مقدمه: در مطالعه حاضر، اثرات ال-کارنیتین (LC) و استیل ال-کارنیتین (ALC) بر اندازه انفارکت ناشی از ایسکمی - پرفیوژن مجدد (I/R) مقایسه شدند.روش ها: موشهای صحرایی به 5 گروه تقسیم شده و بدنبال بیهوشی با پنتوباربیتال سدیم قلب آنها جدا شده و به دستگاه لانگندورف متصل گردید. موشهای گروه کنترل طی 30 دقیقه ایسکمی ناحیه ای و 120 دقیقه پرفیوژن مجدد محلول کربس معمولی و گروههای درمان، کربس حاوی غلظتهای 1.5 و3 mM  از داروی LC یا ALC دریافت داشتند. در انتهای پرفیوژن مجدد، نمونه ها به منظور تفکیک مناطق غیر ایسکمیک با اوانس بلو رنگ آمیزی شده و متعاقب انکوباسیون با تری فنیل تترازولیوم کلراید و ثابت کردن در فرمالین جهت تعیین اندازه انفارکت بروش پلانیمتری کامپیوتری بکار رفتند.یافته ها: اندازه انفارکت گروه کنترل 45.6±3.4 درصد بود اما در گروههای تحت درمان با غلظتهای 1.5 و LC 3 mM بترتیب به 26±4.5 (P<0.01) و 20±4 درصد کاهش یافت (P<0.001). در گروههای دریافت کننده ALC نیز کاهش معنی داری در اندازه انفارکت مشاهده شد بطوریکه غلظتهای 1.5 و  3 mMآن اندازه انفارکت را بترتیب به 23.8±4 (P<0.01) و 15.8±2.9 درصد کاهش دادند (P<0.001). مقایسه اثرات غلظتهای یکسان دو دارو تفاوت معنی داری نشان نداد (P>0.05). احتمالا در ایجاد اثرات محافظتی فوق، افزایش متابولیسم گلوکز، کاهش تجمع لاکتات، کاهش تولید متابولیتهای سمی اسیدهای چرب و حذف رادیکالهای آزاد دخیل باشند.نتیجه گیری: این مطالعه، اثرات محافظتی نسبتا یکسان LC و ALC بر علیه آسیب های ناشی از I/R در قلب ایزوله موش صحرایی را به صورت کاهش اندازه انفارکت نشان داد.

اهداف: امروزه گرایش به سوی داروهای جدید که عوارض جانبی کمتری دارند روزبه روز گسترش می یابد. مطالعات مختلف تاثیر ال کارنیتین و استیل ال کارنیتین را در کاهش عوارض ثانویه بیماری دیابت نوع اول نشان داده اند. هدف این مطالعه، بررسی اثر تجویز خوراکی ال کارنیتین و استیل ال کارنیتین بر میزان گلوکز خون و پراکسیداسیون لیپیدی بافت مغز و کبد در رت های دیابتی بود.مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی، 50 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار به طور تصادفی به پنج گروه، کنترل (موش های سالم)، کنترل منفی (موش های دیابتی) و سه گروه دیابتی تحت تیمار تقسیم شدند. گروه های دیابتی با تزریق 110 میلی گرم بر کیلوگرم آلوکسان دیابتی شدند. گروه های تحت تیمار، هر کدام به ترتیب ال کارنیتین، استیل ال کارنیتین و ال کارنیتین به همراه استیل ال کارنیتین (به میزان 300 میلی گرم بر کیلوگرم) را به صورت گاواژ به مدت 30 روز دریافت نمودند. در پایان آزمایش، پراکسیداسیون لیپیدی، گلوکز سرم، پروفایل لیپیدی و آنزیم های کبدی اندازه گیری شد. نتایج توسط آزمون آنالیز واریانس یک طرفه و به دنبال آن آزمون تکمیلی توکی تحلیل شدند.یافته ها: در گروه دیابتی تحت تیمار با ال کارنیتین در مقایسه با گروه دیابتی بدون درمان، به طور معنی داری غلظت گلوکز ناشتای خون، تری گلیسرید، کلسترول، کراتینین و آنزیم های کبدی سرم، همچنین میزان مالون دی آلدئید بافت کبد کاهش و میزان HDL افزایش یافت (P<0.05). تجویز استیل ال کارنیتین سبب کاهش مالون دی آلدئید بافت مغز و افزایش HDL سرم شد، اما بر سایر پارامترها اثر معنی دار نداشت. تجویز استیل ال کارنیتین همراه با ال کارنیتین، اثرات مثبت ال کارنیتین را کاهش داد.نتیجه گیری: تجویز ال کارنیتین در مقایسه با استیل ال کارنیتین در کاهش عوارض ثانویه بیماری دیابت تاثیر بیشتری دارد. همچنین تجویز همزمان این دو ماده توصیه نمی شود.

مقدمه: با توجه به اهمیت هیپرلیپیدمی به عنوان یکی از مهمترین عوامل خطرساز بیماری های قلبی و عملکرد اساسی کارنیتین در متابولیسم لیپیدها، در مطالعه حاضر سطوح سرمی کارنیتین آزاد و لیپیدها و متوسط دریافت روزانه کارنیتین، پروتیئن حیوانی و ریزمغذی های موثر در بیوسنتز آن، در 31 مرد هیپرکلسترولمیک در مقایسه با 31 مرد سالم (نورمولیپیدمیک) بررسی گردید.روش ها: اندازه گیری سطح کارنیتین آزاد سرم با استفاده از کیت آنزیماتیک شرکت Roche و اسپکتروفتومتر uv و بررسی دریافت مواد غذایی به روش یاد آمد 24 ساعت و یادداشت غذایی انجام پذیرفت.یافته ها: میانگین کارنیتین آزاد سرم در گروه هیپرکلسترولمیک به طور معنی داری بالاتر از میانگین این متغیر در گروه نورمولیپیدمیک بود، ]به ترتیب 83.94±4.98 در مقابل 44.30±3.67 میکرومول در لیتر [(P<0.001). در خصوص میانگین دریافت روزانه کارنیتین و مواد مغذی موثر در بیوسنتز آن در دو گروه مورد مطالعه تفاوت معنی داری مشاهده نشد.نتیجه گیری: بالاتر بودن سطح سرمی کارنیتین آزاد در گروه هیپرکلسترولمیک را نمی توان ناشی از تفاوت در دریافت روزانه کارنیتین و یا پیش سازهای آن دانست. افزایش سطح سرمی این متغیر را می توان به واکنش تطابقی بدن به صورت افزایش احتمالی در بیوسنتز، افزایش آزادسازی از ذخایر بافتی و یا کاهش احتمالی در دفع ادراری کارنیتین در پاسخ به افزایش لیپیدهای سرم نسبت داد. انجام مطالعات بعدی جهت تعیین سازوکار افزایش سطح سرمی کارنیتین آزاد در بیماران هیپرکلسترولمیک مفید به نظر می رسد.

مقدمه و هدف: بیماری های قلبی و عروقی، مهم ترین علت مرگ و میر در بیماران همودیالیزی محسوب می شود. امروزه گزارشاتی وجود دارد که نشان می دهد کاهش غلظت کارنیتین در بافت ها سبب تشدید نارسایی قلبی در بیمارانی که به طور مرتب همودیالیز می شوند، می گردد. این مطالعه به منظور تعیین اثر کارنیتین خوراکی بر عملکرد قلبی بیماران همودیالیزی بیمارستان های فاطمه الزهرا (س) و امام خمینی ساری و بیمارستان ولیعصر قائم شهر در سال 1382 انجام شد. مواد و روش ها: در این مطالعه، 20 بیمار که حداقل 3 ماه هفته ای سه نوبت تحت همودیالیز بوده اند و نارسایی قلبی داشته اند، انتخاب شده و پس از همسان سازی به دو گروه مورد و شاهد تقسیم شدند. به گروه مورد قرص کارنیتین با دوز 1 گرم روزانه و به گروه شاهد پلاسبو تجویز شد. قبل از مطالعه و سپس 3 و 6 ماه پس از تجویز دارو، میزان کسر خروجی (E.F) و قطر پایان دیاستولی بطن چپ (LVEDD) بیماران با اکوکاردیوگرافی تعیین شد. نسبت قطر قلبی به قفسه سینه در گرافی سینه اندازه گیری شد و به طور هم زمان سطح هموگلوبین، کلسترول و تری گلیسرید پلاسما نیز تعیین گردید. یافته ها: شش ماه پس از درمان با کارنیتین1gr/day ، نسبت به گروه شاهد، هیچ گونه بهبود معنی داری در میزان کسر خروجی و قطر پایان دیاستولی بطن چپ و سطح لیپیدهای سرمی در بیماران مشاهده نگردید. در گروه مورد تنها میانگین درصد کسر خروجی بطن چپ به روش حجمی در ابتدای مطالعه و پس از 6 ماه تفاوت معنی داری داشته است. با این وجود، کارنیتین باعث بهبودی معنی داری بر آنمی در این بیماران گردید. (P<0.05). نتیجه گیری: کارنیتین روی عملکرد قلبی و لیپیدها اثر معنی داری ندارد ولی در بهبود آنمی این بیماران موثر است.

مقدمه: فقدان کارنیتین یک مشکل شایع در بیماران تحت همودیالیز است که در ایجاد و پیشرفت دیس لیپیدمی، آنمی و کاهش سلامت عمومی این بیماران دخیل است. در این مطالعه اثر مکمل خوراکی ال-کارنیتین بر پروفایل لیپید، آنمی و کیفیت زندگی بیماران تحت همودیالیز بررسی شد.روش ها: این کارآزمایی بالینی تصادفی و کنترل شده با پلاسبو بر روی بیماران تحت همودیالیز مداوم و مبتلا به دیس لیپیدمی انجام شد. بیماران در گروه مداخله (24 نفر) روزانه 1 گرم ال-کارنیتین را به صورت 500 میلی گرم 2 بار در روز و بیماران گروه دارونما (27 نفر) به طور مشابه پلاسبو مصرف کردند. غلظت تری گلیسیرید، کلسترول تام، لیپوپروتئین با غلظت بالا ( HDLیا  High density lipoprotein)، لیپوپروتئین با غلظت پایین ( LDLیا  Low density lipoprotein) و هموگلوبین، دوز دریافتی اریتروپویتین و کیفیت زندگی (پرسش نامهSF-36 ) در ابتدای مطالعه، و سپس هفته های 8 و 16 اندازه گیری شد.یافته ها: در پایان مطالعه، غلظت تری گلیسرید به طور معنی داری کاهش داشت. غلظت HDL و هموگلوبین در گروه کارنیتین به طور معنی داری افزایش داشت در حالی که تغییرات معنی داری در گروه دارونما دیده نشد. کاهش غلظت کلسترول در گروه کارنیتین معنی دار نبود. تغییر معنی داری در غلظت LDL در هیچ گروهی دیده نشد. دوز اریتروپویتین در هر دو گروه کارنیتین و دارونما به طور معنی داری کاهش داشت. در هیچ یک از دو گروه مورد مطالعه بهبودی در کیفیت زندگی مشاهده نشد.نتیجه گیری: در بیماران تحت همودیالیز مداوم، مکمل خوراکی ال-کارنیتین اثرات مفید قابل توجهی بر پروفایل لیپید دارد. همچنین، مکمل ال-کارنیتین می تواند باعث افزایش هموگلوبین و متعاقب آن کاهش دوز مورد نیاز اریتروپویتین شود، با این وجود، اثر قابل توجهی بر کیفیت زندگی بیماران ندارد.

زمینه و هدف: اثر مفید ال- کارنیتین برای درمان بیماری های عصبی در مطالعات مختلف بررسی شده است. مطالعه حاضر با هدف تاثیر مکمل ال- کارنیتین بر رفتار اضطرابی در موش های صحرایی نر بالغ توسط ماز مرتفع + شکل انجام شد.روش بررسی: در این مطالعه تجربی، گروه های مورد آزمایش به سه گروه شامل گروه سالم، سالین و تجربی تقسیم شدند. ال- کارنیتین در غلظت های 0.5، 1، 2 و 4 میلی گرم بر کیلوگرم به روش درون صفاقی تیمار شد و گروه کنترل سالین، سالین را به عنوان حلال دریافت کردند. داده ها با استفاده از آزمون واریانس یک طرفه و تعقیبی Dunnett تجزیه و تحلیل شدند. سطح معنی داری، p<0.05 در نظر گرفته شد.یافته ها: در این مطالعه بعد از 30 دقیقه، پاسخ ضداضطرابی دارو توسط ماز مرتفع + شکل بررسی شد. تیمار ال- کارنیتین، زمان سپری شدن در بازوهای باز، تعداد ورود به بازوهای باز و بسته یا فعالیت حرکتی %OAE را افزایش و %OAT را کاهش داد (p<0.01).نتیجه گیری: نتایج این پژوهش دلالت بر اثر ضداضطرابی ال- کارنیتین در موش های صحرایی دارد.

مقدمه و هدف: مطالعات نشان داده اند که برخی از عوامل محیطی و تغذیه ای می توانند با ایجاد اثرات منفی بر روی اسپرماتوژنز منجر به ناباروری مرد گردند. کارنیتین از عواملی است که نقش مهمی در تحرک اسپرم دارد، لذا کمبود آن می تواند قدرت باروری مرد را کاهش دهد. هدف از این مطالعه تعیین تاثیر تجویز خوراکی 750 میلی گرم کارنیتین در روز بر پارامترهای اسپرم مردان مبتلا به آستنواسپرمی با علت ناشناخته بود.مواد و روش ها: این مطالعه کارآزمایی بالینی به صورت قبل و بعد در مرکز ناباروری فاطمیه همدان در سال های 1385 تا 1386 بر روی 40 بیمار مبتلا به آستنواسپرمی تحت درمان با 750 میلی گرم کارنیتین در روز با روش نمونه گیری تصادفی انجام شد و نمونه اسپرم های آنها قبل و پس از درمان از نظر پارامترهای اسپرم بررسی شد. داده های جمع آوری شده با استفاد از نرم افزار SPSS و آزمون تی زوجی آنالیز گردید.یافته ها: نتایج نشان داد که درمان با کارنیتین به طور معنی داری موجب افزایش تعداد کل اسپرم ها و بهبود مورفولوژی آنها و نیز افزایش معنی دار تحرک کلی و حرکت پیشرونده سریع اسپرم های افراد تحت درمان می گردد (p<0.05).نتیجه گیری: مصرف کارنیتین به مقدار 750 میلی گرم در روز باعث بهبود برخی از پارامترهای اسپرم نظیر تعداد، مورفولوژی و تحرک اسپرم ها در مردان نابارور می شود .

زمینه و هدف: کادمیوم فلزی است سمی که استفاده های فراوانی در صنعت دارد. این عنصر بر روی اندام های مختلف بدن از جمله دستگاه عصبی اثرات سمی می گذارد. این مطالعه با هدف تعیین اثر کادمیوم بر وزن و تکوین هیپوکامپ جنین رت ویستار و بررسی نقش محافظتی ال - کارنیتین به عنوان یک آنتی اکسیدان بر بهبود اثرات سمی کادمیوم صورت گرفت.روش بررسی: در این مطالعه از موش های ماده نژاد ویستار با میانگین وزنی 250-300 g استفاده شد. 24 ساعت پس از جفت گیری با موش های نر از همان نژاد، موش های ماده جدا شده و اسمیر واژن آنها از نظر وجود اسپرم کنترل گردید. پس از حصول اطمینان از بارداری (روز صفر جنینی)، موش های ماده به سه گروه تقسیم شدند: 1- گروه کنترل که هیچ تزریقی دریافت نکردند؛ 2- گروه آزمایش 1 که به میزان 1 mg/kg به آنها کادمیوم داده شد؛ 3- گروه آزمایش 2 که به میزان 1 mg/kg کادمیوم به همراه 500 mg/kg وزن بدن ال - کارنیتین در روزهای هفتم و دهم بارداری دریافت کردند. در روز هفدهم بارداری موش ها به وسیله دوز بالای کلروفرم کشته شده و جنین ها طی عمل جراحی از بدن حیوان خارج شدند. جنین ها به مدت یک ماه در محلول فیکساتیو فرمالین %10 قرار گرفتند. در ادامه، پس از اندازه گیری وزن جنین ها؛ مراحل پردازش بافتی، برش گیری و رنگ آمیزی به روش هماتوکسیلین - ائوزین انجام شد. به وسیله میکروسکوپ نوری و نرم افزار موتیک (MOTIC) برش های هیپوکامپ بررسی گردید.یافته ها: وزن جنین ها در گروه های آزمایش کاهش معنی داری داشت که کاهش وزن جنین ها در گروه آزمایش 2؛ یعنی کادمیوم به طور معنی داری بیشتر بود. همچنین مطالعه برش های هیپوکامپ، کاهش معنی دار تعداد سلول ها و ضخامت لایه های هیپوکامپ را تنها در این گروه نشان داد.نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد کادمیوم اثرات تراتوژنی بر وزن و تکوین هیپوکامپ جنین دارد که حداقل بخشی از این اثرات ممکن است به وسیله ال - کارنیتین مهار شود.

اثر چهار سطح ال- کارنیتین بر عملکرد و سیستم ایمنی جوجه های گوشتی طی آزمایشی بررسی شد به این منظور تعداد 112 قطعه جوجه بکروزه گوشتی هیبرید راس 308 به صورت مخلوط نر و ماده به طور تصادفی به 4 گروه تقسیم شدند به طوری که هر گروه شامل 4 تکرار 7 قطعه ای بود. آزمایش در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی انجام شد. جوچه ها از 10 روزگی به بعد تا سن 45 روزگی در قفس های 4 طبقه پرورش یافتند. سطوح ال- کارنیتین مورد استفاده در این آزمایش شامل صفر، 25، 75 و 100 میلی گرم در کیلوگرم خوراک بود. صفاتی مثل افزایش وزن بدن، خوراک مصرفی، ضریب تبدیل غذایی، آنتی بادی ضد گلبول قرمز گوسفند و آنتی بادی ضد ویروس نیوکاسل اندازه گیری شدند و وزن طحال، تیموس و بورس فابریسیوس نسبت به وزن بدن تعیین گردید. نتایج حاصل از این تحقیق نشان داد که ال- کارنیتین اثر معنی داری بر افزایش وزن بدن، خوراک مصرفی و ضریب تبدیل غذایی نداشت. از نظر تاثیر ال- کارنیتین بر سیستم ایمنی، گروهی که 100 میلی گرم در کیلوگرم ال- کارنیتین مصرف کرده بودند از نظر آنتی بادی ضد گلبول قرمز گوسفند (P<0.05) و نیز آنتی بادی ضد ویروس نیوکاسل تفاوت معنی دار با گروه شاهد داشتند (P<0.01). همچنین وزن گروهی که 100 میلی گرم ال- کارنیتین در کیلوگرم جیره مصرف کرده بودند، از نظر بورس فابریسیوس، طحال (P<0.05) و تیموس (P<0.01) با گروه شاهد تفاوت معنی داری نشان دادند.