سابقه و هدف: افزایش فشار داخل چشمی یکی از عوارض شایع پارس پلانا ویترکتومی است که دارای عوامل متفاوتی است و در زمان های مختلفی بروز می نماید. نظر به میزان بسیار متفاوت تغییرات فشار داخل چشمی گزارش شده بعد از پارس پلانا ویترکتومی، این تحقیق به منظور تعیین تغییرات زودرس فشار داخل چشمی پس از عمل پارس پلانا ویترکتومی، بر روی مراجعان به بیمارستان فارابی تهران در سال های 1378-79 انجام پذیرفت. مواد و روش ها: مطالعه به روش کارآزمایی بالینی از نوع مقایسه قبل و بعد، بر روی بیمارانی که به هر علتی غیر از آندوفتالمیت عفونی نیاز به پارس پلانا ویترکتومی داشتند، انجام شد. بعد از عمل پارس پلانا ویترکتومی، تغییرات زودرس فشار داخل چشم به صورت کمی، در فواصل معین بررسی گردید و وضعیت های هیپوتون، نورموتون و هیپرتون تعیین شدند و مورد قضاوت آماری قرار گرفتند. به علاوه، نقش نوع جایگزین ویتره بر تغییرات فشار داخل چشمی ارزیابی شد و عوارض عمل نیز بررسی و ثبت گردیدند. بیماران به مدت 48 ساعت پی گیری شدند و تغییرات فشار محاسبه گردید. یافته ها: در مدت مطالعه، 105 بیمار شامل 60 درصد مرد و 40 درصد زن، به سن 47.6±19.3 سال تحت عمل پارس پلانا ویترکتومی قرار گرفتند. میانگین فشار داخل چشمی قبل از عمل در کل بیماران 11.53 میلی متر جیوه بود که طی 48 ساعت پس از عمل به طور متوسط 8.85 میلی متر جیوه افزایش داشت. میانگین افزایش IOP در گروه با تزریق سیلیکون، در گروه با تزریق گاز SF6، در گروه ویترکتومی ساده و در گروه با تزریق هوا؛ به ترتیب 11.9، 6.7، 3.3 و 2.6 میلی متر جیوه بود. بیش ترین مقدار فشار داخل چشمی، 16 ساعت پس از عمل و به میزان 21.43 میلی متر جیوه بود. فشار داخل چشمی بیش تر از 21 میلی متر جیوه در 66.7 درصد بیماران وجود داشت. نتیجه گیری و پیشنهادها: افزایش فشار داخل چشمی یک عارضه بسیار شایع در پی پارس پلانا ویترکتومی به ویژه در موارد همراه با تزریق روغن سیلیکون و گاز SF6 محسوب می شود. بهترین زمان جهت ثبت این افزایش، بر اساس نوع ماده مورد استفاده در انتهای عمل، متفاوت خواهد بود. پس از عمل، اندازه گیری فشار داخل چشمی و کنترل احتمالی در صورت لزوم اهمیت بیش تری پیدا خواهد کرد.

هدف: ارزیابی نتایج جراحی ویترکتومی عمیق در بیماران مبتلا به ادم ماکولای دیابتی مقاوم به درمان با لیزر با کمک Optical Coherence Tomography (OCT) و بررسی نتایج بینایی و عوارض این روش.مواد و روشها: 17 بیمار دیابتی (19 چشم) با ادم ماکولا که علل دیگر کاهش بینایی مثل کاتاراکت، خونریزی ویتره، ... نداشتند و پس از درمان با لیزر (حداقل 4 ماه) نتیجه مناسبی نیافته بودند، توسط Fluorscein Angiography (FA) و OCT مورد بررسی قرار گرفتند. معاینات قبل از عمل انجام شد و سپس بیماران تحت درمان با ویترکتومی عمیق با ایجاد PVD قرار گرفتند.بیماران در روزهای اول، هفتم و انتهای ماه اول، دوم، سوم بعد از عمل معاینه شدند و در ماه سوم OCT از بیماران به عمل آمد و نتایج مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت.یافته ها: بعد از پیگیری 3 ماهه، بینایی بیماران در 13 مورد افزایش بیش از 0.2 واحد logMAR، در 2 مورد کاهش بیش از 0.2 واحد logMAR، در 4 مورد بینایی اصلاح شده کمتر از 0.2 واحد logMAR افزایش یافته یا تغییر نکرده است.میانگین ضخامت ماکولا پیش از عمل 512.5±162 میکرون و بعد از عمل 374.7±114.9 میکرون بود (P=0.00). خونریزی ویتره بعد از عمل در یک مورد و پیشرفت کاتاراکت در 4 مورد مشاهده شد.نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که انجام ویترکتومی عمیق در بیماران با ادم ماکولای دیابتی مقاوم به درمان با لیزر، منجر به کاهش ادم ماکولا و افزایش بینایی می شود.

پیشینه و هدف: جراحی زودهنگام، درمان انتخابی ارجح عروق بازمانده جنینی (PFV) یا زجاجیه اولیه هیپرپلاستیک پایدار (PHPV) می‏باشد ولی مفید بودن نقش آن، مورد چالش است. این مطالعه به منظور شناسایی ویژگی‏های مربوط به پیامدهای درمان جراحی و غیرجراحی PFV براساس طبقه‏بندی تعدیل‏شده، در بیمارستان لبافی‏نژاد تهران انجام شد.مواد و روش‏ها: مطالعه بر روی مجموعه موارد این بیماری (case series) شامل 54 چشم از 47 بیمار مبتلا به PFV که به طور متوالی طی سال‏های 77-1360 به مرکز ارجاعی فوق مراجعه کرده بودند انجام شد. درمان جراحی شامل لنزکتومی و ویترکتومی از طریق پارس‏پلیکاتا در 34 چشم و لنزکتومی و ویترکتومی به روش ترنس‏لیمبال در 5 چشم بود. پانزده چشم نیز به روش غیرجراحی درمان شدند. پیامدهای مورد سنجش عبارت بودند از بهبود بینایی (حداقل یک رده ارتقا در بهترین دید اصلاح‏شده نهایی براساس رده‏بندی Zipf در مقایسه با دید اولیه منوط به این که دید نهایی حداقل برابر CSUM، معادل 30/20-100/20 باشد) و میزان پسندیدگی ظاهر که به صورت وجود نداشتن موارد: اربیت کوچک، چشم به ظاهر کوچک همراه با میکروکورنه‏آ و هیپوتونی، انحراف چشم به میزان بیش از 35 پریزم‏دیوپتر بدون سابقه جراحی استرابیسم و کدورت واضح قرنیه تعریف شد.یافته‏ها: با حذف 6 چشم که در جریان عمل، غیرقابل جراحی تلقی شدند؛ در  33چشم جراحی‏شده، 10 چشم (3/30 درصد) به بهبود بینایی دست یافتند که 4 چشم به PFV قدامی و 6 چشم به PFV مرکب مبتلا بودند. براساس تحلیل تک‏متغیری، عواملی نظیر PFV قدامی، انجام جراحی در PFV مرکب و برخورداری از شبکیه طبیعی؛ همراهی ضعیفی با شانس بیش‏تر بهبود بینایی داشتند. در تحلیل رگرسیون چندمتغیری، نسبت شانس ایجاد ظاهر ناپسند در افراد مونث بیش از افراد مذکر (OR=10.5) و در موارد دوطرفه بیش از موارد یک‏طرفه (OR=7.9) بوده است. فرزندان والدین خویشاوند به انواع شدیدتر PFV مبتلا بودند. نتیجه‏گیری و پیشنهاد: به رغم پایین بودن توانش (پتانسیل) بینایی در PFV؛ برخی از چشم‏های مبتلا به PFV قدامی یا مرکب و دارای شبکیه طبیعی، بعد از جراحی به بهبود بینایی دست یافتند. هیچ عامل منفردی به جز جنس و PFV دوطرفه، به طور موردی قادر به پیش‏گویی نتایج درمان نبودند. درمان باید بسته به مورد و براساس یافته‏های بالینی انتخاب گردد. مطالعات ژنتیکی در فرزندان والدین خویشاوند می‏تواند اطلاعات باارزشی را به دست دهد.

هدف: تعیین عوارض و نتایج کالبدشناختی و بینایی روشهای بیرون آوردن جسم بیگانه داخل شبکیه ای در مرکز چشم پزشکی بیمارستان لبافی نژاد تهران. روش پژوهش: این مطالعه به روش بررسی اطلاعات موجود در پرونده های بیمارانی که به دلیل وجود جسم بیگانه داخل شبکیه ای، طی سالهای 81-1372 تحت عمل جراحی قرار گرفته بودند انجام شد. همه بیماران تحت جراحی ویترکتومی عمیق و خارج نمودن جسم بیگانه شبکیه ای به روش استفاده از فورسپس و یا آهن ربای خارجی قرار گرفتند. دید قبل و بعد از عمل، اندازه، جنس و محل جسم بیگانه و روش خارج نمودن آن، عوارض پس از عمل و فاصله زمانی بین مصدومیت و جراحی بررسی شدند. سپس نتایج با روش تک متغیری و چند متغیری مورد قضاوت آماری قرار گرفتند.یافته ها: از میان 417 پرونده، 30 چشم از 29 بیمار دارای جسم بیگانه داخل شبکیه ای بودند که همه بیماران مرد بودند و میانگین سنی 28.3 سال داشتند. میانگین زمان پیگیری 21.5 ماه بود. علل مصدومیت در 6 مورد (20 درصد)، انفجار مواد منفجره باقیمانده از زمان جنگ و در 24 مورد (80 درصد) ضربات نافذ به ویژه چکش کاری بود. جسم بیگانه در 83 درصد موارد، آهنی بود. در 12 مورد (40 درصد) از آهن ربای خارجی و در 18 مورد (60 درصد) از فورسپس داخل چشمی به کمک فلوت یا آهن ربای داخلی از طریق پارس پلانا یا لمب برای خارج نمودن جسم بیگانه استفاده شد. در 7 مورد، پیش از عمل، شبکیه اطراف جسم بیگانه با لیزر آرگون، تحت فوتوکو آگولیشن قرار گرفته بود. ماکولاپوکر در 23.3 درصد و پارگی شبکیه خلف به اسکلروتومی در 30 درصد موارد رخ داد. دید اصلاح شده نهایی 20.40 یا بهتر در 12 مورد (40 درصد) و دید جسم بیگانه و فاصله زمانی مصدومیت تا جراحی نداشت. شبکیه در همه بیماران در آخرین معاینه چسبیده بود. نتیجه گیری: گرچه خارج نمودن جسم بیگانه داخل شبکیه ای با عوارض متعددی همراه است ولی نتایج کالبدشناختی و بینایی خوبی دارد و انتخاب روش جراحی، متناسب با نوع و محل جسم بیگانه در شبکیه تعیین میشود ولی به طور کلی، دو روش فورسپس داخل چشمی و آهن ربای خارجی، به لحاظ نتایج بینایی 20.200 یا بهتر و عوارض بعد از عمل ارجحیتی بر هم ندارند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

هدف: تعیین میزان موفقیت آناتومیک جراحی ویترکتومی در پارگی وسیع شبکیه و عوامل موثر بر نتایج این عمل جراحی. روش پژوهش: مطالعه با بررسی پروندهای 63 بیمار ویترکتومی شده به علت پارگی وسیع شبکیه از 1374 لغایت اسفند 1381، در بیمارستان لبافی نژاد انجام شد. در همه بیماران عمل جراحی استاندارد شامل ویترکتومی عمیق، گذاشتن باند حلقوی، ریتنوپکسی و تامپوناد داخل چشمی انجام گیرد. آناتومیک به سه دسته موفقیت کامل، موفقیت نسبی و عدم موفقیت تقسیم بندی شد. نقش عوامل قبل، حین و بعد از عمل جراحی شامل سن، جنس، دید قبل از عمل،RAPD  قبل از عمل، محل و وسعت کنندگی شبکیه،PVR  وضعیت ماکولا، فاصله زمانی بین بروز علایم تا عمل جراحی، وجود بیماریهای دیگر، روش جراحی و مدت پی گیری، بر روی موفقیت آناتومیک ویترکتومی بررسی گردید. یافته ها: تعداد 68 چشم از 63 بیمار با متوسط سنی 31.2±17.2 سال بررسی شدند. بیماران شامل 50 مرد (79.4 درصد) و 13زن (20.6 درصد) بودند. بیماری زمینه ای در 39 چشم (57.3 درصد) وجود داشت که شایع ترین آنها، نزدیک بینی بالا بود (33.8 درصد). ویترکتومی به طور متوسط 30 روز بعد از شروع علایم انجام شده بود. میانه مدت پیگیری بعد از عمل 10ماه (54.5-1 ماه) بود. در 64 چشم برای تامپوناد از روغن سیلیکون استفاده شد که در 36 چشم از این روغن تخلیه گردید. میزان موفقیت آناتومیک نهایی 73.8 درصد بود. از میان عوامل بررسی شده، تنها PVR قبل از عمل در موفقیت آناتومیک موثر بود. نتیجه گیری: میزان موفقیت آناتومیک در این بیماران قابل مقایسه با نتایج سایر مراکز دنیا و بهتر از نتایج قبلی همین مرکز بوده است. اگر عمل جراحی بیماران با پارگی وسیع شبکیه زودتر و قبل از ایجادPVR  انجام گیرد؛ احتمال موفقیت آناتومیک بیش تر خواهد شد.

زمینه: این مطالعه جهت بررسی عوارض و نتایج بینایی پس از جراحی ویترکتومی در بیماران دارای جسم خارجی داخل چشمی انجام شده است.روش: این مطالعه توصیفی به صورت گذشته نگر بر روی اطلاعات پرونده بیمارانی که از فروردین 1380 تا بهمن 90 به دلیل وجود جسم خارجی داخل چشمی تحت عمل جراحی قرار گرفته بودند، انجام شد. بیماران تحت جراحی ویترکتومی عمیق و خارج نمودن جسم خارجی داخل چشمی قرار گرفتند. دید قبل و پس از عمل، اندازه، جنس و محل جسم خارجی و روش خارج کردن آن، عوارض پس از عمل و فاصله زمانی بین تروما و جراحی بررسی شدند.نتایج: 32 چشم در 32 بیمار مورد بررسی قرار گرفتند، همه بیماران مرد و میانگین سنی 30.26 سال بود. متوسط مدت زمان پی گیری 25.16 ماه بود. 25 مورد (70.5 درصد) دارای جسم خارجی با جنس آهن بودند و در 17 چشم از آهن ربای خارجی و در 12 چشم از فورسپس داخل چشمی جهت بیرون آوردن جسم خارجی استفاده شد. ماکولار پاکر و اسکار ماکولا در 6 بیمار (18.7 درصد) گزارش شد. دید نهایی اصلاح شده 20.40 و بهتر در 7 چشم (21.9 درصد) و دید 20.200 و بهتر در 16 چشم (50 درصد) گزارش شد. ارتباط آماری معناداری بین دید نهایی اصلاح شده 20.200 و بهتر با محل، اندازه، نوع و زمان بیرون آوردن جسم خارجی مشاهده نشد.نتیجه گیری: روش بیرون آوردن جسم خارجی با توجه به نوع، اندازه و محل آن می تواند متفاوت باشد. جراحی ویترکتومی در این بیماران دارای نتایج خوبی است. استفاده از آهن ربای خارجی یا فورسپس داخل چشمی برتری خاصی نسبت به یکدیگر ندارند.

هدف از این مطالعه بررسی تغییرات توپوگرافیک قرنیه بعد از عمل جراحی اسکلرال باکلینگ و ویترکتومی بوده است که به روش observational prosopective case series انجام شد. در این تحقیق 49 چشم (شامل چشمهای افاک و فاکیک) از 48 بیمار براساس نوع عمل جراحی بررسی شد که بیماران به 4 گروه تقسیم شدند. 10 بیمار تحت عمل لوکال باکلینگ (گروه 9، A بیمار تحت عمل ویترکتومی بدون استفاده از باکل (گروه 18 ، B بیمار تحت عمل ویترکتومی همراه با Encricling (گروه c) و 12 بیمار تحت عمل Encricling همراه با Additional segmental buckling (گروه D) قرار گرفتند. برای این چشمها قبل از عمل، یک ماه، 3 ماه و 6 ماه بعد از عمل، کراتومتری و ویدیوکراتوگرافی انجام شد. در این مطالعه اختلاف معنی داری از نظر میزان آستیگماتیسم قرنیه ای اعمال شده و میزان سیلندر رفراکتیو در بین 4 گروه مشاهده شد. اما اختلاف آماری معنی داری از نظر میزان اسفری و همچنین از نظر وضعیت لنز (فاکیا و آفاکیا) بین 4 گروه وجود داشت. از نظر تغییرات سیلندر کراتومتریک در گروه A بین موارد قبل از عمل و 6 ماه بعد از عمل، اختلاف معنی داری وجود داشت (Pv<0.05) و از نظر تغییرات Spherical equivalent در گروه های B ، C و D بین موارد قبل از عمل و 6 ماه بعد از عمل وینز در گروه فاکیک وآفاکیا اختلاف معنی دار آماری مشاهده گردید (Pv<0.05). بعد از لوکال یا Additional segmental buckling (گروه های A,D) شیب قرنیه منطبق بر محل باکل با شیوع زیاد مشاهده شد. در گروه و ویترکتومی ( گروه B) افزایش شیب قرنیه که منطبق بر محل بخیه های اسکرال بود ایجاد گردید و با مرور زمان تبدیل به شیب مرکزی قرنیه گردید. بعد از ویترکتومی به همراه Encricling (گروه c) تغییرات مشابهی ایجاد شد اما با گذشت زمان شیب مرکزی قرنیه از بین رفت. در کل تغییرات قرنیه تا 6 ماه بعد از عمل جراحی به صورت غیر منظم غیر قرینه ابزار مفیدی باقی ماند. به صورت یک نتیجه گیری کلی میتوان گفت ویدیوکراتوگرافی قرنیه ابزار مفیدی برای بررسی تغییرات شعاع انحنای قرنیه بعد از عمل جراحی اسکلرال باکلینگ و ویترکتومی میباشد. در تمام گروه های مورد مطالعه تغییر شکل قرنیه به صورت غیر منظم و غیرقرینه وجود داشت که طرح تغییرات ایجاد شده بر حسب نوع عمل جراحی انجام شده متفاوت بود.

هدف: ارزیابی نقش نوروتومی دیسک بینایی از طریق ویترکتومی در درمان نوروپاتی ایسکمیک قدامی غیرآرتریتی عصب بینایی. روش پژوهش: هفت چشم از 7 بیمار انتخاب شده با افت شدید بینایی (دید کمتر از 20.800) ناشی از از نوروپاتی ایسکمیک قدامی غیرآرتریتی قدامی عصب بینایی تحت نوروتومی دیسک بینایی از طریق ویترکتومی به صورت شعاعی در سمت نازال قرار گرفتند. حدت بینایی و میدان بینایی (در صورت امکان) اندازه گیری شدند و آنژیوگرافی با فلورسین نیز قبل و بعد از عمل انجام شد.یافته ها: بیماران شامل 4 مرد و 3 زن در سنین 8.9±53.4 با دامنه سنی 65-36 سال بودند. بیماری، در 5 مورد دوطرفه بود. یماران به مدت 7±13 هفته پیگیری شدند. میانگین حدت بینایی قبل از از عمل، معادل 20.2400 و بعد از عمل معادل 20.250 بود که دید در مقایسه با قبل از عمل، به طور متوسط، معادل 10 خط افزایش یافت. بهبود بینایی در 6 بیمار به دست آمد. یک بیمار دچار نورگ زایی کوروییدی پری پاپیلاری شد. در دو بیمار با دید کافی، امکان اندازه گیری میدان بینایی قبل از عمل وجود داشت که میدان بینایی بعد از عمل آنها بهبود قابل ملاحظه ای را نشان داد. در 5 بیمار، افت دید به حدی بود که انجام میدان بینایی قبل از عمل، مقدور نبود.نتیجه گیری: شل کردن حلقه صلبیه ای نواحی پره لامینار و لامینار سر عصب بینایی، موجب کاهش فشردگی میگردد و ممکن است مانع نکروز رشته های درگیری که قابل زنده ماندن هستند، شود. به رغم بهبود دید در بیماران ما، نیاز است که نوروتومی دیسک بینایی از طریق ویترکتومی، تحت یک کارآزمایی بالینی تصادفی شده ارزیابی گردد.

هدف: تعیین علل، نتایج بینایی و آناتومیک و عوارض ویترکتومی در خون ریزی غیرترومایی و غیر دیابتی زجاجیه (NDVH) در بیماران مراجعه کننده به بیمارستان شهید دکتر لبافی نژاد طی سال های 1372-82.روش پژوهش: پرونده همه بیمارانی که طی مدت مزبور به علت NDVH غیر ترومایی، ویترکتومی شده و حداقل 6 ماه پی گیری شده بودند؛ از نظر ویژگی های فردی و نتایج معاینات قبل و بعد از جراحی مورد بررسی قرار گرفتند.یافته ها: مطالعه بر روی 50 چشم (54.2 درصد چشم راست) از 49 بیمار (51 درصد مرد) با میانگین سنی 62.7±10.3 سال (35-87 سال) انجام شد. متوسط حدت بینایی قبل از عمل، 2.36±0.52 لوگمار بود. بر اساس مشاهدات حین عمل، شایع ترین علل NDVH غیر ترومایی عبارت بودند از انسداد شاخه ای سیاهرگ شبکیه (56 درصد)، انسداد سیاهرگ مرکزی شبکیه (16 درصد)، نورگ زایی مشمیه (12 درصد) و جدا شدگی خلفی زجاجیه همراه با پارگی شبکیه، بیماری ایلز (Eales)، ویتریورتینوپاتی مادرزادی خانوادگی و سندرم ترسون (هر کدام 4 درصد). در معاینه 6 ماه بعد از عمل، متوسط حدت بینایی 1.38±0.72 لوگمار بود که نسبت به دید قبل از عمل، افزایش معنی داری داشت (P<0.0001). شایع ترین علل کاهش بینایی قابل تشخیص در معاینه 6 ماه بعد از عمل، عبارت بودند از تغییرات پیگمانته ماکولا (26 درصد)، آتروفی عصب بینایی (16 درصد)، کدورت شدید عدسی (12 درصد) و غشای روی شبکیه ای (8 درصد).نتیجه گیری: به رغم افزایش معنی دار آماری در حدت بینایی بعد از ویترکتومی، در اغلب موارد خون ریزی غیرترومایی و غیر دیابتی زجاجیه، به علت پاتولوژی ماکولا ناشی از عامل زمینه ای خون ریزی، بهبود بالینی قابل توجهی در حدث بینایی مرکزی رخ نخواهد داد.