مقدمه: هدف پژوهش حاضر، بررسی تاثیر آموزش خوددلسوزی شناختی بر بهزیستی تحصیلی دانش آموزان دوره متوسطه دوم شهرکرد بود. روش کار: روش پژوهش، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دختر پایه دوم دوره دوم متوسطه شهرکرد در سال تحصیلی 97-1396 بود. حجم نمونه به تعداد 40 نفر با جایگزینی تصادفی در دو گروه آزمایش (20 نفر) و گواه (20 نفر) قرار گرفتند. گروه آزمایش تحت آموزش خوددلسوزی شناختی به صورت گروهی قرار گرفت. ابزار جمع آوری داده ها شامل پرسشنامه بهزیستی تحصیلی تومینن-سوینی و همکاران (2012) بود. برای تجزیه و تحلیل داده ها از روش های آمار استنباطی تحلیل کوواریانس چند متغیره استفاده گردید. یافته ها: نتایج حاصل از تجزیه و تحلیل داده ها نشان داد که آموزش خوددلسوزی شناختی بر کاهش فرسودگی تحصیلی و افزایش درگیری در تکالیف مدرسه، ارزش مدرسه و رضایت تحصیلی تاثیر معناداری دارد (01/0 > P). نتیجه گیری: بنابراین با توجه به نتایج پژوهش، توجه به خوددلسوزی شناختی در مدارس از اهمیت بالایی برخوردار است و عامل مهمی در کاهش فرسودگی و افزایش درگیری در تکالیف مدرسه، ارزش مدرسه و رضایت تحصیلی دانش آموزان می باشد.

مقدمه: خوددلسوزی یک مفهوم جدید در روان شناسی شخصیت است که بر اساس ایده های مورد بحث در عقاید بودایی پایه ریزی شده است. پژوهش حاضر با هدف پیش بینی خودکارآمدی و حرمت خود بر اساس خوددلسوزی انجام شده است.روش: طرح پژوهش، توصیفی از نوع همبستگی است. جامعه آماری شامل تمامی دانشجویان دانشگاه گیلان در سال تحصیلی 94-1393 بودند که از بین آن ها نمونه ای به حجم 320 نفر با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند و به مقیاس های خوددلسوزی (نف، 2003)، خودکارآمدی (شرر و همکاران، 1982) و حرمت خود (روزنبرگ، 1965) پاسخ دادند.نتایج: نتیجه تحلیل همبستگی نشان داد خوددلسوزی با خودکارآمدی و حرمت خود، همبستگی مستقیم و معناداری دارد (P<0.01). نتایج تحلیل رگرسیون گام به گام نشان داد از بین خرده مقیاس های خوددلسوزی، دو خرده مقیاس خودداوری و خودمهربانی قادرند 25 درصد از تغییرات خودکارآمدی را تبیین کنند. همچنین سه خرده مقیاس خودداوری، خودمهربانی و ویژگی مشترک انسانی قادرند 13درصد از تغییرات حرمت خود را تبیین کنند.بحث و نتیجه گیری: نشان می دهد که خوددلسوزی در پیش بینی خودکارآمدی و حرمت خود دانشجویان اهمیت ویژه ای دارد.

زمینه: نشاط ذهنی به صورت داشتن انرژی بدنی و ذهنی تعریف می شود. افراد با هوش هیجانی بالاتر، دارای شادی، سرزندگی و کارآمدی بیشتری هستند. اما سوال اصلی پژوهش حاضر این است که آیا خوددلسوزی در این رابطه نقش واسطه ای ایفا می کند؟ هدف: هدف این پژوهش، بررسی رابطه هوش هیجانی با نشاط ذهنی با واسطه گری خوددلسوزی در میان دانشجویان کارشناسی دانشگاه شیراز بود. روش: این پژوهش از نوع مطالعات همبستگی بود. از جامعه آماری دانشجویان کارشناسی دانشگاه شیراز در سال تحصیلی 98-1397 تعداد 298 نفر (149 زن و 149 مرد) با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب گردیدند و سه پرسشنامه نشاط ذهنی حالتی (ریان و فردریک، 1997)، خوددلسوزی (نف، 2003) و هوش هیجانی (پترایدز و فارنهام، 2001) را تکمیل کردند. . تحلیل داده ها با روش مدل یابی معادلات ساختاری انجام گرفت. یافته ها: مدل پژوهش برازش مناسبی با داده ها داشت و هوش هیجانی اثر مستقیم بر خوددلسوزی (0/05 p˂ ، 0/41 =β ) و همچنین نشاط ذهنی (0/01 p˂ ، 0/29 =β ) دانشجویان داشت. اثر غیرمستقیم هوش هیجانی بر نشاط ذهنی دانشجویان با واسطه گری خوددلسوزی نیز معنی دار بود (01/0 p˂ ، 21/0 =β ). بدین ترتیب می توان گفت که هوش هیجانی می تواند هم به طور مستقیم و هم به طور غیرمستقیم و از طریق خوددلسوزی بر نشاط ذهنی دانشجویان تاثیر بگذارد. نتیجه گیری: بر اساس یافته های به دست آمده می توان نتیجه گرفت که با تقویت هوش هیجانی می توان موجبات ارتقای خوددلسوزی دانشجویان و در نتیجه نشاط ذهنی آنها را فراهم آورد.

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش خوددلسوزی بر مشکلات خواب و خودسرزنش گری در همسران نظامیان انجام شد. روش: جامعه آماری موردمطالعه شامل تمامی همسران نظامی شهر ری تهران بود که از این میان، 30 نفر از زنان که ملاک های ورود به پژوهش را داشتند، با روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند که به صورت گمارش تصادفی، 2 گروه 15 نفره آزمایش و کنترل گزینش شدند که گروه آزمایش، 8 جلسه آموزش خوددلسوزی دریافت کرد و گروه کنترل، هیچ مداخله ای را دریافت نکرد. شرکت کنندگان با پرسش نامه مشکلات خواب پیترزبورگ (1989) و مقیاس سطوح خودسرزنش گری تامسون و ظروف (2004) ارزیابی شدند. یافته ها: داده ها با استفاده تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر، به وسیله نسخه 23 نرم افزار SPSS تجزیه و تحلیل شدند. مقایسه میانگین ها نشان داد مداخله در تغییر نمرات مشکلات خواب و خودسرزنش گری، مؤثر عمل کرده است. تفاوت ها از پس آزمون به پیگیری معنادار نیستند (05/0

1مقدمه: افزایش جمعیت سالمندان و چالش های روان شناختی این دوره، توجه به راهکارهای مؤثر برای ارتقای سلامت روان این گروه را ضروری ساخته است. درمان شناختی-رفتاری یکی از مداخلات مؤثر در حوزه سلامت روان است که پتانسیل بالقوه ای برای کاهش احساس تنهایی و افزایش خوددلسوزی در سالمندان دارد، اما اثربخشی آن در این زمینه به طور جامع مورد بررسی قرار نگرفته است. بنابراین پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر درمان شناختی-رفتاری بر احساس تنهایی و خوددلسوزی در سالمندان انجام شده است. روش کار: روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پژوهش از نوع پیش‎آزمون_ پس‎آزمون و پیگیری با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل کلیه سالمندان ساکن در خانه سالمندان بودند که با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس 30 نفر از آنها انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش(15 نفر) و گروه کنترل(15) نفر گمارده شدند. جهت گردآوری اطلاعات از پرسشنامه های احساس تنهایی راسل و همکاران (1980) و پرسشنامه خوددلسوزی ریس و همکاران(2011) استفاده شد. برنامه شناخت درمانی بک به مدت 8 جلسه 90 دقیقه ایی، هفته ای یکبار برای گروه آزمایش اجرا شد. جهت تحلیل داده ها، از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 26 استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد که درمان شناختی رفتاری بر احساس تنهایی و خوددلسوزی در سالمندان تاثیر دارد و این تاثیر در دوره پیگیری نیز معنادار می باشد (001/0>P). نتیجه گیری: یافته های این پژوهش نشان می دهد درمان شناختی-رفتاری به طور معناداری می تواند احساس تنهایی را در سالمندان کاهش داده و سطح خوددلسوزی آنها را افزایش دهد. پایداری این اثرات در دوره پیگیری حاکی از کارآمدی بلندمدت این روش درمانی است. این نتایج اهمیت به کارگیری مداخلات شناختی-رفتاری در برنامه های سلامت روان سالمندان را برجسته می سازد و می تواند راهگشای طراحی پروتکل های درمانی مؤثر برای ارتقای کیفیت زندگی و بهزیستی روان شناختی این گروه سنی باشد. مقدمه: افزایش جمعیت سالمندان و چالش های روان شناختی این دوره، توجه به راهکارهای مؤثر برای ارتقای سلامت روان این گروه را ضروری ساخته است. درمان شناختی-رفتاری یکی از مداخلات مؤثر در حوزه سلامت روان است که پتانسیل بالقوه ای برای کاهش احساس تنهایی و افزایش خوددلسوزی در سالمندان دارد، اما اثربخشی آن در این زمینه به طور جامع مورد بررسی قرار نگرفته است. بنابراین پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر درمان شناختی-رفتاری بر احساس تنهایی و خوددلسوزی در سالمندان انجام شده است. روش کار: روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پژوهش از نوع پیش‎آزمون_ پس‎آزمون و پیگیری با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل کلیه سالمندان ساکن در خانه سالمندان بودند که با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس 30 نفر از آنها انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش(15 نفر) و گروه کنترل(15) نفر گمارده شدند. جهت گردآوری اطلاعات از پرسشنامه های احساس تنهایی راسل و همکاران (1980) و پرسشنامه خوددلسوزی ریس و همکاران(2011) استفاده شد. برنامه شناخت درمانی بک به مدت 8 جلسه 90 دقیقه ایی، هفته ای یکبار برای گروه آزمایش اجرا شد. جهت تحلیل داده ها، از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 26 استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد که درمان شناختی رفتاری بر احساس تنهایی و خوددلسوزی در سالمندان تاثیر دارد و این تاثیر در دوره پیگیری نیز معنادار می باشد (001/0>P). نتیجه گیری: یافته های این پژوهش نشان می دهد درمان شناختی-رفتاری به طور معناداری می تواند احساس تنهایی را در سالمندان کاهش داده و سطح خوددلسوزی آنها را افزایش دهد. پایداری این اثرات در دوره پیگیری حاکی از کارآمدی بلندمدت این روش درمانی است. این نتایج اهمیت به کارگیری مداخلات شناختی-رفتاری در برنامه های سلامت روان سالمندان را برجسته می سازد و می تواند راهگشای طراحی پروتکل های درمانی مؤثر برای ارتقای کیفیت زندگی و بهزیستی روان شناختی این گروه سنی باشد.

در روان شناسی معاصر بر پژوهش در حوزه روان شناسی مثبت و توانمندی های انسان تاکید بسیاری می شود. یکی از متغیرهای نوظهور در حوزه روان شناسی مثبت، مفهوم خوددلسوزی است. این پژوهش با هدف بررسی نقش بخشش و رضایت از زندگی در تبیین خوددلسوزی دانشجویان دانشگاه گیلان انجام شد. طرح پژوهش، توصیفی از نوع همبستگی است. جامعه آماری، تمام دانشجویان دانشگاه گیلان را در سال تحصیلی 94-1393 شامل می شد. نمونه ای به حجم 300 نفر از بین آنها با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند و به مقیاس های بخشش (مالت و همکاران، 2003)، رضایت از زندگی (دینر و همکاران، 1985) وخوددلسوزی (نف، 2003) پاسخ دادند. نتیجه آزمون تحلیل رگرسیون هم زمان نشان داد که رضایت از زندگی و حساسیت نسبت به مقتضیات محیطی، 9 درصد از تغییرات خوددلسوزی را پیش بینی می کنند (p<0.05). تنفر پایا و گرایش به بخشیدن هم بدون ضرایب پیش بینی معنادار هستند. با توجه به این که بخشی از تغییرات خوددلسوزی را بخشش و رضایت از زندگی تبیین می کنند، با به کارگیری آموزش هایی مانند آموزش بخشش و آموزش مهارت های زندگی در جهت افزایش رضایت از زندگی و به دنبال آن افزایش خوددلسوزی گام برداشته می شود.

مقدمه: هدف پژوهش حاضر، تحلیل کانونی رابطه خوددلسوزی با خودآگاهی هیجانی دانشجویان علوم پزشکی است. روش کار: در این مطالعه توصیفی همبستگی، دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی تبریز جامعه آماری را تشکیل دادند. تعداد 350 نفر (181 مرد و 169 زن) به روش نمونه گیری چندمرحله ای به عنوان نمونه انتخاب شدند و به پرسشنامه های خوددلسوزی نف (Neff) و خودآگاهی هیجانی گرنت و همکاران (Grant et al) پاسخ دادند. داده ها با روش تحلیل همبستگی بنیادی و با استفاده از افزونه CANCORR نرم افزار SPSS تحلیل شد. یافته ها: یافته های بدست آمده با استفاده از روش تحلیل همبستگی بنیادی نشان داد که ابعاد خوددلسوزی رابطه معناداری با بالا رفتن خودآگاهی هیجانی دارند. تحلیل کانونی مجموعه معناداری بین خودلسوزی و خودآگاهی هیجانی را نشان داد. در این مجموعه مهربانی با خود، قضاوت در مورد خود، مشترکات انسانی، انزوا، به هوشمندی و همانندسازی فزاینده رابطه مثبت و معناداری با بازشناسی، شناسایی، تبدیل سازی، محیط گرایی و حل مساله داشتند. نتیجه گیری: به طور کلی می توان نتیجه گرفت که هر چه میزان مهربانی با خود، قضاوت در مورد خود، مشترکات انسانی، انزوا، به هوشمندی و همانندسازی فزاینده دانشجویان بالا باشد، به همان نسبت میزان خودآگاهی هیجانی آنان یعنی بازشناسی، شناسایی، تبدیل سازی، محیط گرایی و حل مساله آنان بالا خواهد بود.

هدف پژوهش حاضر، بررسی رابطة بین خوددلسوزی و ذهن آگاهی با استرس تحصیلی در دانش آموزان دختر بود. روش پژوهش این مطالعه همبستگی است. جامعة آماری شامل دانش آموزان دختر دورة دوم متوسطه است که مشتمل بر 2900 نفر دانش آموز بود. روش نمونه گیری مطالعة حاضر، نمونه گیری تصادفی خوشه ای چند مرحله ای و دربرگیرندة 341 نفر از دانش آموزان دختر بود. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسش نامة مقیاس خوددلسوزی نف، ذهن آگاهی بائر و پرسش نامة استرس تحصیلیزاژاکووا است. یافته ها نشان داد که بین ذهن آگاهی با استرس تحصیلی در سطح (01/0P<) و بینخوددلسوزی با استرس تحصیلی در سطح (01/0P<)، رابطة معنادار وجود دارد. نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که 32 درصد از واریانس استرس تحصیلی توسط ذهن آگاهی و خوددلسوزی قابل پیش بینی است؛ در نتیجه، ذهن آگاهی و خوددلسوزی به عنوان سازه های مثبت، نقش بسزایی در کاهش استرس تحصیلی دانش آموزان دختر دارد.

هدف این پژوهش، بررسی اثربخشی گروه درمانی وجودی بر خوددلسوزی و تاب آوری مادران کودکان کم توان ذهنی بود. این مطالعة نیمه آزمایشی با استفاده از طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه گواه انجام شد. جامعة آماری پژوهش شامل همة مادران کودک کم توان ذهنی بود که به مراکز توانبخشی شهر اردبیل در سال 1396 مراجعه کرده بودند. 30 نفر با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه برابر آزمایش و گواه قرار گرفتند. گروه آزمایشی طی 8 هفته تحت درمان وجودی قرار گرفت و در این مدت بر گروه گواه مداخله انجام نگرفت. پرسشنامة خوددلسوزی (ریس، پومر، نف و ون جاجت، 2011) و تاب آوری (کانر و دیویدسون، 2003) به عنوان ابزار ارزشیابی مورد استفاده قرار گرفت. داده ها با استفاده از روش های آماری توصیفی و تحلیل کوواریانس مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفت. نتایج به دست آمده از مقایسة پس آزمون دو گروه، حاکی از این است که نمرات پس آزمون خوددلسوزی و تاب آوری گروه مداخله و کنترل تفاوت معنی داری دارد (P<0. 01). به این ترتیب می توان گفت که گروه درمانی وجودی موجب افزایش نمرات خوددلسوزی و تاب آوری در مادران کودکان کم توان ذهنی خواهد شد.

زمینه و هدف: یکی از چالش برانگیزترین جنبه های مادر بودن، مدیریت هیجاناتی است که به هنگام مراقبت از کودکان خاص ایجاد می شود. هدف از پژوهش حاضر تعیین نقش دلبستگی به خدا و بلوغ عاطفی در پیش بینی خوددلسوزی مادران کودکان ناشنوا بود. روش کار: این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه مادران دارای کودک ناشنوای 3 تا 10 ساله مراجعه کننده به مراکز توانبخشی زیر نظر اداره کل بهزیستی شهر اردبیل بود که از بین آنها 60 مادر به شیوه در دسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل مقیاس های دلبستگی به خدا، بلوغ عاطفی و خوددلسوزی بودند. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه استفاده شد و داده ها توسط نرم افزار spss تجزیه و تحلیل گردید. یافته ها: نتایج نشان داد که بین دلبستگی به خدا (0/81=r، 0/001