در چند سال اخیر کاربرد سیستم بیوفیلمی از جمله راکتورهای بیوفیلمی با بستر متحرک در تصفیه بیولوژیکی فاضلاب های شهری و صنعتی توسعه یافته است. در این مطالعه از پوکه های معدنی بسیار سبک به عنوان ساپورت بیوفیلم در راکتوری که دارای ویژگی های یک راکتور هوازی بود استفاده گردید. فاضلاب ورودی به راکتور، محلول ساخته شده از ملاس قند همراه با مواد مغذی افزودنی بود که خوراک مناسبی برای رشد میکروارگانیزم ها محسوب می گردد. اکنه هایی که 70 درصد حجم راکتور را پرنموده بودند از نوع پوکه های معدنی با ویژگی های خاص که مصارف صنعتی دارند انتخاب شدند. عملکرد آکنه ها به عنوان سطح فراهم شده برای رشد میکرو ارگانیزم های بیوفیلمی مورد مطالعه قرار گرفت. نتایج به دست آمده مشخص می سازد که راکتور MBBR فوق قابلیت حذف 82 درصد از ‍COD محلول تحت بار ورودی 1.766 Kg COD/m2 را داراست و در صورت کاهش زمان از 24 ساعت به 16 ساعت و در پی آن 12 ساعت، حذف COD از 82 درصد به 76 درصد و به 66 درصد کاهش می یابد. همچنین مشخص گردید که از کل راندمان حذف مواد کربنه 78.2 درصد مربوط به بیوفیلم و 21.8 درصد مربوط به میکروارگانیزم های شناور است. اطلاعات آزمایشگاهی با رابط اصلاح شده- Stover Kincannon مطابقت دارند و از این طریق می توان مدل ریاضی سیستم را ارایه نمود.

در سال های اخیرکاربرد سیستم بیوفیلمی از جمله راکتورهای بیوفیلمی با بستر متحرک (MBBR)، در تصفیه بیولوژیکی فاضلاب های شهری و صنعتی توسعه یافته است. در این مطالعه، از پوکه های معدنی بسیار سبک به عنوان ساپورت بیوفیلم در راکتوری که دارای ویژگی های یک راکتور هوازی بود استفاده شد. فاضلاب ورودی به راکتور، محلول ساخته شده از ملاس قند همراه با مواد مغذی افزودنی بود که خوراک مناسبی برای رشد میکروارگانیسم ها محسوب می گردد. آکنه هایی که 70 درصد حجم راکتور را پر نموده بودند، از نوع پوکه های معدنی با ویژگی های خاص که مصارف صنعتی دارد انتخاب شدند. عملکرد آکنه ها به عنوان سطح فراهم شده برای رشد میکروارگانیسم های بیوفیلمی، مورد مطالعه قرار گرفت. نتایج به دست آمده مشخص می سازد که راکتور MBBR فوق قابلیت حذف 82 درصد از COD محلول تحت بار ورودی 1.766 kg COD/m2 را داراست و در صورت کاهش زمان ماند از 24 ساعت به 16 ساعت و در پی آن 12 ساعت، حذف COD از 82 درصد به 76 درصد و به 66 درصد کاهش می یابد. هم چنین مشخص شد که از کل راندمان حذف مواد کربنه، 78.2 درصد مربوط به بیوفیلم و 21.8 درصد مربوط به میکروارگانیسم های شناور است.

مقدمه: با توجه به اینکه مولرهای اول یکی از اولین دندان هایی هستند که زودتر از بقیه دندان ها از دست می روند، بازسازی آن ها با ایمپلنت های دندانی شایع است. با توجه به میزان فضای مزیودیستالی باقیمانده، یک ایمپلنت با قطر پهن/متوسط یا دو ایمپلنت با قطر متوسط/باریک در این ناحیه استفاده می شود. با این حال، وقتی دو ایمپلنت بسیار نزدیک به یکدیگر قرار دارند، روند قالبگیری می تواند پیچیده شود. گزارش تکنیک: بیمار با دو ایمپلنت با قطر باریک در ناحیه مولر اول راست مندیبل جهت بازسازی پروتزی مراجعه نمود. با توجه به نزدیکی ایمپلنت ها و پهنای کوپینگ های قالبگیری، بستن همزمان دو کوپینگ جهت قالبگیری معمول ممکن نبود. در نتیجه، تصمیم گرفته شد بعد از قالبگیری دو ایمپلنت، تهیه کست ها و انتخاب اباتمنت ها بصورت جداگانه، روند آلترد کست دنبال شود. تهیه ایندکس برای کست نهایی از طریق دو روش اسپلینت کردن اباتمنت های نهایی یا کوپینگ های رزینی در داخل دهان ممکن است. نتیجه گیری: انتخاب روش قالبگیری مناسب در صورت ایده ال نبودن شرایط قالبگیری نقش مهمی در دستیابی به نتیجه درمان پروتزی موفق دارد. استفاده از روش قابگیری آلترد کست در موارد وجود دو ایمپلنت نزدیک بهم در ناحیه مولر برای موفقیت درمان کمک کننده است.

زمینه و هدف: زمین خوردن یکی از مهمترین خطرات دوره سالمندی است که عواقب ناگواری برای فرد سالمند ایجاد می کند. یکی از عوامل موثر بر بی ثباتی پاسچرال و زمین خوردن، هایپرکایفوز می باشد. پاسچر کایفوتیک ممکن است سبب انتقال مرکز ثقل بدن به سمت جلو و خارج شدن آن از محدوده ثبات در وضعیت ایستاده شود، لذا تعادل فرد کاهش یافته و فرد مستعد زمین خوردن می شود. بر همین اساس هدف از این مطالعه، بررسی تاثیر ارتز پاسچرترینینگ ساپورت بر برخی از شاخص های تعادلی در سالمندان مبتلا به هایپرکایفوز ستون فقرات بود.روش بررسی: در این مطالعه، 18 فرد سالمند با میانگین سنی 65.96±4.4 و زاویه cobb بیش تر از 50 درجه شرکت کردند. افراد به صورت تصادفی در یکی از دو گروه ارتز پاسچرترینینگ ساپورت و گروه کنترل قرار گرفتند. آزمون تعادلی Sensory Organization و محدوده ثبات (در دو وضعیت با و بدون ارتز به صورت تصادفی) مورد بررسی قرار گرفت.یافته ها: در گروه ارتز پاسچرترینینگ ساپورت تغییرات معناداری در هر یک از سه متغیر نمره تعادل (p<0.001)، کنترل جهت دار (p<0.05) و زمان عکس العمل (p<0.05)، مشاهده شد. همچنین تغییرات معناداری در نمره تعادل (p<0.001) و کنترل جهت دار (p<0.05) در بین دو گروه مورد مطالعه مشاهده شد.نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان می دهد که پاسچرترینینگ ساپورت می تواند باعث بهبود تعادل سالمندان هایپرکایفوتیک شود و همچنین ارتز می تواند در کاهش خطر زمین خوردن سالمندان و هزینه های ناشی از آن نقش داشته باشند.

سابقه و هدف: دندانپزشک می تواند با کنترل و کم کردن میزان خطای حین قالبگیری، خطای ناشی از ساخت فریم و رک های بریج را کاهش دهد. قالبگیری Open Tray با اسپلینت، روشی است که دقت آن هنوز مورد سوال است، بنابراین هدف از مطالعه حاضر بررسی میزان گپ ایجاد شده در فریم و رک های حاصل از قالبگیری مستقیم با و بدون استفاده از اسپلینت اجزا می باشد.مواد و روش ها: این مطالعه تجربی- آزمایشگاهی بر روی دو عدد ایمپلنت regular Neck ITI که به صورت کاملا موازی در نواحی پره مولر اول و مولر اول سمت چپ دنتیک مندیبل کاشته شده بود، انجام شد. تعداد 10 قالب نهایی به روش Open Tray و 10 قالب نهایی دیگر به همان روش ولی با اسپلینت اجزا، گرفته شد. پس از قرار دادن فریم ورک ها بر روی دنتیک، گپ مارژینال آن ها به روش مشاهده مستقیم اندازه گیری شد. داده ها وارد نرم افزار SPSS نسخه 18 شد و از آزمونt-test, Kolmogorov-smirnov برای تحلیل داده ها استفاده شد.یافته ها: میانگین گپ در روش اسپلینت (43.87±11.35) میکرون و در روش غیر اسپلینت (87.30±34.50) میکرون بود. اختلاف آماری معناداری بین روش اسپلینت و بدون اسپلینت مشاهده شد (P<0.001). گپ مارژینال در ریتینرهای مزیالی و دیستالی به روش اسپلینت به طور معناداری کمتر بود (P<0.5).نتیجه گیری: گپ مارژینال به روش اسپلینت کمتر بود. با وجود سخت بودن مراحل کلینیکی، پیشنهاد می شود برای قالبگیری نهایی بریج متکی بر ایمپلنت از این روش به دلیل بالا بودن میزان تطابق آن با ایمپلنت استفاده گردد.

پیش زمینه و هدف: برخلاف پیشرفت تکنولوژی (Assisted Reproductive Technikgues) ART، میزان حاملگی در ART چندان افزایشی نشان نمی دهد. نکته مهم در عدم موفقیت این روشها اختلال در امر لانه گزینی آمبریوهای منتقل شده می باشد که خود به 2 پارامتر وابسته است یکی کیفیت و چگونگی رشد آمبریو و دیگری پذیرش آندومتر (تکامل آندومتر جهت لانه گزینی). در تکامل آندومتر هورمون ها نقش به سزایی دارند. اگر چه پروژسترون، هورمون اصلی فازلوتئال در نظر گرفته می شود ولی استرادیول نیز نقش مهمی در این فاز دارد.روش تحقیق: نوع مطالعه آینده نگر و روش نمونه گیری به صورت تصادفی و محل مطالعه بخش IVF بیمارستان میرزاکوچک خان تهران است. بیمارانی که جهت درمان نازایی در سیکل ICSI (میکرواینجکشن) قرار می گرفتند و جهت تحریک تخمک گذاری از پروتکل (GnRHa+HMG) gnRHa+COH استفاده می کردند وارد مطالعه شدند. بیماران با توجه به شرایط سنی به دو گروه تقسیم شدند. زیر 37 سال با short پروتکل. هر پروتکل جهت ساپورت فازلوتئال به 2 گروه تقسیم می شد. در گروه اول جهت ساپورت فازلوتئال از پروژسترون استفاده گردید و در گروه دوم جهت ساپورت فازلوتئال از پروژسترون و استرادیول والرئات استفاده شد. در هر گروه سطح سرمی استرادیول و پروژسترون روز مصرف HCG و 12 روز بعد انتقال جنین اندازه گیری می شد. در آخر میزان حاملگی و لانه گزینی در هر دو گروه محاسبه شد. جهت آنالیز داده ها از تی استودنت و آزمون واقعی فیشر استفاده گردید.نتایج: در گروه دوم در بیمارانی که از پروتکل long GnRHa+COH استفاده کردند درصد حاملگی بیشتر از گروه اول بود. در همین گروه میزان سرمی استرادیول و پروژسترون 12 روز بعد انتقال جنین بالاتر بود.بحث: در بیمارانی که تحت ICSI قرار می گیرند و از پروتکل long GnRHa+COH استفاده می نمایند افزودن استرادیول به پروژسترون جهت ساپورت فازلوتئال می تواند سبب افزایش میزان حاملگی گردد.

طراحی موقعیت مناسب ساپورت های سازه همواره یکی از مسائل مهم و کاربردی در مهندسی بوده و در بهبود کارایی سازه نقش مهمی ایفا می کند. در این مقاله برای طراحی موقعیت بهینه ساپورت های سازه، با بهره گیری از ترکیب روش المان محدود اصلاح یافته و روش بهینه سازی رقابت استعماری مقدار حداکثر ممان خمشی در سازه مینیمم می شود. در اینجا ساپورت های در نظر گرفته شده به صورت صلب و الاستیک می باشد. روش بهینه سازی رقابت استعماری در مقایسه با روش های گذشته نسبت به طراحی موقعیت بهینه ساپورت ها، روشی قدرتمند و کارا بوده و در تعداد تکرار کمتری به نتایج بهتری می رسد. استفاده از روش المان محدود اصلاح یافته علاوه بر کاهش حجم محاسبات و بالا بردن سرعت همگرایی الگوریتم بهینه سازی، امکان رسیدن به موقعیت بهینه سراسری ساپورت ها را فراهم می کند. برای نشان دادن کارایی و قدرت روش حاضر در یافتن نقطه بهینه سراسری مساله، موقعیت بهینه ساپورت ها برای سه سازه متداول طراحی شده است. نتایج به دست آمده نشان می دهد که تعیین موقعیت بهینه ساپورت ها با استفاده از ترکیب روش های ارائه شده، مقدار حداکثر ممان خمشی سازه را به طور قابل ملاحظه ای کاهش می دهد.

مقدمه: ایمپلنت های دندانی که جهت درمان بیماران بی دندان به طور چشمگیری مورد استفاده قرار می گیرد، اجسام خارجی هستند که در تماس مستقیم با استخوان می باشد و بخاطر داشتن این خصوصیت، اجزا ساختاری آن باید به گونه ای باشد که کاربرد آن فاقد زیان برای بافت های اطراف آن باشد. از جمله اجزا ساختاری می توان به خصوصیت سطحی ایمپلنت ها اشاره نمود. هدف از این مطالعه بررسی تاثیر دو نوع خصوصیت سطحی ایمپلنتTPS (Titanium Plasma Spray)  و SLA (Sandblasted, Large grit, Acid-etched)، بر سه شاخص تحلیل استخوان، عمق پاکت و خونریزی حین پروبینگ بود.مواد و روش ها: این مطالعه که مسایل اخلافی آن مورد تایید کمیته اخلاق دانشگاه علوم پزشکی مشهد قرار گرفته است به روش آینده نگر در سال 1385 در دانشکده دندانپزشکی مشهد بر روی 56 ایمپلنت از نوع TPS و 39 موردSLA  انجام شد و سه شاخص تحلیل استخوان، خونریزی حین پروبینگ و عمق پاکت یکسال پس از قرار دادن ایمپلنت ها اندازه گیری و با یکدیگر در دو گروه مقایسه شدند. اطلاعات رتبه ای حاصل از متغیرهای فوق توسط آزمون Mann Whitney U مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفتند.یافته ها: متوسط عمق پاکت و تحلیل استخوان در بین دو گروه SLA و TPS تفاوت معنی داری از نظر آماری نشان دادند بطوریکه در گروه SLA کمتر از TPS بود (P<0.001 و P=0.003) اما اختلاف متوسط خونریزی حین پروبینگ در دو گروه معنی دار نبود (P=0.510).نتیجه گیری: با توجه به نتایج حاضر از این مطالعه می توان بیان نمود که بهتر است تا حد ممکن از ایمپلنت های با سطح SLA استفاده شود.