این مقاله نقش فلسفه تربیتی در ترویج صلح جهانی را از طریق بررسی منازعات تاریخی و معاصر بررسی می کند. در حالی که متفکران - از افلاطون تا نادینگز - بر این باورند که فلسفه فضایل سیاسی و زندگی اخلاقی را می پرورد، منتقدانی چون آرنت و رورتی در اثربخشی سیاسی آن تردید می کنند. مقاله با تکیه بر منظر های استعمارزدایانه و مارکسیستی، محدودیت های گفتمان فلسفیِ جدا از مبارزات مادی را بررسی می کند. سپس به نقد دگرگونی "تستمونیو" از یک ژانر ادبیات مقاومت به ابزاری در پژوهش های دانشگاهی می پردازد و استدلال می کند که این تغییر، هدف اصلی آن را از سیاسی بودن تهی می نماید. در عوض، مقاله خواستار بازگشت به "تستمونیو" به عنوان شاهدی فوری از بی عدالتی است، به ویژه در بحران جاری غزه. با پذیرش نقد درونی و مقاومت در برابر مصادره ایدئولوژیک، فیلسوفان تربیتی می توانند از طریق درگیری انتقادی با مبارزات جهانی، در تحقق صلح سهیم باشند.

  هدف: این مقاله با هدف ریشه یابی منشاء روحیه کم نظیر مقاومت مردم در غزه به بررسی چگونگی تعامل مردم غزه در ادوار مختلف تاریخی با جنگهایی که فاتحان و مهاجمان درغزه داشته اند پرداخته و درستی این گزاره را که روحیه مقاومت در مردم غزه قدمتی به درازای تاریخ دارد، بررسی کرده است.روش: در پاسخ به مسأله در مرحله جمع آوری اطلاعات کتابخانه ای و اسنادی و در مرحله تجزیه و تحلیل داده ها به روش تحلیل تاریخی و روش مقایسه ای بوده است.یافته ها: یافته های پژوهش نشان می دهد که به گواهی تاریخ، غزه با اتکا به فرهنگ نهادینه شده مقاومت در برابر هیچ متجاوزی زانو نزده و نرمش نشان نداده است. از جمله ویژگی های برجسته این فرهنگ شجاعت، دلیری، سرسختی و ظلم ستیزی است که میراث وضعیت جنگی بسیاری است که غزه در ادوار تاریخی از باستان تا کنون با آن درگیر بوده و آزار مردم را موجب شده است.نتیجه گیری: غزه به رغم مساحت کوچکش، موقعیت بسیار مهم جغرافیایی دارد و از مهمترین مکان های روی زمین بوده است که در معرض چشم داشت، جنگ، اشغال و درگیری قرار داشته است. از این رو مردم غزه نسل بعد از نسل برای دفاع از هویت خود جنگیده اند و در برابر مهاجمان سرسخت بوده اند و صفت شجاعت، و قدرت تحمل و صبردر برابر سختی ها و بیزاری از قبول ذلت میراثی است که از پدرانشان به ارث برده اند.

با آنکه کنش های تروریستی، همسانی هایی با جنگ و جرم دارند؛ ولی گزینش هر یک از این دو برای ماهیت حقوقی تروریسم، ویژگی ها و نشانه های متفاوتی به بار می آورد.نگاه بزه محورانه به تروریسم از دریچه مرتکب و رفتار وی است، ولی نگاه جنگ محورانه با سنجه گروه یا شبکه تروریستی انجام می گیرد. روشن است هنگامی که تنها تروریست و رفتار بزهکارانه اش سنجه ارزیابی قرار می گیرد، یک مقرره کیفری شکسته شده و فرجام کار، کیفردادن انجام دهنده بزه است، ولی هرگاه به گروه تروریستی (همچون القاعده) نگریسته می شود، نیرویی دیده می شود که ویژگی هایی چون یکپارچگی و پیوستگی، هدف داربودن، داشتن برنامه، پشتیبانی شدن از سوی کشور ها و گروه ها یا اشخاص و از همه برجسته تر، تلاش بر سر کیش و آیین با دستاویز خشونت، داشته و آن را فراتر از یک گروه یا شخص بزهکار نشان می دهد. در این نوشتار افزون بر گذاردن تروریسم در ترازوی جنگ و جرم، تلاش خواهد شد به صورت نمونه ای به رخداد غزه که در پایان سال 2008 روی داد، پرداخته شود.