پیش زمینه: صدمه به رباط ضربدری جلویی در سنینی که صفحه رشد هنوز باز است به دلیل شدت یافتن حرکات ورزشی رو به افزایش است. صدمه قسمت میانی این رباط یک آسیب خوش خیم و بی اهمیت نیست. این مقاله گزارشی از این گونه پارگی در 67 نوجوان 11 تا 16 ساله و بررسی نتایج درمان های مختلف آن است.مواد و روش ها: در یک مطالعه گذشته نگر  68نوجوان با صفحه رشد باز که طی سال های 1980-1990 دچار پارگی رباط ضربدری جلویی شده بودند شناسایی و بررسی گردیدند. از این تعداد 23 درمان غیر جراحی (بریس، توانبخشی و تغییر در فعالیت های ورزشی ...) داشته و 45 نفر تحت عمل بازسازی رباط با استفاده از 4 رشته از تاندون هامسترینگ قرار گرفته بودند. این بیماران تحت بررسی بالینی مجدد با متوسط پیگیری 70 ماهه در گروه باز سازی شده قرار گرفتند. یافته ها: در گروه باز سازی شده 4 نفر نیاز به منیسکتومی پیدا کردند. تعداد زیادی قادر به انجام ورزش های قبلی خود نبودند. در جدول IKDC تنها 33% در گروه A و 58% در گروه B قرار گرفتند و 10 نفر در پرتونگاری تغییرات دژنراسیون داشتند. در بیمارانی که بازسازی رباط داشتند 87% به فعالیت های قبلی خود بازگشتند، 45% گروه A در جدول IKDC و 32% گروه B بودند. در هیچ مورد صدمه مجدد دیده نشد و آثاری از دفورمیتی یا آسیب به صفحه رشد مشاهده نگردید. نتیجه گیری: پارگی رباط ضربدری جلویی در سنین باز بودن صفحه رشد به علت عدم امکان کنترل سطح فعالیت های ورزشی امکان بالای به وجود آوردن پارگی منیسک و غضروف و ایجاد دژنراسیون زودرس نیاز به جراحی و بازسازی رباط دارد. در افرادی که فعال نبوده و لذا احتمال صدمات مجدد کم باشد می توان عمل را تا بسته شدن صفحه رشد به تعویق انداخت.

قاب مهاربندی شده یکی از فرم های متداول اجرای سازه های فولادی در ایران می باشد. در این سازه ها انواع مهاربندها به عنوان سیستم باربر جانبی به کار می رود و در محاسبات، اتصالات تیر و ستون این قاب ها به صورت مفصلی فرض می گردد. در اجرا نیز سعی می گردد با استفاده از اتصال ساده این فرض واقعیت یابد. واضح است چنین فرضی عملا قابل اجرا نیست، و اتصال تیر و ستون و مهاربند با مقداری گیرداری اجرا می شوند لیکن در جهت محافظه کاری از این اثر صرفنظر می گردد.در این تحقیق رفتار آزمایشگاهی اتصالات قاب فولادی مهاربندی با 2/1 مقیاس تحت بارگذاری چرخه ای بررسی می گردد. این تحقیق با سه آزمایش شامل: قاب متشکل از تیر و ستون، قاب به همراه ورق های اتصال مهاربند در گوشه قاب (Gusset Plate) و قاب به همراه مهاربند ضربدری با مقطع ناودانی با شرایط یکسان بارگذاری، انجام گردید. نتایج نشان می دهد که، اتصالات قاب در این سیستم علیرغم صرفنظر در محاسبات دارای درصدی گیرداری می باشند که با اضافه شدن ورق های اتصال مهاربند در گوشه قاب (Gusset Plate) و متصل شدن آن به تیر و ستون گیرداری به مراتب بیشتری در این اتصالات به وجود می آید.

سازه ها در برابر زلزله های شدید به دلیل تغییر شکل های بزرگ در معرض آسیب های شدید قرار می گیرند. استفاده از مهاربند ضربدری نقش تعیین کننده ای در پایداری سازه ها در مقابل بارهای جانبی ناشی از زلزله و باد دارد. بدیهی است اتصالات در ایفای نقش فوق بسیار حائز اهمیت هستند. هدف این مقاله ارزیابی عملکرد لرزه ای اتصالات فلنجی و همچنین پانل برشی شکل پذیر به عنوان اتصالات میانی در مهاربندهای ضربدری است. برای این منظور با تحلیل عددی در محیط نرم افزار Abaqus، رفتار کمانشی، پس کمانشی و غیرخطی مهاربندهای ضربدری با اتصالات فوق مورد بررسی قرار گرفت و با نتایج حاصل از اتصالات رایج مقایسه شد. نتایج نشان می دهد استفاده از پانل برشی شکل پذیر جاری شونده در اتصال میانی باعث اتلاف انرژی بیشتر توسط مهاربند ضربدری و عدم کمانش اعضای مهاربندی می شود، همچنین استفاده از مهاربند ضربدری با اتصال میانی فلنجی باعث هماهنگی کمانش اعضای مهاربندی و به تبعیت از آن باعث بهبود عملکرد فشاری مهاربند ضربدری می شود.

در این مقاله با توجه ویژه به اتصال میانی، پایداری سیستم بادبندی ضربدری بررسی شده و به منظور بهبود رفتار کمانشی و افزایش ظرفیت باربری سیستم مذکور، یک شیوه ساده و مفید برای اجرای اتصال میانی پیشنهاد گردیده است. مطابق جزییات اجرایی موجود در مراجع معتبر و روش رایج در اجرای بادبندی ضربدری، جفت پروفیل یکی از اعضای قطری در نقطه تلاقی دو قطر قطع گردیده و جفت پروفیل عضو قطری دیگر پیوسته باقی می ماند. ولی در روش پیشنهادی از هر عضو قطری فقط یک پروفیل قطع شده و پروفیل دیگر پیوسته باقی می ماند. لذا با توجه به شیوه اجرای اتصال، نقطه میانی اعضای قطری به سه شکل پیوسته، مفصلی و نیمه پیوسته مدل شده و نتایج حاصل برای بعضی حالت های کاربردی به صورت منحنی نمایش داده شده است. سپس برای وضعیت های ممکن ناشی از شیوه اجرای اتصال میانی و جهت اثر نیروی جانبی آزمایش های عملی انجام شده و با نتایج تئوری مقایسه گردیده و در موردی که لازم بوده مطالعات تئوری تکمیل تر شده است. نتایج مطالعات تئوری و تجربی نشان می دهد که اتصال میانی و شیوه اجرای آن بر ظرفیت باربری سیستم بادبندی ضربدری تاثیر قابل توجهی دارد و باید در طراحی این نوع سیستم مورد توجه قرار گیرد. با استفاده از شیوه پیشنهادی، ضمن اصلاح ضعف پیچشی اتصال میانی، می توان ضریب طول موثر اعضای قطری باد بندی را حدود 52/0 تا 6/0 در نظر گرفت.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

خطرات متعدد اغلب بر روی پایداری سازه ها اثر می گذارد و هنگام طراحی و آنالیز سازه باید این نکته در نظر گرفته شود. با افزایش مقاومت لرزه ای سازه، مقاومت سازه در مقابل نیروهای دیگر نظیر نیروی انفجار نیز افزایش پیدا می کند. یکی از سامانه های متداول طراحی ساختمان ها در برابر بارهای جانبی استفاده از سامانه مهاربند ضربدری می باشد. استفاده از مهاربندهای ضربدری فولادی مجهز به میراگر اصطکاکی می تواند میراگری و جذب انرژی بیشتری در مقایسه با مهاربندهای ضربدری فولادی فاقد میراگر داشته باشد و در انفجارهای بزرگ رفتار بهتری از خود نشان دهد. در این مقاله تأثیر مهاربندهای ضربدری دارای میراگر اصطکاکی و فاقد میراگر اصطکاکی در عملکرد سازه بتنی در برابر نیروی انفجار مطالعه شده است. به این منظور جابه جایی و تغییرمکان نسبی طبقات در حالت های مختلف بارگذاری انفجار محاسبه گردیده است. درنهایت نتایج نشان دهنده تأثیر میراگر اصطکاکی در کاهش تغییرمکان جانبی و تغییرمکان نسبی طبقات می باشد؛ به طوری که در سازه با میراگر در مقایسه با سازه بدون میراگر، تغییرمکان جانبی و تغییرمکان نسبی طبقات به طور چشم­گیری کاهش یافته است. مطالعات نشان می دهد اضافه کردن میراگر اصطکاکی به سازه باعث افزایش سختی سازه می شود، بنابراین، زمان تناوب سازه کاهش می یابد.

پیش زمینه: کندگی رباط ضربدری جلویی در سنین مختلف اتفاق می افتد. اولین تقسیم بندی در سال 1959 انجام شد که این نوع شکستگی را به سه گروه و سپس zaricznyj در سال 1977 تقسیم بندی جدیدی ارائه داده که این شکستگی ها را به چهار گروه تقسیم کرده است. در مورد درمان این کندگی مقالات زیادی چاپ و ارائه شده لیکن در مورد درمان دیررس آن در متون ارتوپدی مباحث کمی به چشم می خورد. مواد و روش ها: این مطالعه به صورت گذشته نگر در 15 بیمار که 12 نفر از آنها مرد و 3 نفر زن بودند بین سال های 1367 تا 1379 در دو بیمارستان شهر تهران انجام شده است. 4 بیمار در سنین قبل از بسته شدن غضروف رشد و 11 بیمار بزرگسال بوده اند.فقط در یک بیمار کندگی از کوندریل خارجی فمور اتفاق افتاده و بقیه کندگی ها از تی بیا بوده است. تمامی 14 مورد کندگی(Tibial plateau)  بیماران، درمان نامناسب داشته و یا خود به جراح ارتوپد مراجعه نکرده بودند. مدت پی گیری حداقل یک سال و حداکثر 13 سال و متوسط زمان پی گیری 6.7 سال بوده است.یافته ها: حرکت کامل زانو به جز در سه مورد که محدودیت باز شدن زانو در حد 5 درجه وجود داشت به بیماران برگشت داده شد. در یک مورد که محدودیت حرکت زیاد بود بیمار تحت عمل آرترولیزیس قرار گرفته و حرکت طبیعی بدست آمد. بی ثباتی به صورت Lachman یک مثبت در سه مورد باقی ماند.Pivot shift  در تمامی موارد منفی بود. تمامی بیماران از جراحی راضی و به فعالیت و زندگی روزمره و ورزش سابق خویش برگشتند. نتیجه گیری: با توجه به موارد بالا پیشنهاد می شود که با جراحی به صورت فیکساسیون دوباره در محل اصلی نسبت به درمان این کندگی اقدام نمود.

قاب های مهاربند همگرای ضربدری به عنوان یکی از مرسوم ترین سیستم های باربر جانبی دارای جذب انرژی پایینی است. این مقاله به بررسی عملکرد یک سیستم اتلاف انرژی جدید در این قاب ها می پردازد که می تواند به عنوان یک سیستم کنترل غیرفعال در نظر گرفته شود. میراگر جدید که میراگر لاستیکی نام دارد، شامل یک هسته لاستیکی، صفحات فولادی نگه دارنده، چسب و چهار عدد پیچ است. ویژگی اصلی این میراگر استفاده از هسته لاستیکی برای اتلاف انرژی است. رفتار یکنواخت و چرخه ای یک قاب مهاربندی ضربدری یک طبقه تک دهانه با نسبت های مختلف ارتفاع به دهانه و مجهز به میراگر پیشنهادی از طریق مدل سازی المان محدود مورد مطالعه قرار گرفته است و همچنین برای صحت سنجی مدل ها، از مقایسه نتایج تحلیل نمونه های عددی مدل شده با نتایج مطالعات آزمایشگاهی استفاده شده است. میراگر لاستیکی به صورت نمونه های جفت و تک در قاب مهاربندی ضربدری استفاده شده است. علاوه بر این، از روش آسیب شکل پذیر نیز برای نشان دادن میزان آسیب به وجود آمده در اعضای اصلی سازه مانند اعضای مهاربندی استفاده گردیده است. نتایج تحلیل پوش آور مدل ها تحت بارگذاری یکنواخت نشان می دهد که کاهش سختی الاستیک در نمونه های دارای میراگر لاستیکی، نسبت به مدل های بدون میراگر لاستیکی در نسبت های مختلف ارتفاع به دهانه، بین 93 تا 98 درصد می باشد. همچنین بیشترین کاهش برش پایه تسلیم و نهایی برای مدل های دارای میراگر لاستیکی به ترتیب برابر 91 و 82 درصد است. از نتایج به دست آمده از تحلیل چرخه ای مدل ها می توان به کاهش تنش فون میسز در اعضای مهاربندی اشاره کرد که این کاهش برای نسبت های ارتفاع به دهانه 0/5، 1 و 1/5 برابر 26، 42 و 36 درصد می باشد. با توجه به نتایج، قاب مهاربندی ضربدری مجهز به میراگرهای لاستیکی تک و جفت، تحت بارگذاری چرخه ای و یکنواخت، دارای رفتار پایدارتری نسبت به قاب مهاربند ضربدری بدون میراگر لاستیکی است. از دیگر نتایج به دست آمده می توان به کاهش تغییر شکل غیرخطی و آسیب در اعضای اصلی قاب مهاربند ضربدری و همچنین جلوگیری از کمانش اعضای مهاربندی اشاره کرد.