زمینه و هدف: ایجاد اتصال مناسب بین پرسلن ونیر و کور زیرکونیا، سبب افزایش دوام رستوریشن شده و از مسایل مهم در پروتزهای ثابت می باشد. هدف از این مطالعه شناخت روشی مؤثر جهت آماده سازی سطحی زیرساخت های زیرکونیا جهت افزایش استحکام باند برشی پرسلن به سطح زیرکونیا بود. روش بررسی: تعداد 75 نمونه زیرکونیا (Y-TZP) سیلندری (قطر 7 میلی متر و ضخامت 3 میلی متر) سینتر شدند. بر اساس آماده سازی سطحی نمونه ها به صورت تصادفی به 3 گروه کنترل، air abrasion و لیزرEr-YAG تقسیم شده و سطح نمونه ها بعد از آماده سازی سطحی توسط میکروسکوپ SEM از نظر تغییرات سطحی بررسی شد. با استفاده از یک مولد فلزی، پرسلن بر روی سطح زیرکونیا ونیر و سپس پخت شد. بعد از ترموسایکل، استحکام باند برشی پرسلن به زیرکونیا اندازه گیری شده و سپس نوع شکست به وسیله استریومیکروسکوپ بررسی شد. داده ها توسط آزمون های واریانس یک طرفه (ANOVA) و Tukey مورد ارزیابی قرار گرفتند. یافته ها: آزمون واریانس یک طرفه، اختلاف معنی داری بین میانگین استحکام باند برشی گروه های تحت مطالعه نشان داد (001/0=P). بیشترین مقدار استحکام باند برشی در گروه سندبلاست (S) و کمترین استحکام باند در گروه کنترل (C) دیده شد. آنالیز داده های نوع شکست نشان داد که اختلاف آماری معنی داری در نوع شکست در 3 گروه مورد بررسی وجود نداشت و شکست Adhesive بالاترین میزان شکست در فصل مشترک ونیر سرامیکی بود. نتیجه گیری: بیشترین مقدار استحکام باند برشی بین زیرکونیا و پرسلن با سندبلاست نمودن سطوح زیرکونیا در مقایسه با کاربرد لیزر Er-YAG به دست آمد.

در سال های اخیر استفاده از زیرکونیا به عنوان کور ساپورت کننده با استحکام بالا در رستوریشن های تمام سرامیک مقبولیت زیادی یافته است. موارد شکست ایجاد شده در رستوریشن های زیرکونیایی عمدتاً به دلیل ضعف در توده پرسلن ونیر و عوامل دیگری از جمله روش ونیر می باشد. غیر از روش متداول ونیر دستی، روش های دیگری از جمله پرس و ونیر دیجیتال اخیراً معرفی و مورد استفاده قرار گرفته اند. از سویی دیگر استفاده از زیرکونیای مونولیتیک بدون ونیر نیز راه حلی برای کاهش شکست می باشد. هدف از این مطالعه، مروری بر مقالاتی بود که به مقایسه سه روش موجود برای ونیرینگ رستوریشن های زیرکونیا پرداخته اند و مقایسه تأثیر این روش ها بر میزان شکست (failure) رستوریشن های زیرکونیایی و همچنین مقایسه با زیرکونیای مونولیتیک می باشد. در متن این مطالعه مروری 42 مقاله در بازه سال های 2000 تا پایان 2016 با استفاده از کلید واژه های مرتبط از موتورهای جستجوگر PubMed, google scholar استفاده شدند. در اغلب مقالات، روش ونیرینگ دیجیتالی به عنوان بهترین روش ونیرینگ با کمترین میزان شکست گزارش شده است و همچنین خصوصیات مکانیکی زیرکونیای مونولیتیک بالاتر از زیرکونیای ونیر شونده با روش دستی بوده است.

زمینه و هدف: پرسلن لامینیت ونیر به جهت برداشت کم و زیبایی پایدار یکی از ترمیم هایی است که امروزه نقش مهمی در زمینه دندانپزشکی زیبایی پیدا کرده است. به جهت اینکه شکستگی یکی از عوامل مهم در لامینت های پرسلن می باشد طرح مناسب تراش دندان نقش مهمی در مقاومت به شکست پرسلن لامینیت ونیر دارد. هدف این بررسی تاثیر دو نوع تراش در مقاومت به شکست پرسلن لامینیت ونیر در مقابل نیروهای متناوب (cyclic loads) است.روش بررسی: در این مطالعه 30 دندان ثنایای مندیبل انتخاب و به طور تصادفی به سه گروه تقسیم شد گروه اول گروه کنترل بود.گروه دوم، گروه تراش Window بود که دندان ها 3/0 میلی متر در سرویکال، 5/0 میلی متر در ناحیه میانی و 7/0 میلی متر در انسیزال تراش داده شد. گروه سوم گروه Incisal lap بود که علاوه بر تراش فوق، 2 میلی متر لبه انسیزال کوتاه شد. سپس 20 ونیر با پرسلن فلدسپاتیک آماده شد که با سمان دوال کیور چسبانده شدند. نمونه ها در معرض نیروهای cyclic؛(720000 سیکل، فرکانس 1.3Hz، نیروی 30 نیوتن) و ترموسایکلینگ (55-5 درجه با فاصله زمانی 60 ثانیه، 500 سیکل) قرار گرفتند. سپس نمونه ها در دستگاه Universal testing machine با سرعت 1mm/min تست شدند تا شکست اتفاق افتاد.یافته ها: 5 نمونه از گروه Window، یک نمونه از گروه Incisal lap و دو نمونه از گروه شاهد در طول Cyclic laod دچار شکست شدند. میانگین نیروها تحت دستگاه) Universal testing machine بر حسب مگا پاسکال): گروه(641/33-248/92)394/10 :Window ، گروه (479/80-135/45)273/47 :Incisal lap و گروه کنترل: 96/768 (01/561-08/1115). لازم به ذکر است که اعداد داخل پرانتز دامنه داده ها می باشد. جهت تحلیل یافته ها از تست های آماری، LSD، chi2،ANOVA  استفاده شد.نتیجه گیری: تفاوت آماری بین گروه ها معنی دار بود. تحت نیروهای ممتد مقاومت به شکست گروه شاهد بیشتر از گروه Window و Incisal lap و همچنین گروه Window از گروه Incisal lap بیشتر بود. قبل از اینکه نمونه ها تحت فشارهای ممتد زیر دستگاه Universal testing machine قرار بگیرد نیروهای متناوب به آنها وارد و مشخص شد که تراش lap Incisal نسبت به تراش window دارای مقاومت بیشتری برابر شکستگی ناشی از خستگی می باشد.

زمینه و هدف: اطلاعات کمی از استحکام برشی اتصال ونیرهای پرسلنی به مینا با استفاده از کامپوزیت قابل سیلان به عنوان ماده Luting وجود دارد. این مطالعه با هدف مقایسه اثر کامپوزیت قابل سیلان و سمان رزینی بر استحکام برشی اتصال ونیر پرسلنی به مینا انجام گردید. روش بررسی: مطالعه به روش تجربی و به صورت کارآزمایی آزمایشگاهی یک سو بی خبر انجام گردید. سی عدد دندان قدامی پایین تازه خارج شده گاوی سالم و بدون نقایص مینایی تهیه و به دو گروه تقسیم شدند. دیسک های پرسلنی فلدسپاتی آماده شده با استفاده از دو گروه سمان رزینی Panavia F2 و کامپوزیت قابل سیلان Filtek flow مطابق دستور کارخانه به مینای گاوی متصل گردیدند. نمونه ها به مدت سی روز در آب 37 درجه سانتی گراد نگهداری شده و تحت پانصد سیکل حرارتی قرار گرفتند. سپس به وسیله Universal testing machine برای تعیین استحکام برشی اتصال مورد آزمایش قرار گرفتند. سطوح شکسته شده با استفاده از Stereomicroscop مورد مشاهده قرار گرفته و الگوی شکست برای هر نمونه مشخص شد. از آزمون t برای مقایسه دو گروه استفاده گردید. یافته ها: میانگین استحکام اتصال در گروه Ppanvia F2 برابر 26.42±8.2 و در گروه Fitek Flow برابر 17.25±8.1 مگاپاسکال بوده است. مقایسه دو گروه با استفاده از آزمون t نشان دهنده تفاوت معنی دار آماری بین دو گروه بود (P<0.005) و الگوی شکست در نمونه های گروه اول اکثرا %46.7 به صورت Cohesive و در گروه دوم اکثرا %86.7 به صورت Adhesive بوده است. نتیجه گیری: در محدوده این مطالعه استحکام برشی حاصل از Dual cure panavia F2 به طور معنی داری بیشتر از Light cure Filtek Flow بود.

مقدمه: ونیر کامپوزیتی به عنوان یک گزینه درمانی زیبا و محافظه کارانه برای اصلاح دندانهای تغییر رنگ یافته و بد شکل مورد استفاده قرار می گیرد. با توجه به تأثیر روش نوردهی بر میزان استرس ناشی از انقباض پلیمریزاسیون، مطالعه فوق با هدف تعیین تأثیر روشهای مختلف نوردهی بر استحکام باند برشی کامپوزیت به مینا و عاج طرح ریزی شد. مواد و روشها: در این مطالعه آزمایشگاهی، 72 دندان پره مولر به دو گروه مساوی مینایی و عاجی تقسیم شدند. در هر کدام از گروهها، سطوح باکال تا حصول یک سطح صاف مینایی یا عاجی ساییده شده و سپس نمونه ها در مکعبهای آکریلی مانت شدند. سطوح به باندینگ Single Bond 2 آغشته و کیور گردیدند. بر اساس سه روش نوردهی Conventional، Soft-start و Pulse-delay، نمونه های هر دو گروه به سه زیرگروه تقسیم شدند (12n=). پس از فرم دهی یک استوانه از کامپوزیت Z250 بر روی سطوح با استفاده از روشهای نوردهی متفاوت، استحکام برشی نمونه ها اندازه گیری شد. داده ها با آنالیز واریانس یک طرفه به همراه آزمون مقایسات چندگانه Tukey تحلیل شدند (05/0=α ) یافته ها: آزمون واریانس یک طرفه تفاوت آماری معنی داری در استحکام باند برشی کامپوزیت به مینا بین زیرگروههای مینایی نشان نداد (185/0P=)، حال آنکه تفاوت استحکام باند برشی کامپوزیت به عاج بین زیرگروههای عاجی معنی دار بود (042/0P=). بیشترین نوع شکست در بین تمامی زیرگروهها مربوط به نوع ادهزیو بود. نتیجه گیری: بر اساس نتایج این مطالعه، نوردهی به روش Pulse-delay و Soft-start در هر دو گروه مینایی و عاجی می تواند باعث افزایش استحکام باند برشی گردد. این امر در گروههای عاجی مصداق بیشتری دارد.

زمیه و هدف: هدف از این مطالعه بررسی تاثیر کور فلزی و زیرکونیایی بر رنگ رستوریشن ها و نیز بررسی تاثیر پشت پوش (Backing) بر رنگ رستوریشن سرکون زیرکونیا بود.روش بررسی: نمونه های مورد مطالعه شامل دیسک های سرکون زیرکونیا و دیسک های متال سرامیک از آلیاژ طلای زرد و آلیاژ بیس متال با رنگ پرسلن ونیر کنندهA2  و دو ضخامت پرسلن ونیر کننده (0.7mm و 1.2mm) بود. از هر گروه سه نمونه دیسک شکل آماده شد. دیسک های متال سرامیک شامل دیسک هایی از جنس آلیاژ نیکل کروم (Verobond) و آلیاژ طلا (World 89) با دو رنگ A2 و A3/5 و دو ضخامت پرسلن ونیر کننده بود. برای دیسک های سرکون زیرکونیا سه پشت پوش از آلیاژ طلای زرد، آلیاژ نیکل کروم و کامپوزیت رنگ A3 ساخته شد. اندازه گیری رنگی دیسک های زیرکونیایی (روی سه نوع پشت پوش) و دیسک های متال سرامیک با دستگاه اسپکتروفتومتر انجام گرفت. از آنالیز واریانس یک طرفه و آزمون توکی برای بررسی آماری استفاده شد.یافته ها: مقادیر a، b،L  رستوریشن های سرکون زیرکونیا روی سه نوع پشت پوش تفاوت معنی دار با هم نداشتند (P>0.05). در مقایسه دو به دو بین انواع رستوریشن ها،a  در رستوریشن های متال سرامیک به طور معنی دار ی بیشتر از رستوریشن سرکون زیرکونیا بود (P<0.05).نتیجه گیری: رستوریشن سرکون زیرکونیا کاملا قادر به پوشاندن پشت پوش زیرین خود است.

مقدمه: هدف این مطالعه مقایسه استحکام برشی دو کور زیرکونیایی به دو پرسلن به پیشنهاد کارخانه سازنده در دو سیستم VITA و IVOCLAR بود. مواد و روش ها: در این مطالعه آزمایشگاهی ابتدا با دستگاه CNC (Computer Numerical Control) نمونه برنجی شبیه دندان تراش خورده ساخته شد. سپس روی آن توسط دستگاه CAD_CAM 20 کور زیرکونیایی Vita In-Ceram YZ Cubes و 20 کور زیرکونیایی IPS e max zir CAD تهیه شد. نیمی از کورها با پرسلن VitaVM9 و نیمی دیگر با IPS e. max Ceram ونیر گردید. در گروه های اول تا چهارم به ترتیب کور و ونیز Vita، کور Vita و ونیر Ivoclar، کور Ivoclar و ونیر Vita و کور و ونیر Ivoclar مورد بررسی قرار گرفت. سپس نمونه ها در دستگاه تست یونیورسال (UTM) با سرعت 0.5 میلی متر بر دقیقه تحت نیروی استاتیک قرار گرفتند تا شکست حاصل شود، نوع شکست با میکروسکوپ الکترونی مشخص شد. از تست Schmitz-Schulmeyer برای ارزیابی استحکام باند برشی کور - ونیر استفاده شد. جهت تجزیه و تحلیل اطلاعات، آنالیز واریانس دو عاملی و رگرسیون لجستیک با استفاده از SPSS با ویرایش 19 انجام شد.(a=0.05) یافته ها: مقدار استحکام باند برشی برای گروه های اول تا چهارم به ترتیب 2.67±10.58، 5.12±9.3، 3.30±10.35 و 2.47±6.72 مگاپاسکال بود. نوع کور اثری در استحکام باند برشی نداشت (P=0.869) ولی نوع ونیر در میزان استحکام باند برشی مهم بود (P=0.027). ونیر Vita میزان بالاتری از استحکام باند به کور را نشان داد. برای هر دو کور بعد از ارزیابی میکروسکوپی نمونه ها ترکیبی از شکست های Cohesive در لایه ونیر و شکست Cohesive, Adhesive) Mixed) در مرز دولایه را نشان دادند و هیچ شکست کامل Adhesive)) بین کور زیرکونیایی و ونیرها مشاهده نشد. نتیجه گیری: نتایج نشان می دهند که استحکام باند برشی بین کور زیرکونیایی و ونیر سرامیکی پوشاننده و نوع شکست تحت تاثیر نوع کور قرار نمی گیرند و اما نوع ونیر موثر است.

زمینه و هدف: باند بین کور و ونیرها ضعیفترین قسمت در رستوریشن های تمام سرامیک زیرکونیایی می باشند. با توجه به احتمال تاثیر رنگ آمیزی کورها و نوع ونیر، هدف از این مطالعه بررسی این دو عامل در استحکام باند ریز کششی کور زیرکونیایی با دو نوع ونیر پرسلنی با رنگ آمیزی و بدون رنگ آمیزی بود.روش بررسی: در این مطالعه تجربی، نمونه های دیسک شکل با استفاده از کور زیرکونیایی Zirkonzahn (MAD/MAM) ساخته شد. برای ونیر این نمونه ها سرامیک های Ceram Kiss وZirkonzahn ICE  مورد استفاده قرار گرفت. نیمی از نمونه ها با محلول A2 رنگ آمیزی شدند. سپس دیسک ها در هر گروه برش خوردند (به تعداد 30 میکروبار) و باند ریز کششی در هر گروه ارزیابی شد. نمونه ها با SEM مورد بررسی قرار گرفتند و در نهایت داده ها با روش آنالیز واریانس دو طرفه و Student T-test بررسی شدند.یافته ها: نوع ونیر و تاثیر متقابل ونیر و رنگ آمیزی اثر معنی دار بر استحکام باند ریزکششی داشت ((P<0.001، در حالیکه رنگ آمیزی نتوانست اثر معنی داری بر استحکام باند بگذارد .(P=0.69)نتیجه گیری: با توجه به اثر مشخص نوع ونیر در استحکام باند ونیر-کور، انتخاب درست این مواد برای دست یافتن به استحکام باند کافی بین کور و ونیر برای جلوگیری از لایه لایه شدن و پریدن رستوریشن های ونیری زیرکونیا لازم به نظر می رسد.

مقدمه: هدف از این مطالعه بررسی مقاومت شکست(FR) روکش های بر پایه زیرکونیا که با روش های مختلف ونیر شده اند و تعیین میزان درز لبه ای قبل و بعد از ونیر کردن می باشد. مواد و روش ها: تعداد 30 کوپینگ زیرکونیا ساخته شده با CAD/CAM (computer-aided design/computer-aided machine) به سه گروه تقسیم شدند. در گروه لایه گذاری با پرسلن (PL)کوپینگ ها با پرسلن فلدسپاتیکVM9 به روش دستی ونیر شدند. در گروه کامپوزیت غیر مستقیم (IC) کامپوزیت Gradia Indirect روی کوپینگ ها ونیر شد و در گروه CAD-on (CO) ونیر از سرامیک Vitamark II ساخته شده با دستگاه CAD/CAM روی کوپینگ ها سمان شد. برای هر نمونه میزان درز لبه ای قبل و بعد از ونیر در چهار نقطه(باکال، لینگوال، مزیال و دیستال) با استفاده از استریومیکروسکوپ و نرم افزار (Motic Images Plus 2. 0 ML) محاسبه شد تمام روکش ها روی دای های مربوطه با سمان رزینی سمان شدند و سپس در دستگاه تست یونیورسال تحت نیرو قرار گرفتند تا بشکنند. اطلاعات بدست آمده با استفاده از تست های آنالیز واریانس یک طرفه و آزمون post-hoc Tukey با سطح معناداری 50/0 آنالیز شدند. یافته ها: میانگین FR در گروه PL (N3005)به طور معنی داری بالاتر از گروه IC (N2026) وگروهCO (N1605) بود. (P=0. 000) میانگین درز لبه ای قبل و بعد از ونیر به ترتیب در گروهPL μ m43. 42 وμ m48. 47، در گروهIC μ m44. 69 و μ m51. 06 و در گروهCO μ m53. 03 و μ m56. 08 بود. میزان درز لبه ای قبل و بعد از ونیر کردن در گروه های مطالعه تفاوت معناداری نداشت. (P-value به ترتیب 0. 18 و 0. 56) کمترین تغییرات در میزان درز لبه ی در گروه CO مشاهده شد. نتیجه گیری: روش پرسلن گذاری می تواند مقاومت شکست روکش زیرکونیا را نسبت به دو روشIC و COافزایش دهد. میزان درز لبه ای به دنبال ونیر کردن در هر سه روش در محدوده ی قابل قبول کلینیکی قرار داشت. متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.