هدف این مقاله ترسیم دورنمای کلی دریافت انتقادی رمانهای رب گریه است به همین منظور به روابطی که منقدین با آثار رب گریه برقرار ساخته اند و به خوانش های انتقادی که انجام داده اند خواهیم پرداخت. البته در قالب یک مقاله که حدود و ثغور آن محدود است امکان بررسی تمام گفتمان های انتقادی برای بنده میسر نخواهد بود فلذا هدف بیشتر شناخت حلقه های اصلی دریافت و نشان دادن این امر که با کدام رب گریه دیروز سر و کار داشتم و با کدام رب گریه امروز سر و کار داریم یعنی چه دریافتی در قرن بیستم و یکم؟لطفا برای مشاهده متن کامل انگلیسی اینجا را کلیک کنید.

مقاله حاضر به مطالعه و بررسی طنز در یکی از رمانهای مشهور آلن رب گریه تحت عنوان پاک کن ها می پردازد. ابتدا تعاریف مختلف طنز را بیان خواهیم کرد و سپس با ارایه شواهد مختلف از رمان مکانیسم طنز و عملکردهای مختلف آن را نشان خواهیم داد. طنز در شخصیت پردازی، در روایت پردازی و در پردازش زمان و مکان و بالاخره مقایسه کوچکی با اودیپ پادشاه نوشته سوفوکل و این رمان محور اصلی بحث های مقاله را تشکیل خواهند داد.

اصل مقاله به صورت متن کامل فرانسه، در بخش انگلیسی قابل رویت است.لطفا برای مشاهده متن کامل انگلیسی اینجا را کلیک کنید.

زمینه و هدف انواع سوزوگدازها، نیازها، دعاها، شادیها، غم ها و سوگها، مستقیم یا غیرمستقیم با گریه ارتباط دارند. حالات عرفانی قبض و بسط و تحیر و فنا که بررسی آنها یکی از دغدغه های ادیبان و جستجو گران حیطه ادبیات عرفانی است، همه در این مقال میگنجند؛ لذا شایسته است که این موضوع با تحقیق و بررسی بیشتری به انجام برسد و نه آنچه تا کنون فقط به برشمردن تعداد رقمی این ابیات مختص شده است. در مقاله حاضر ضمن برشمردن برخی از انواع مهم و قابل ذکر «گریستن» در جهان بینی سه شاعر جریانساز تصوف یعنی سنایی، عطار و مولانا، طبقه بندی و تحلیل و تشریح اشعار به گونه ای موجز ارایه شده است. به عبارت دیگر، این مقاله به تبیین این موضوع میپردازد که: طبقه بندی گریه در متون نظم عارفانه سنایی، عطار و مولوی به چه صورت است و تفاوتهای بارز تفکر و بینش معنوی آنها در این حیطه در کجاست؟ روش مطالعه این مقاله بر اساس روش توصیفی – تحلیلی صورت گرفته است. یافته ها: اندوه یا شادی آنگاه که مربوط به این دنیا بوده اند، در نزد این شعرا غم نما یا شادی نما تلقی میگردند و آنگاه که فرد از تعلقات زمان و مکان خود را رها کرد، گریه و خنده اش، قبض و بسطش، فرح و ملالش و غم و شادیش از جنس دیگری میشود. نتیجه گیری: تشویق به گریه در آثار سنایی بیشتر به زهدگرایی این شاعر باز میگردد؛ در عطار یکسره مربوط به فراق و دوری از معشوق اصلی است، درحالی که در آثار مولانا حال و زیست شاعر ورای خنده و گریه است و این گریه نزد مولانا مبارک حالتی از حالت تحیر و بیخویشی است.

رمان های  Titash Ekti Nadir Naam (1956) نوشتۀ آدویت مالابارمن (1951ـ1914) که توسط کالپانا باردان با عنوان رودخانه ای به نام تیتاش (1993) ترجمه شده، Padma Nadir Majhi (1936) نوشتۀ مانیک بندیوپادهیای (1908-1956) که توسط راتان ک. چاتوپادهیای با عنوان بلم رانان رود پادما (2012) ترجمه شده و  Kando Nadi Kando  (1968) نوشتۀ سید ولی الله (1922-1971) که توسط عثمان جمال با عنوان گریه کن رودخانه! گریه کن! (2015) ترجمه شده است، هویت مردم بنگلادش را که در کنار رودخانه های تیتاش، پادما و باکال زندگی می کنند، به تصویر می کشند. تنوع زیستی در این رودخانه ها روزگاری غنی بود؛ اما برهم­خوردن تعادل اکوسیستم آبی به­خاطر لای گرفتگی، خشک­سالی و جنگل زدایی، سبب تضعیف جریان رودخانه ها شده است. تغییر بوم سازگان رودخانه ها عمیقاً بر سبک زندگی و هویت ماهیگیران و مردمان تأثیر گذاشته است. در ادبیات بنگلادشی نویسندگان مختلف دربارۀ تغییر زندگی مردم بر اثر تغییر جریان آب رودهای کوچک و بزرگ بنگلادش نوشته اند. مالابارمن راجع به جامعۀ مالو می نویسد که مردمانش ماهیگیرند و در رودخانۀ تیتاش ماهی صید می کنند. بندیوپادهیای زندگی ماهیگیران رود پادما را به تصویر می کشد و ولی الله داستان کشاورزان و مردمانی را روایت می کند که معاششان به کشتی های بخار وابسته است و در کنار شاخه ای از رودخانه به نام باکال روزگار می گذرانند. این سه رمان نویس، مناظر زیبایی از چهارفصل بنگال را توصیف می کنند و نشان می دهند که تغییر در بوم سازگان و تنوع زیستی، چگونه مردمان را قربانی می کند. این مقاله به بررسی تغییرات بوم سازگان در رودخانه های تیتاش، پادما و باکال و تأثیرشان بر زیست مردمِ وابسته به رودخانه ها می پردازد.

زمینه و هدف: کولیک شیرخوارگی با ایجاد دلپیچه و بیقراری در شیرخوار سبب اضطراب و نگرانی بسیاری از والدین می گردد. این مطالعه به منظور تعیین فراوانی کولیک شیرخوارگی و عوامل مستعد کننده آن در شهر بابل انجام شد. روش بررسی: این مطالعه توصیفی-تحلیلی مقطعی روی 591 شیرخوار (321 دختر و 270 پسر) در مرکز آموزشی درمانی آیت الله روحانی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی بابل طی سال های 97-1395 انجام شد. نوزادان با وزن 2500 تا4000 گرم و سن بیشتر یا مساوی 37 هفته بدون مشکلات زمینه ای وارد مطالعه شدند و در هفته های 2، 4، 8 و 12 توسط یک فوق تخصص نوزادان تحت معاینه قرار گرفتند. شیرخواران بر اساس شکایت والدین و معیار Wessel در سه گروه دلپیچه با گریه (کولیکی) گروه دلپیچه بدون گریه و گروه بدون علامت تفکیک شدند. سپس عوامل خطر کولیک در سه گروه مورد مقایسه قرار گرفت. یافته ها: 45. 5 درصد از نوزادان دلپیچه همراه با گریه (کولیک) داشتند. زمان بیقراری به طور معنی داری در هنگام شب بیشتر از صبح و عصر بود (P<0. 05). همچنین در متولد شدگان به روش زایمان سزارین فراوانی کولیک بیشتر بود (P<0. 05). از لحاظ پاریتی به طور معنی داری در فرزند اول بیشتر از سایر فرزندان تظاهرات کولیک مشاهده شد (P<0. 05). بین متغیرهای جنسیت، سطح تحصیلات مادر، سردرد مادر، سابقه مصرف دخانیات توسط والدین و مصرف لبنیات در مادر با کولیک شیرخوارگی ارتباط آماری معنی داری مشاهده نشد. نتیجه گیری: علایم کولیک در نزدیک به نیمی از نوزادان وجود دارد و در فرزندان اول، شیرخواران به دنیا آمده به روش سزارین و هنگام شب بیشتر بروز می نماید.

آلن رب-گریه در سال 1981 اعلام کرد که دیگر قصد نگارش رمان را ندارد و این در حالی بود که او اندکی پیش از هشتاد سالگی خود (در سال 2001) رمانی به نام ازسرگیری[1] را منتشر کرد. عنوان این رمان، ملهم از کی یرکگور[2] است و رب-گریه در آن از تمایز میان به خاطر آوردن یا یادآوری و از سرگیری پیروی کرده: مفهوم اول، در معنای «از سرگیری رو به عقب» درک می شد درحالیکه «از سرگیری در معنای واقعی، یادآوری رو به جلو دانسته می شد.» رب-گریه از خلال روشهای مختلف روایی همچون تنوع و تغییر پذیری سطوح گفتاری و روایی در صدد بود تا با از سرگیری، «رمان نو» را تخریب کرده و از نو بسازد و در نهایت رمانی را ارائه کند که «یادآوری رو به جلو» باشد و نه تکرار گذشته محور آثار قدیمی. این مقاله به بررسی فرآیند نگارشی ای می پردازد که این رمان نویس با آن و به مدد از سرگیری بی وقفه ی کار نگارش، بر آن بوده تا اثر جدیدی را با ریشه های جدید بیافریند و از منزوی شدن کتاب در دنیایی که قبلاً دیده شده و یگانه است، جلوگیری کند.