مقدمه: اگرچه آسیب خودبه خودی و تروماتیک تراشه پس از لوله گذاری تراشه نادر است، اما تهدید کننده حیات است. یافته شایع در پارگی تراشه بعد از لوله گذاری، آمفیزم و دیسترس تنفسی است. در این مطالعه، یک بیمار با پارگی تراشه به دنبال لوله گذاری بعد از جراحی سزارین معرفی می شود. معرفی بیمار: خانم 37 ساله با سن حاملگی 39 هفته برای سزارین تحت بیهوشی عمومی با لوله تراشه شماره 7 قرار گرفت. در طی جراحی بیمار از نظر همودینامیک و تنفسی نرمال بود. در پایان جراحی بعد از خروج لوله تراشه، بیمار دچار سرفه های شدید شد. بعد از انتقال بیمار به ریکاوری و کاهش سرفه و میزان اشباع اکسیژن 96% به بخش منتقل شد. حدود 30 ساعت بعد از لوله گذاری، بیمار دچار تورم صورت، دیسترس تنفسی خفیف و آمفیزم از صورت تا زایفوئید شد. میزان اشباع اکسیژن با هوای اتاق 95% بود و دیسترس تنفسی مشهود نبود. همودینامیک باثبات بود. سی تی اسکن ریه ها پنومومدیاستن، پنوموتوراکس، آمفیزم زیرجلدی قدام قفسه سینه و شواهد پارگی تراشه را نشان داد. بیمار به بخش مراقبت های ویژه جراحی منتقل و تحت درمان محافظتی قرار گرفت. بعد از 96 ساعت آمفیزم به طور کامل برطرف و بیمار بعد از 7 روز با حال عمومی خوب از بیمارستان مرخص شد. نتیجه گیری: در پارگی تراشه پس از لوله گذاری، در مواردی که وضعیت همودینامیک و تنفسی باثبات است، درمان محافظه کارانه توصیه می شود.

آسپیراسیون جسم خارجی (FBA) از مشکلات شایع و گاه تهدید کننده حیات در میان کودکان و در گروههای سنی بالاتر می باشد. بیشترین میزان بروز (FBA) در طی سال دوم در کودکان و دهه ششم زندگی در بزرگسالان می باشد. شایعترین جسم آسپیره شده توسط کودکان آجیل است. علایم ناشی از آسپیراسیون می تواند به صورت خفگی، سرفه و یا سیانوز باشد. اگرچه در مواردی ممکن است بیماران هیچگونه علامتی نداشته باشند، ولی شرح حال دقیق و مثبت حتی بدون علایم بالینی باید پزشک را به آسپیراسیون جسم خارجی مشکوک نماید. مداخله رادیولوژی گرچه در بعضی مواقع طبیعی است اما به تشخیص کمک نموده و باید در تمام موارد مشکوک به FBA انجام گردد. تشخیص قطعی FBA از طریق اندوسکوپی است و برای جلوگیری از عوارض و احیانا مرگ و میر، خارج کردن به هنگام جسم خارجی امری حیاتی و ضروری است. بیشتر عوارض ناشی از تاخیر در تشخیص و درمان است و تشخیص زودرس با عوارض کمتری همراه است. عوارض بالقوه FBA شامل پنومومدیاستن، پنوموتوراکس، اتلکتازی، برونشکتازی، آبسه ریه و پنومونی عود کننده می باشد. اکثر این عوارض در کسانی که مشکل آنها دیر تشخیص داده شده است، غیر قابل برگشت می باشد. پیشرفت تکنولوژی اندوسکوپیک و کاربرد بالینی آن سبب شده که اکثر اجسام خارجی بدون ایجاد عارضه از دستگاه تنفسی خارج شوند. برداشتن جسم خارجی از طریق اندوسکوپی رژید روش ارجح درمان است، اما در موارد خاص ممکن است نیاز به اقدام جراحی جهت در آوردن جسم خارجی باشد. در این گزارش به مطالعه یک دختر 12 ساله با آسپیراسیون استخوان مرغ تشخیص داده نشده که علیرغم دارا بودن علایم آسپیراسیون جسم خارجی، پاسخ به درمان نداده و دچار آبسه ریه شده بود، پرداخته می شود.

پیشینه تاریخی عمل تراکئوتومی به 2000 سال قبل از میلاد می رسد اما امروزه به علت کاهش چشمگیر انسداد راه هوایی فوقانی در اثر بیماریهای عفونی که شایعترین علت تراکئوتومی در گذشته بوده است و همچنین پیشرفت واحدهای مراقبت ویژه(ICU)، در حال حاضر شایعترین علت انجام آن مراقبت طولانی مدت از بیماران در این واحدها می باشد. اگر چه تراکئوتومی در بیمار انتخاب شده اغلب بسیار سودمند است اما دارای عوارضی نیز می باشد. آشنایی با ضرورتهای انجام این عمل و نوع عوارض وعلت بروز آنها در بهره گیری هر چه بیشتر از تراکئوتومی و جلوگیری از ناتوانی و مرگ و میر ناشی از آن کمک کننده است. در این مطالعه توصیفی که از نوع بررسی اطلاعات موجود (Existing Data Study) می باشد، ضرورتهای انجام تراکئوتومی و عوارض ناشی از آن بررسی شده است. در این پژوهش 140 بیمار شامل 103 مرد و 37 زن در محدوده سنی 20 روز تا 85 سال که تحت عمل تراکئوتومی قرار گرفته بودند ارزیابی شدند. ضرورتهای انجام تراکئوتومی به ترتیب عبارت بودند از: گذشت زمان طولانی از لوله گذاری 1/32%، تومورهای ناحیه حنجره 4/26%، ضربه به سر و صورت 4/11%، تنگی ساب گلوت 9/7%، نیاز به لوله گذاری طولانی 9/7%. سایر علل شامل تومورهای تیروئید، بیمارانی که جهت بهداشت راه هوایی تراکئوتومی شده بودند، پرده حلقی، آنژین لودویک، جراحیهای گردن و صورت، تومور مری، آبسه دور لوزه ای، لارنگومالاسی و میاستنی گراو بوده است. 70 نفر از این بیماران دچار عارضه شده بودند که این عوارض به ترتیب کاهش شیوع شامل خونریزی، آمفیزم زیرجلدی، پنوموتوراکس، مشکلات مربوط به لوله تراکئوتومی، عفونت، تنگی تراشه، ایجاد نسج گرانولاسیون در محل تراکئوتومی، فیستول تراکئوازوفاژیال، مشکل در دکانولاسیون، آتلکتازی، تنگی استومای تراکئوتومی، پنومونی آسپیراسیون و پنومومدیاستن بوده است. مرگ و میر به دنبال تراکئوتومی در این مطالعه دیده نشد و ضرورتهای انجام تراکئوتومی تقریباً مشابه سایر مطالعات اما بروز عوارض ناشی از آن بسیار بالا بود.