 12 ماهگی به ترتیب 4.13±0.25، 117.01±5.91، 148.24±5.78، 110.01±5.83 و 122.21±6.89 گرم در سال و روند فنوتیپی به ترتیب -7.47، -126.32، -490.21، 493.69 و -599.48 گرم در سال برآورد شد. با توجه به وجود روند ژنتیکی مستقیم مثبت وزن های بدن در سنین مختلف، به نظر می رشد انتخاب در این گله بر اساس برنامه ای مشخص و منظم بوده و انتخاب دام های مولد بر اساس ارزش اصلاحی آن ها انجام شده است.

آزمایش حاضر به منظور بررسی ترکیب شیمیایی و خصوصیات هضمی و تخمیری برگ توت سیاه و یا جیره های حاوی مقادیر صفر، 25، 50، 75 و 100 درصد از آن، توسط جمعیت کامل میکروارگانیسم ها یا قارچ های شکمبه گوسفند، انجام گرفت.ماده خشک، پروتئین خام، الیاف نامحلول در شوینده خنثی (NDF) و اسیدی (ADF)، خاکستر و تانن برگ توت سیاه به ترتیب 96.5، 19.30، 36.82، 15.90، 9.31 و 0.30 درصد بود. مقدار عامل تفکیک کننده، ماده آلی واقعا تجزیه شده، تولید توده میکروبی و بازده آن در توت سیاه بیشتر از علوفه یونجه بود (P<0.05). با افزایش مقدار برگ توت در جیره تولید گاز افزایش یافت، به طوری که جیره حاوی 30 درصد برگ توت بیشترین پتانسیل تولید گاز را داشت (P<0.05). با افزایش مقدار برگ توت در جیره تجزیه دیواره سلولی، قابلیت هضم ماده آلی، انرژی قابل متابولیسم و اسیدهای چرب کوتاه زنجیر افزایش یافت (P<0.05). بنابراین، جایگزین کردن علوفه یونجه با برگ توت در جیره اثر منفی بر فعالیت هضمی میکروارگانیسم ها، به ویژه قارچ های جداشده شکمبه که بیشتر هاضم الیاف و بخش های سخت گیاه هستند، ندارد و می توان از برگ توت به دلیل پروتئین بیشتر و الیاف کمتر، به جای یونجه در جیره بره های پرواری استفاده کرد.

فرآورده های کندوی زنبور عسل صرف نظر از استفاده های غذایی، از دیرباز جهت تسکین و درمان بسیاری از دردها، زخمها و بیماریها مورد استفاده بشر قرار گرفته است. از مفیدترین فرآورده های کندو، بره موم می باشد که یک ماده رزینی است و توسط زنبوران کارگر از شهد و گرده گل تهیه می شود. با توجه به اطلاعات موجود از خواص ضد میکروبی بره موم که به نظر میرسد مربوط به حضور فلاونوئیدها و استرهای اسیدکافئیک این ماده باشد، مطالعه حاضر پایه ریزی گردید. نظر به اینکه کنترل و معالجه بیماریهای عفونی توسط آنتی بیوتیکها صورت می گیرد و در این روند مصرف داروهای شیمیایی صرف نظر از آثار دیررس و نامطلوبشان، مقاومت میکروبی روز افزون به همراه دارد، لذا در این مطالعه اثرات ضد میکروبی فاز اتانلی بره موم به عنوان یک ماده طبیعی بر علیه گروهی از باکتریهای بیماری زا مورد بررسی قرار گرفت. دراین تحقیق اثر مهارکنندگی بره موم بر علیه 13 سوش نوکاردیا استروئیدس و برازیلینسس به عنوان باکتری های اصلی و 12 سوش استافیلوکوکوس اورئوس، اشریشیاکلی، آنتروباکتر کلوآکه، سودموناس آئروژینوزا، شیگلافلکسنری و کلبسیلانومونیه به عنوان باکتری های انتخابی جهت مقایسه مورد بررسی قرار گرفت. روشهای میکروبیولوژی استفاده شده از انتشار در آگار شامل قطره پلیت و دیسک پلیت بود. پس از تهیه 7 غلظت متانلی مختلف از بره موم و اضافه نمودن آنها به کشت خالص باکتریها، با اندازه گیری قطر هاله ی عدم رشد در اطراف کلنی باکتری، میزان مهارکنندگی بره موم بدست آمد. نتایج بدست آمده نشان داد که گونه های نوکاردیا نسبت به عصاره الکلی بره موم با غلظت های مختلف، حساسیت مشابهی دارند. ضمن اینکه عصاره بره موم بر تمامی باکتریهای مورد مطالعه اثر مهارکنندگی کم و بیش متفاوتی نشان دادند. قطر هاله ی عدم رشد ایجاد شده در آنتی بیوتیک استاندارد مؤثر بر نوکاردیا (آمیکاسین 50 میلی گرم در میلی لیتر) معادل قطر هاله تشکیل شده در بره موم 5 درصد بوده است و اینکه بره موم حدود 80 درصد آمیکاسین قدرت ضدباکتری دارد.

در این بررسی اثرات ضد باکتریایی بره موم زنبورعسل روی باکتری Penibacillus larvae لاروا عامل بیماری لوک آمریکایی زنبورعسل مورد مطالعه قرار گرفته است. برای انجام این بررسی ابتدا از تعدادی از زنبورستان های مناطق مختلف استان آذربایجان غربی بره موم مورد نیاز را جمع آوری کرده و در آزمایشگاه با استفاده از الکل اتانول 70 درصد از آنها عصاره گیری به عمل آمد و سپس باکتری Penibacillus larvae را در محیط اختصاصی کشت داده و با استفاده از دو روش رقت در براث و آنتی بیوگرام تحت تاثیر رقتهای مختلف عصاره های الکلی بره موم قرار داده شد. در روش رقت در براث غلظت های 0.32 میلی گرم در میلی لیتر و بالاتر باعث مهار کامل رشد باکتری مذکور شده و در روش آنتی بیوگرام دیسک های کاغذ صافی حاوی 0.01 الی 0.1 میلی گرم در دیسک باعث ایجاد هاله ممانعت از رشد به قطر 5 الی 18 میلی متر گردیدند. به این ترتیب حداقل غلظت مهارکنندگی رشد (MIC) باکتری Penibacillus larvae توسط بره موم 0.32 میلی گرم در میلی لیتر در نظر گرفته شد که نشان دهنده ی اثرات ضد باکتریایی عصاره الکلی بره موم تولیدی برخی از مناطق استان آذربایجان غربی روی باکتری پنی باسیلوس لاروا می باشد.

تاثیر جایگزینی یونجه با بقایای خشک پسته در سطوح 0، 25، 50 و 75 درصد (بر اساس ماده خشک)، بر روی ماده خشک مصرفی بزهای ماده رائینی، پس از زایمان و افزایش وزن بزغاله های آنها بررسی شد. تعداد 5 راس بز ماده رائینی تک قلوزا برای هر سطح جایگزینی در نظر گرفته شد. جیره پایه حاوی یونجه و جو بود که میزان انرژی قابل متابولیسم آنها به ترتیب 9.9 و 13.4 مگاژول در کیلوگرم ماده آلی و پروتئین خام هم به ترتیب 146 و 114 گرم در کیلوگرم ماده خشک بود. جیره ها به مدت 90 روز در اختیار دام ها قرار گرفت. ماده خش مصرفی به صورت روزانه و افزایش وزن زنده بزغاله ها هر دو هفته یکبار اندازه گیری شد. ترکیب شیمیایی، ترکیب فنولی، ظرفیت رسوب پروتئین (PPP)، گاز تولیدی در زمان 24 ساعت، قابلیت هضم ماده آلی (OMD) و انرژی قابل متابولیسم (ME) جیره های آزمایشی تعیین گردید. آزمایش در قالب طرح کاملا تصادفی انجام شد. نتایج نشان داد که با افزایش سطح بقایای پسته در جیره ، کربوهیدرات های محلول، دیواره سلولی، دیواره سلولی بدون همی سلولز و لیگنین به طور معنی داری کاهش (P<0.05)، اما مقادیر کل ترکیبات فنولی، کل تانن، تانن متراکم و تانن قابل هیدرولیز به همراه PPP افزایش یافت (P<0.05). حجم گاز تولیدی در زمان 24 ساعت، OMD و ME، در جیره های حاوی 50 و 75 درصد بقایای خشک پسته در مقایسه با جیره شاهد و جیره حاوی 25 درصد بقایای پسته به طور معنی داری کمتر بود (P<0.05). میزان ماده خشک مصرفی بزهای مادر و وزن زنده بزغاله های آنها در سطوح جایگزینی 50 و %75 بقایای پسته به طور معنی داری کم شد (P<0.05). بر اساس نتایج حاصل از این تحقیق، بقایای پسته تا 25 درصد به جای یونجه در جیره بزهای ماده رائینی بدون اثر منفی بر عملکرد آنها و افزایش وزن بره های تولیدی قابل استفاده است.