مقدمه: در این مطالعه، تأثیر اوستئوتومی لِفورت I بر روی عملکرد گوش میانی، شیپور استاش و حساسیت شنوایی بیماران مورد بررسی قرار می گیرد. روش و مواد: جهت انجام مطالعه، 14 بیمار کاندید عمل جراحی اوستئوتومی که سابقه شکاف کام و آنومالیهای کرانیوفاشیال و عقب ماندگی ذهنی نداشتند انتخاب گردید، یک هفته قبل از عمل و 8 هفته پس از عمل مورد آزمونهای اوتوسکوپ، PTA اودیومتری باتون خالص، اودیومتری گفتاری، آزمون رینه و تمپانومتری قرار گرفتند. نتایج: نتایج مطالعه نشان می دهد که از 28 گوش مورد معاینه، در هفته اول پس از عمل، 26 گوش دچار مشکل در اودیومتری باتون خالص، 11 گوش دچار مشکل در آزمون اودیومتری گفتاری، 20 گوش دچار آزمون رینه منفی و 27 گوش دارای تمپانومتری نوع C بودند. در هفته هشتم، تمام آزمونها طبیعی بود و تفاوت معنی داری بین دو گوش وجود نداشت. نتیجه گیری: اوستئوتومی لِفورت I ماگزیلا باعث اختلال موقت در عملکرد شیپور استاش می شود.  

زمینه و هدف: درمان ناپایداری ترکیبی چرخشی قدامی - خارجی، خلفی - خارجی زانو معمــولاً بــا اصلاح راستای زانو (Alignment)، بازسازی کمپلکس خلفی - خارجی PLC (Posterolateral Complex) و بازسازی لیگامان متقاطع قدامی Anterior Cruciate Ligament) ACL) صورت می گیرد. با توجه به سخت بودن این اعمال جراحی و نیاز به بیش از دو مرحله عمل و با توجه به اختلاف نظر در مورد اهمیت کمپلکس خلفی خارجی (PLC) در زانوی والگوس، در این مطالعه نتایج درمان این نوع ناپایداری بدون بازسازی این کمپلکس و با اصلاح واروس و بازسازی  ACL به تنهایی مورد ارزیابی قرار گرفت. روش بررسی: این مطالعه یک کارآزمایی بالینی است که بر روی 29 بیمار (29 زانو) با ناپایداری ترکیبی چرخشی قدامی - خارجی، خلفی - خارجی انجام گرفت و علایم ذهنی و عینی ناپایداری ثبت شد. آرتروسکوپی برای بیماران انجام شد و برای اصلاح واروس، استئوتومی والگوس صورت گرفت. سپس در مرحله دیگری بازسازی ACL انجام شد. علایم ناپایداری پس از متوسط 23 ماه پیگیری بررسی و با قبل از عمل مقایسه شد. برای آنالیز اطلاعات از آزمون های مجذور کا، آزمون دقیق فیشر و ویلکاسون استفاده شد و 05/p< 0 به عنوان معنی دار تلقی گردید. یافته ها: درد در بیش از نصف بیماران و قفل کردن زانو (Locking) در تمامی آنها برطرف شد (001/P<0). خالی کردن زانو (Giving way) از 3/79% به 9/6% رسید (001/P<0 ). تست های ناپایداری زانو، بهبود معنی داری بعد از عمل نشان داد (001/0 P<). اکثر بیماران به کار (100%) یا ورزش (62%) قبل از آسیب برگشتند. نتیجه گیری: بر اساس یافته های این مطالعه، در صورت اصلاح واروس در زانو و بازسازی ACL به تنهایی و بدون دستکاری بیشتر روی ساختمان های خارج مفصلی و کمپلکس خلفی خارجی (PLC)، در درمان ناپایداری ترکیبی چرخشی قدامی- خارجی، خلفی- خارجی زانو کافی خواهد بود و از عوارض بیشتر و دوره بازتوانی طولانی تر اجتناب می شود.  

مقدمه: اشک ریزش از مهم ترین مشکلات بیماران چشم پزشکی بوده و انسداد اولیه مجرای نازولاکریمال علت اصلی آن در بالغین است. داکریوسیستورینوستومی (DCR) درمان جراحی این بیماری است که دو روش خارجی و اندونازال (میکروسکوپی و آندوسکوپی) دارد و نوع آندوسکوپی تهاجم کمتری داشته و بدون زخم جراحی بر صورت انجام می شود.هدف: مقایسه نتایج و عوارض این دو روش در درمان انسداد اولیه مجرای نازولاکریمالمواد و روش ها: این مطالعه بصورت توصیفی مقایسه ای در سال های 1389-1387 و در بیمارستان امیرالمومنین رشت انجام شد. 91 بیمار (88 زن و 3 مرد) که در دو گروه خارجی (46 نفر) و آندوسکوپیک (45 نفر) جراحی DCR شدند، به مدت 12-6 ماه پی گیری و نتایج در هر گروه ارزیابی شد. بهبود نیافتن اشک ریزش، بروز داکریوسیستیت، مشاهده انسداد محل استئوتومی یا ندیدن رنگ فلورسئین داخل بینی حین آندوسکوپی به عنوان سنجه های شکست جراحی در نظر گرفته شد. نیز متوسط زمان خروج فلورسئین در دو گروه سنجیده شد. نتایح با نرم افزار SPSS17 تجزیه و تحلیل و سطح معنی داری کوچک تر یا مساوی 05.0 در نظر گرفته شد.نتایج: میزان موفقیت در کل اعمال جراحی 3.92 درصد، در گروه خارجی 5.93 درصد و در گروه آندوسکوپیک 1.91 درصد بود (p=0.672) متوسط نمره معیار مقایسه چشمی (VAS) برای بهبود اشک ریزش در دو گروه خارجی و آندوسکوپیک 8 بود. میانگین مدت مشاهده ماده رنگی در گروه خارجی و آندوسکوپیک به ترتیب 21.3±26.7 و 10.4±12.1 ثانیه بود (P-0.05).نتیجه گیری: میزان موفقیت داکریوسیستورینوستومی آندوسکوپیک با خارجی تفاوتی نداشته و به نظر عملکرد پمپ اشکی در روش اندوسکوپی بیشتر حفظ می شود و در ضمن نبود اسکار، تهاجم و عوارض کمتر از دیگر محاسن این روش است.

مقدمه: در ایران عمل متداول برای درمان دررفتگی مادرزادی در سنین 1.5 سالگی به بالا، جا انداختن باز و استئوتومی سالتر می باشد. میزان شیوع این در رفتگی 1.5 به ازای هر 1000 تولد گزارش شده است. هدف از این مطالعه بررسی دراز مدت عمل سالتر در بیمارانی است که در بیمارستان شفا یحیائیان در بین سالهای 1350-78 تحت عمل قرار گرفته اند. موارد و روش ها: در یک مطالعه Case series به روش رتروسپکتیو پرونده 1000 مورد عمل جراحی مورد بررسی قرار گرفت و تعداد 390 بیماری که 580 مفصل واجد شرایط داشته اند، شرایط ورود به مطالعه را دارا بودند که از این میان 92 بیمار به تعداد 143 مفصل وارد مطالعه شدند. نتیجه بعد از عمل، لنگی بعد از عمل، محدودیت حرکت مفصل، ثبات مفصل هیپ، نشستن چهار زانو در فرم ها ثبت شد و یافته ها مطابق نمره هریس هیپ (Hamis hip Score) طبقه بندی شد. یافته ها: از 143 هیپ مورد مطالعه 66 مورد (46.2 درصد) حرکات هیپ کامل، و 77 مورد (53.8 درصد) محدودیت حرکت با درجات متفاوت داشتند و بیشترین میزان محدودیت مربوط به چرخش و خم شدن بود. راه رفتن طبیعی در 100 بیمار وجود داشت. با وجود این که 20 هیپ دچار نکروز بودند، از 43 مورد دیگری که ترندلنبرگ مثبت داشتند، 27 هیپ (62.8 درصد) مبتلا به نکروز سر استخوان بودند.با توجه به یافته ها در بیمارانی که بر اساس نمره دهی هریس نتیجه درمان عالی داشتند (123 هیپ)  76.4 درصد آنها در زمان عمل کمتر از 4 سال سن داشتند. نتیجه گیری: بر اساس حجم مطالعه در این بررسی مشخص شد که این عمل یک روش با ارزش برای درمان در رفتگی مادرزادی لگن از سن 18 ماهگی تا 4 سالگی است و انجام زود هنگام تر عمل در سنین پایین تر نتیجه بهتری را به دنبال خواهد داشت.

سندرم البرایت  (Mccune-Albright)بیماری است که با فیبروز دیسپلازی منتشر، بلوغ جنسی زودرس و پیگمانتاسیون پوست تظاهر می کند. یافته های بالینی عبارت اند از: پیگمانتاسیون پوست (café-au-lait) که در ابتدای تولد ظاهر می شود .2– فیبروز دیسپلازپلی استئوتیک که شایعترین محل درگیری آن پروگزیمال ران می باشد. 3- اختلال در کار غدد داخلی که به شکل پرکاری چند غده خود را نشان می دهد .4- ناهنجاری اندامها و شکستگی متعدد و راجعه که از مشکلات ارتوپدی این بیماران می باشد . با وجود شیوع کم فرم پلی استئویک (3-2 مورد در یک میلیون) درمان ناهنجاری اندام مورد بحث بوده و اغلب موارد عود ناهنجاری به دنبال درمان بطور شایع دیده می شود . بیمار مورد بحث دختر 19 ساله ای است که به دنبال بروز صفات ثانویه جنسی در 2 سالگی و پیگمانتاسیون پوست در بدو تولد که مورد توجه نیز بوده است، تحت بررسی قرار گرفت . بیمار به علت شکستگی مکرر پروگزیمال ران چپ تا 5 سالگی تحت درمان غیر جراحی بود اما پس از آن برای وی کورتاژ و پیوند استخوانی و ثابت کردن داخلی با پلیت صورت گرفت . در طول مدت پیگری مشاهده شد که با وجود ثابت کردن داخلی پیشرفت ناهنجاری و در نتیجه کوتاهی اندام تحتانی چپ به میزان 10 سانتیمتر رخ داده است به همین دلیل بیمار در سن 19 سالگی بطور مجدد تحت عمل جراحی والگوس استئوتومی ساب تروکانتریک و ثابت کردن با پلیت و اتوگرافت ایلیاک و استنئوتومی Close wedge سوپراکوندیلر قرار گرفت.

ایران مقدمه: یکی از شکایت های بیمارانی که جراحی الکتیو ناحیه سر و گردن می شوند، احساس نداشتن تعادل و سرگیجه است. در آموزه های بالینی دیده می شود که این شکایت در برخی جراحی ها فراوانی بیشتری دارد. یکی از آنها رینوپلاستی است که باتوجه به تمایل بالای افراد جامعه به آن، توجه به شکایت داوطلبان و پیشگیری یا درمان آن مهم است.هدف: بررسی ارتباط بروز انواع سرگیجه با رینوپلاستی در بیماران مراجعه کننده به بیمارستان امیرالمومنین (ع) رشت.مواد و روش ها: در این مطالعه مورد-شاهدی بیماران از نظر سرگیجه در گروه مورد(رینوپلاستی63نمونه)و شاهد (اندوسکوپی سینوس 50نمونه) پیش از جراحی بررسی شدند. هر دو گروه از نظر متغییرهای مداخله کننده احتمالی در بروز سرگیجه همسان شدند. بیماران1هفته، 1 و3 ماه پس از جراحی از نظر بروز سرگیجه ارزیابی شدند. همچنین، در بیمارانی که رینوپلاستی شده بودند، روش استئوتومی طرفی به عنوان عامل موثر احتمالی در نظر گرفته شد. داده ها با استفاده از t test و X2 نرم افزار SPSS نسخه 19 تجزیه و تحلیل و p کمتر از 05.0 معنی دار تلقی شد.نتایج: از افراد بررسی شده 50 نفر در گروه مورد و 45 نفر در گروه شاهد تا 3 ماه پی گیری شدند. 80% بیماران گروه مورد و 4.44% بیماران گروه شاهد مونث بودند. فراوانی بروز سرگیجه در بیماران گروه مورد در زمان های نام برده به ترتیب 17، 3 و 2 مورد بود که تنها یک مورد به علت سرگیجه وضعیتی حمله ای خوش خیم و بقیه به علت کاهش فشار خون وضعیتی بوده ست. در گروه شاهد فراوانی بروز سرگیجه به ترتیب 1، 11 و 1 مورد و همه ناشی از کاهش فشار خون وضعیتی بود. 6.58% بیمارانی که روش استئوتومی طرفی بیرونی در آنها بکار رفته بود از سرگیجه شاکی بودند درحالی که تنها 5.11% بیمارانی که در آنها روش استئوتومی طرفی درونی بکار رفته بود از سرگیجه شکایت داشتند. این اختلاف از لحاظ آماری معنی دار بود (P<0.0001).نتیجه گیری: بیشترین موارد سرگیجه در هر دو گروه، سرگیجه کاذب و ناشی از کاهش فشار خون وضعیتی بوده و به نظر نمی رسد که سرگیجه حقیقی ارتباطی با نوع جراحی های مورد بررسی (رینوپلاستی و آندوسکوپی بینی) داشته باشد. با این وجود بررسی دقیق تر و با حجم نمونه بیشتر در این مورد پیشنهاد می شود.

استئوتومی جانبی (لترال)، یک جز اساسی عمل رینوپلاستی برای شکل دهی مجدد قسمت خارجی بینی پس از برداشتن قوز (hump) میباشد. دو تکنیک اصلی برای انجام آن وجود دارد که عبارتند از استئوتومی خارجی (اکسترنال) و استئوتومی داخلی (اینترنال).هدف از این مطالعه، مقایسه شدت ادم و اکیموز ایجاد شده پس از عمل به روش اینترنال و اکسترنال بوده است.مواد و روشها:این مطالعه، به صورت کارآزمایی بالینی دوسوکور بر روی 30 بیمار انجام شد. به صورت تصادفی، یک طرف بینی بیماران (راست یا چپ) به روش اینترنال و سمت مقابل به روش اکسترنال استئوتومی شد. در دو معاینه به فاصله ی 1 و 7 روز بعد از عمل، میزان ادم و اکیموز ایجاد شده نمره دهی شدند و سپس نتایج مقایسه گردیدند.نتایج:شدت ادم و شدت اکیموز ایجاد شده در روز بعد از عمل در سمتی که استئوتومی اکسترنال شده بود کمتر از سمت مقابل بود. این اختلاف از لحاظ آماری معنی دار بود )به ترتیب Pv=0.037 و (Pv=0.002. شدت اکیموز یک هفته پس از عمل در روش اکسترنال کمتر بود و این اختلاف پس از یک هفته نیز معنی دار بود (Pv=0.011). اختلاف آماری معنی داری بین دو جنس از لحاظ شدت ادم و گسترش اکیموز در روز بعد از عمل وجود داشت و میزان آن در زنان بیشتر بود )به ترتیب Pv=0.05 و (Pv=0.003. وسعت اکیموز یک هفته بعد از عمل نیز در زنان بیشتر از مردان بود. (Pv=0.05) اختلافی از لحاظ میزان مدیالیزاسیون (Medialization) بین دو سمت وجود نداشت و عدم تقارن قابل مشاهده ای نیز دیده نشد.نتیجه گیری:بر اساس نتایج به دست آمده، توصیه می شود برای کاهش عوارض بعد از عمل (ادم و اکیموز)، در صورتیکه جراح تبحر کافی در انجام استئوتومی به روش اکسترنال داشته باشد، از این روش استفاده نماید.

زمینه و هدف: یکی از مشکلات جراحی استابولوم دسترسی و دید (Exposure) مناسب است. استئوتومی تروکانتریک Flip یکی از روش های جراحی برای دست یابی دیواره خلفی فوقانی می باشد. هر چند به علت ترس از بعضی عوارض برخی جراحان از انجام آن پرهیز می کنند. هدف این مطالعه بررسی پیامد انجام درمان جراحی با استفاده از استئوتومی تروکانتریک Flip در بیماران با شکستگی استابولوم مراجعه کننده به بیمارستان امام خمینی (ره) بین سال های 1384 تا 1387 می باشد.روش بررسی: تعداد 14 بیمار به این مطالعه وارد شدند. بیماران حداقل تا یک سال پس از عمل پی گیری شدند. اطلاعات دموگرافیک، نتیجه رادیوگرافی، میزان درد بر اساس Visual Analogue Scale (VAS)، نمره Harris Hip Score (HHS)، قدرت عضلات ابداکتور و عوارض ایجاد شده ثبت گردید.یافته ها: میانگین HHS بیماران 82.5 با محدوده 95-55 بود. تعداد سه نفر دچار استخوان سازی نا به جا شدند. هیچ موردی از عفونت بعد از عمل و نان یونیون قطعه استئوتومی شده گزارش نشد. تنها در دو نفر جا به جایی قطعه استئوتومی شده مشاهده شد. میزان ریداکشن در 10 نفر آناتومیک بود. تنها در یک نفر قدرت عضلات ابداکتور هیپ در حد سه پنجم بود. میانگین شدت درد در بیماران تحت مطالعه 3.4 با محدوده 7-1 بود. هیچ موردی از استئونکروز سر فمور گزارش نشد. وضعیت مفصل هیپ با توجه به HHS در چهار و شش بیمار به ترتیب عالی و خوب بود. در سه بیمار متوسط و تنها یک بیمار در طبقه ضعیف قرار گرفت.نتیجه گیری: به نظر می رسد استئوتومی تروکانتریک Flip عوارض کمتری نسبت به استئوتومی های رایج دارد و استفاده از آن در درمان شکستگی های استابولوم توصیه می شود.

مقدمه . مهمترین مشکل بعد از عمل جراحی ارتوگناتیک فک پایین بویژه در استئوتومی دو طرفه ساژیتال اسپلیت (bbso) آسیب به عصب آلوئولار تحتانی IAN که انشعابی از شاخه سوم عصب زوج پنجم مغزی است می باشد روشهای مختلفی جهت بررسی عملکرد IAN از قبیل آزمایشات کلینیکی حس عصب CNT و رفلکس چشمک BR ( یک انقباض واکنشی دو طرفه عضلات مدور چشمی در پاسخ به تحریک الکتریکی یکی از شاخه های عصب سه قلو) وجود دارد. هدف از این مطالعه ارزیابی روند ترمیم و بارگشت حس IAN با استفاده از دو آزما یش فوق در یک دوره 6 ماه بعد از BSSO می باشد.روشها. 20 عصب آلوئولار تحتانی در 10 بیمار (میانگین سنی 20.3 سال) با ناهنجاری اسکلتال _ تحتانی صورت جهت جراحی BSSO انتخاب شدند در تمامی بیماران برای رد وجود هرگونه اختلال اعصاب مغزی 5 و 7 از رفلکس چشمک با تحریک عصب فوق کاسه چشمی (SON-BR) قبل از عمل استفاده شد سپس آزمایشات CNT و BR با تحریک عصب چانه ای mn - BR (شاخه انتهای عصب الوئولار تحتانی ) قبل و در فواصل 1و 3 و 6 ماه بعد از عمل جراحی انجام شده جراحی BSSO به روش Epker و با استفاده از هندپیس و فرز جراحی صورت گرفت و ثابت سازی قطعات استخوان با کمک 3 عدد پیچ با قطر 2mm در هر طرف انجام شد.نتایج . با گذشت 3 ماه از جراحی نتایج آزمایشات کلینیکی حس عصب چانه ای و رفلکس چشمک بطور قابل ملاحظه ای بهبود یافت .بحث. رفلکس چشمک با تحریک عصب چانه ای mn-br آزمایش تشخیصی مناسب جهت ارزیابی ترمیم و پیش آگهی IAN در جراحی BSSO است اما با توجه به اینکه نتیجه CNT و MN-BR بسیار نزدیک است و CNT را می توان بدون نیاز به وسایل خاصی به راحتی انجام داد توصیه می شود که در تماس بیمارانی که تحت عمل جراحی فک مارسن قرار می گیرند و عصب د ر معرض آسیب است به طور متداول CNT انجام گیرد و در مواردی که عصب به شدت صدمه دیده و به CNT پاسخ نمی دهد از MN-BR استفاده شود.

در یک مطالعه آینده گر بر روی 14 بیمار بطور راندوم و تصادفی این روش استئوتومی انجام شد. استئوتومی به صورت مایل در سطح فرونتال از پروکزیمال و دور سال به سمت دیستال و پلانتار متا تارس اول انجام شده است. به طور کلی در بیماران مبتلا به هالوکس و الگوس بسته به میزان انحراف شست و عوامل دیگر استئوتومی در قاعده متاتارس یا در اطراف مفصل متاتارسو فالنژیال شست (MP) انجام می شود. این بیماران نیاز به استئوتومی در قاعده متاتارس اول داشتند که با این روش جدید انجام شد و بعد از اصلاح انحراف در محل استئوتومی با دو عدد پیچ 5 و 3 ثابت گردید نتیجه عمل در 12 موردرضایت بخش و در یک مورد متوسط بوده است و به طور کلی با توجه به نتیجه خوب و عارضه کم و عدم عود برای بیماران مبتلا به هالوکس و الگوس متوسط این عمل پیشنهاد می شود.