مقدمه و هدف مواجهه با منگنز ناشی از فرایند جوشکاری ممکن است موجب ابتلا به بیماری های گوناگونی شود. این مطالعه با هدف بررسی غلظت منگنز حاصل از فرایند جوشکاری در منطقه تنفسی کارگران کارخانه سوله سازی شهرستان آمل انجام شد. روش کار مطالعه حاضر یک مطالعه توصیفی-تحلیلی از نوع مقطعی است. 35 نفر از جوشکاران کارخانه سوله ساری شهرستان آمل (مورد) و 35 نفر از شاغلان واحدهای اداری (شاهد) در این مطالعه شرکت کردند. غلظت ذرات قابل استنشاق و غلظت منگنز در فیوم های جوشکاری به ترتیب با استفاده از روش های استاندارد NIOSH-0600 و NIOSH-7300 اندازه گیری شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 25 و روش های آماری توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و تحلیلی (مربع کای دو، ضریب همبستگی SPearman و آزمون رگرسیون) تجزیه وتحلیل شد. یافته ها: میانگین مواجهه جوشکاران با ذرات قابل استنشاق و منگنز در فیوم جوشکاری به ترتیب 1/2± 2/4 و 0/83± 0/15 میلی گرم بر مترمکعب بود. حداکثر غلظت ذرات قابل استنشاق و منگنز در فیوم جوشکاری به ترتیب 6 و 36/0 و حداقل 7/0 و 04/0 میلی گرم بر مترمکعب بود. بین میانگین غلظت ذرات و غلظت منگنز در فیوم جوشکاری در بین دو گروه کمتر و بیشتر از حد مجاز مواجهه و همچنین غلظت ذرات قابل استنشاق و غلظت منگنز در فیوم های جوشکاری ارتباط معنی داری وجود داشت (0/001>P). نتیجه گیری: میزان مواجهه تمام جوشکارن با منگنز فیوم جوشکاری بیشتر از حد مجاز بوده است؛ بنابراین، انجام اقدامات کنترلی فنی، مهندسی و مدیریتی برای کاهش مواجهه با منگنز پیشنهاد می شود.

مقدمه: تجمع منگنز (Mn) در بافت های مختلف بدن انسان منجر به بیماری منگانیسم، بیماری شبیه پارکینسون همراه با اثرات پاتولوژیک در مغز و سایر اندام ها می شود. داروهای کی لیت کننده فلزات به طور موفقیت آمیزی جهت درمان منگانیسم حاد مورد استفاده قرار گرفته اند. در این مطالعه توانایی پاراآمینوسالیسیلیک اسید (PAS) در کاهش غلظت منگنز در مایعات و بافت های بدن و عوارض آن در حیواناتی که در مجاورت منگنز قرار گرفته اند، ارزیابی شد.روش بررسی: این مطالعه بر روی 20 رت نر بالغ نژاد ویستار که پس از یک دوره یک هفته ای یکسان سازی در چهار گروه پنج تایی طبقه بندی شدند (یک گروه کنترل و سه گروه آزمون که به ترتیب Mn+PAS ,PAS ,Mn دریافت نمودند) صورت گرفت. تزریق داخل صفاقی کلرید منگنز به میزان 8 mg/kg وزن بدن حیوان به مدت یک هفته برای ایجاد مسمومیت و تزریق زیرجلدی یک سی سی PAS با غلظت 1.5 g/l پنج روز در هفته به مدت چهار هفته جهت درمان صورت گرفت. سپس سرم حیوانات برای بررسی عوامل بیوشیمیایی و بافت کلیه جهت بررسی تغییرات هیستوپاتولوژیک جداسازی شد.نتایج: دریافت منگنز باعث افزایش معنی دار سطح منگنز در عصاره کلیه (p<0.05) و ادرار و سرم (p<0.01) حیوانات نسبت به گروه کنترل شد. با مصرف PAS سطح منگنز در سرم و عصاره کلیه کاهش و در ادرار افزایش یافت. افزایش سطح اوره (p<0.05) سرم در گروه آزمون چهارم نسبت به کنترل حکایت از آغاز روند تخریبی کلیه ها داشت. افزایش سیستاتین C و Na+ در سرم حیوانات گروه دوم (p<0.01) بیانگر آسیب کلیوی به موازات مصرف PAS و تقلیل این آسیب در مصرف هم زمان آن با Mn است.نتیجه گیری: PAS در کاهش غلظت منگنز در بدن حیوانات و بهبود عوارض ناشی از تجمع آن در کلیه ها موفق عمل می نماید ولی عوارض جنبی نیز دارد.

زمینه و هدف: قرار گرفتن انسان در معرض غبارات منگنز می تواند باعث بروز بیماری شبیه به پارکینسون به نام منگانیسم شود. برای کاهش عوارض حاصل، داروهای شلات کننده فلزات پیشنهاد شده اند. این پژوهش با هدف بررسی، قدرت شلات کنندگی داروی پاراآمینوسالیسیلیک اسید انجام شده است.روش بررسی: در این مطالعه تجربی بیست رات نر بالغ نژاد ویستار در چهار گروه پنج تایی طبقه بندی شدند (یک گروه کنترل و سه گروه آزمون) و طی دو دوره به ترتیب سالین - سالین، منگنز - سالین، سالین - پاراآمینوسالیسیلیک اسید و منگنز - پاراآمینوسالیسیلیک اسید دریافت نمودند. تزریق داخل صفاقی کلرید منگنز به میزان 8 mg/kg وزن بدن حیوان به مدت یک هفته برای ایجاد مسمومیت و تزریق زیر جلدی یک سی سی پاراآمینوسالیسیلیک اسید با غلظت 1.5 g/l پنج روز در هفته به مدت چهار هفته جهت درمان صورت گرفت. سپس سرم حیوانات برای بررسی فاکتورهای بیوشیمیایی و بافت کبد آنها برای بررسی تغییرات هیستوپاتولوژیک جداسازی و فیکس شدند. داده ها توسط آزمون های آماری آنالیز واریانس یک طرفه و سپس تست توکی تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: بررسی فاکتورهای بیوشیمیایی بیانگر افزایش معنی دار کلسترول در گروه دوم نسبت به کنترل و کاهش سطح کلسترول خون گروه چهارم نسبت به گروه دوم بود (P<0.01). بیلی روبین مستقیم خون در گروه های دوم و سوم نسبت به کنترل بیشتر بود (P<0.05). بیلی روبین در ادرار حیوانات گروه های دوم و سوم و چهارم مشاهده شد و اوروبیلینوژن در ادرار این گروه ها کاهش داشت (P<0.05). آنزیم های اگزالواستات ترانس آمیناز و پیروات ترانس آمیناز در گروه سوم و آنزیم آلکالین فسفاتاز در گروه های دوم و چهارم نسبت به کنترل افزایش معنی دار داشتند (P<0.05).نتیجه گیری: داروی پاراآمینوسالیسیلیک اسید در کاهش عوارض مسمومیت با منگنز به خصوص آسیب های کبدی و صفراوی و افزایش کلسترول خون موفق عمل می کند لیکن، استفاده از آن همانند سایر داروها عوارضی را در کبد به همراه دارد.