مشاغل خانگی از گذشته جایی در چرخه ی اقتصادی تمامی کشورها از جمله ایران داشته اند. امروزه عواملی هستند که به مطالعه ی این موضوع اهمیت ویژه ای می بخشند و آن را از تحقیق های سابق متمایز می کنند، از جمله این که با همه گیری بیماری کرونا در ایران نه تنها این مشاغل تعطیل نشدند، بلکه این وضعیت بحرانی زمینه ساز به وجود آمدن چندین هزار کسب وکار خانگی جدید شد. دیگر این که بسترهای فروش آنلاین در سال های گذشته رشد و تنوع چشم گیری را تجربه کرده اند، به طوری که بازاریابی و فروش این کسب وکارها شکل کاملا متفاوتی پیدا کرده است. بر این اساس ضروری است تا ارائه ی سیاست های کارآمد جدید با در نظر گرفتن این تغییرات صورت پذیرد. طرح پیشنهادی حاضر جهت ارائه ی الگویی کارآمد در راستای توسعه ی مشاغل خانگی به وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی تدوین شده است، چرا که حسب بررسی¬های ارائه دهندگان طرح، تاکنون پژوهشی از منظر سیاستی و حکمرانی که به تبیین الگوهای پیشین تجربه شده در کشور و ادبیات علمی موضوع و تناسب¬سنجی آن با ماموریت¬ها و ظرفیت¬های وزارت کار در نقش هدایت¬گر و تنظیم¬گر ملی مشاغل خانگی پرداخته باشد، انجام نشده است.
در سال 2019، با تکیه بر نظرسنجی های خانوارها در 118 کشور، سازمان بین المللی کار تخمین زد حدود 260 میلیون کارگر خانگی در سراسر جهان وجود دارد که سهم 7.9 درصدی در اشتغال جهانی دارند (ILO, 2021). با وجود این، آمار این نوع کسب وکارها مبهم است و اغلب از قوانین کار نیز مغفول مانده اند و به دلیل قرارگیری در فضاهای خصوصی از دید عموم پنهان می مانند. علی رغم این بی توجهی عمومی به کسب وکارهای خانگی و کارگران خانگی، این نوع از مشاغل نه تنها طی سال های اخیر کم رونق نشده اند، بلکه به موازات پیشرفت های صنعتی، تنوع و فراوانی فعالیت های اقتصادی در منازل افزایش پیدا کرده اند. نکته ی قابل توجه در تغییر مفهوم مشاغل خانگی در سال های اخیر، گسترده تر شدن تولیدات و خدمات آن هاست. با گذشت زمان، و به دنبال تغییر فرآیند تولید و رقابت جهانی، کار خانگی اکنون دیگر محدود به محصولات حاصل از بخش کشاورزی نیست و شامل محصولات متنوعی در بخش های صنعتی و خدماتی می شود. دلایل متعددی برای وجود مشاغل خانگی وجود دارد: به عنوان مثال اینکه تعداد زیادی از کارگران به دلایل مختلف قادر به ورود به اقتصاد رسمی نیستند. تغییرات سریع در شرایط اقتصادی، نظام تولید را مجبور به اتخاذ رویکردی انعطاف پذیرتر و عملی تر کرده است. امکان انعقاد قرارداد با افراد خوداشتغال، به کارفرماها اجازه می دهد تا ریسک ها و هزینه های تولید را به کارگران خانگی منتقل کنند و از این طریق در هزینه های نیروی کار و ذخیره سازی کالاها صرفه جویی قابل توجهی داشته باشند. همچنین به تولیدکنندگان اجازه می دهد تا قیمت های رقابتی تر محصول را برای مصرف کنندگان تعیین کنند (Mazumdar & Neunsinger, 2022).