Avonexیک اینترفرون بتای نو ترکیب گلیکوزیله است که از سلولهای تخمدان هامستر چینی (CHO) تهیه شده است. این ترکیب از نظر بیوشیمیایی و مولکولی شبیه مولکول اینترفرون طبیعی است. این دارو در کلینیک به صورت تزریق عضلانی تجویز می شود. مطالعات اولیه: قبلا در مورد مطالعات اولیه مربوط به آزمون مرحله سوم ، که اساسا با تجویز داخل نخاعی اینترفرون B طبیعی انجام شده بود بحث کردیم. به دلایل ذیل تصمیم بر آن شد که این آزمون را با تزریق عضلانی اینترفرون B-1a انجام و مورد بررسی قرار دهند: الف) به خاطر خطرات و مضراتی که در روش داخل نخاعی، به عنوان روش درمانی روتین در بیماران MS، حس شد. این روش مورد قبول واقع نشد. ب) بیماران، تحمل و پذیرش خوبی نسبت به روش درمان داخل نخاعی نشان ندادند. ج) شواهدی چند، نشان داد که تجویز سیستمیک IFN می تواند موثر باشد. همچنین پس از تجویز سیستمیک، شواهدی دال بر افزایش فعالیت  IFNدر مغز، حتی با وجود یک BBB سالم، دیده شد. د) تصور بر این است که ایجاد اثر روی لنفوسیت های گردش خون می تواند بر CNS نیز اثراتی داشته باشد. هـ) با پیشرفت تکنولوژی DNA نو ترکیب، استعمال دوزهای بالا، امکان پذیر شده بود ...

مقدمه: درمان ترکیبی اینترفرون طولانی اثر (پگیلیتد) همراه با ریباورین، رژیم درمانی استاندارد هپاتیت مزمن C است. اما درمان با اینترفرون طولانی اثر همراه با ریباورین پر هزینه می باشد. ما مطالعه ای را جهت مقایسه پاسخ درمانی مداوم و هزینه این دو رژیم درمانی در کلینیک های فوق تخصصی گوارش شهر یزد انجام دادیم.روش بررسی: در این پژوهش شصت بیمار مبتلا به هپاتیت مزمن C وارد مطالعه شدند. بیماران در دو گروه درمان، 30 بیمار با اینترفرون طولانی اثر (پگیلیتد) همراه با ریباورین و 30 بیمار با اینترفرون معمولی با ریباورین درمان شدند. بیماران با ژنوتیپ یک برای 48 هفته و با ژنوتیپ دو و سه، 24 هفته درمان شدند. همه بیماران 24 هفته پیگیری شدند. معیارهای خروج از مطالعه، شامل حاملگی، هپاتیت B،HIV  و سیروز بود.نتایج: 57 بیمار مرد و سه بیمار زن بودند. میانگین سنی44.4±10.9  برای اینترفرون طولانی اثر و 12.9±38.6 برای گروه اینترفرون استاندارد بود. 51.7 درصد بیماران ژنوتیپ 1a،36.7  درصد ژنوتیپ 3a، 3.3 درصد ژنوتیپ 1b و 8.3 درصد ژنوتیپ تعیین نشده بود. 93.3 درصد در گروه تحت درمان با اینترفرون طولانی اثر و 90 درصد در گروه تحت درمان با اینترفرون معمولی پاسخ درمانی ویروسی پایدار داشتند (Pvalue=1). تفاوت آماری معنی داری بین دو گروه از نظر پاسخ درمانی و عوارض جانبی وجود نداشت. برای یک دوره 6 ماه هزینه دارو بدون آزمایشات برای اینترفرون معمولی 3.240.000 ریال و در مورد اینترفرون طولانی اثر، 36.000.000 ریال بود که هزینه اینترفرون طولانی تر بسیار بالاست.نتیجه گیری: مطالعه ما پاسخ درمانی مداوم، قابل قبول و امیدوار کننده ایی را برای رژیم اینترفرون معمولی و ریباورین نشان داد.

زمینه و هدف: اینترفرون گاما و اینترفرون گاما رسپتور (IFNg⁄IFNgR) مهم ترین ژنهای مرتبط با سل هستند که نقش مهمی در بروز این بیماری در افراد مستعد دارند. هدف از پژوهش حاضر بررسی پلی مورفیسم ژن گیرنده اینترفرون گامای شماره یک (-56C/T) در افراد مبتلا به سل می باشد.روش بررسی: در یک مطالعه مورد-شاهدی، 62 بیمار مبتلا به سل و 74 فرد سالم انتخاب شدند. استخراج DNA ژنومیک از خون محیطی با استفاده از کیت شرکت Roche (آلمان) و تعیین ژنوتیپ با روش PCR-RFLP انجام شد. آنالیز وابستگی ژنوتیپ ها و آلل ها با بیماری در مقایسه با گروه کنترل، با استفاده از آزمون مربع کای و رگرسیون لجستیک دو طرفه توسط نرم افزار SPSS نسخه 18 محاسبه شد.یافته ها: نتایج حاصل از بررسی فراوانی ژنوتیپی و آللی بیانگر آن بود که فراوانی ژنوتیپ TT در بیماران مبتلا به سل و افراد سالم به ترتیب 43.5 درصد و 17.5 درصد بوده است که با استفاده از آماره رگرسیون لجستیک 0.148=نسبت شانس و  P=0.006به دست آمد که بیانگر اختلاف معنی داری بین گروه مورد و شاهد می باشد. هم چنین فراوانی آلل T در بیماران مبتلا به سل 62.09 درصد بوده است که با استفاده از آماره رگرسیون لجستیک 0.418=نسبت شانس و P=0.028، به دست آمد که این نتایج نیز بیانگر ارتباط معنی داری بین گروه مورد و شاهد می باشد.نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان می دهد که پلی مورفیسم ناحیه پروموتر ژن IFNgR در موقعیت 56C/T- در بیماران مبتلا به سل فراوانی بیشتری دارد بنابراین می تواند در استعداد ابتلا بیماری سل نقش موثری داشته باشد.

پیش زمینه و هدف: لوکوسیت خون محیطی گاو در اثر ویروس ها اینترفرون ترشح می کنند. این اینترفرون می تواند در عفونت های ویروسی گاوی مورد استفاده بالینی قرار گیرد. به همین دلیل برای خالص سازی و بازیافت بیشتر اینترفرون گاوی به روشی مناسب نیاز می باشد. مواد و روش ها:اینترفرون لوکوسیت خون محیطی گاو که در اثر تحریک با سندای ویروس تولید شده به کمک پتاسیم تیوسیانید در 3.5 pH رسوب داده شد و با کروماتوگرافی ستونی سفادکس 100-، همراه با اتیلن گلیکول خالص گردید. برای بازیافت و خلوص بیشتر اینتروفرون از ارزش الکتروفورز (SDS-PAGE) استفاده شد. یافته ها: استفاده از 25% اتیلن گلیکول و یک مولار نمک طعام در بافر کروماتوگرافی ستونی باعث بازیافت بیش از 93% فعالیت اینترفرون شد، در حالی که بدون افزایش اتیلن گلیکول فقط 25% فعالیت اینترفرون حاصل شد. اینترفرون خالص شده توسط الکتروفورز مورد بررسی قرار گرفت و یک باند 19 کیلو دالتونی که فعالیت اینترفرون داشت به دست آمد. بحث و نتیجه گیری: این روش برای تولید مقدار مناسب اینترفرون خالص طبیعی جهت تولید منوکلنال آنتی بادی در مطالعات بیولوژیکی مناسب می باشد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه و هدف: اینترفرون گاما یکی از سایتوکینهای مهم در بروز بیماریهای التهابی مزمن ریوی مانند آسم و COPD است. متیلاسیون نواحی CPG پروموتری این ژن می تواند تحت تاثیر موادشیمیایی و سمی مختلف دچار تغییر شود که این تغییرات در بروز بیماری های مزمن ریوی و شدت آن نقش دارد. در این مطالعه به بررسی اثر ماده شیمیایی سولفورموستارد بر وضعیت متیلاسیون پروموتر ژن اینترفرون گاما و ارتباط آن با شدت بیماری ریوی در جانبازان شیمیایی با مشکلات تاخیری ریوی پرداخته شده است. مواد و روش ها: در این مطالعه، 46 فرد مواجهه یافته با علائم خفیف تا متوسط ریوی، 45 فرد مواجهه یافته با علائم شدید ریوی و 41فرد مواجهه نیافته بهعنوان گروه کنترل انتخاب شدند. کیفیت و کمیت DNAهای استخراج شده از خون این افراد موردبررسی قرارگرفته و نمونه های مناسب پس از تیمار با بیسولفیت ازنظر وضعیت متیلاسیون پروموتر ژن IFN-γ از طریق تست MSP مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج: سطح متیلاسیون پروموتور ژن IFN-γ در گروه مواجهه یافته با مشکلات خفیف تا متوسط افزایش معناداری و در گروه مواجهه یافته با مشکلات شدیدکاهش معناداری نسبت به گروه کنترل داشت. سطح فاکتورهای اسپیرومتری در افراد دارای DNA متیله بیش از افراد دارای DNA غیر متیله بود. نتیجهگیری: با توجه به یافته های به دست آمده می توان پیشنهاد داد که افزایش متیلاسیون نواحی پروموتوری و احتمالا تغییر بیان ژنIFN-γ در مواجهه یافتگان با گاز خردل می تواند تاثیر مثبتی بر روی عملکرد ریه داشته باشد.

سابقه و هدف: زبان جغرافیایی یک اختلال التهابی شایع زبان است که اتیولوژی آن ناشناخته است. در این مطالعه سطح بزاقی اینترفرون گاما در افراد مبتلا به زبان جغرافیایی اندازه گیری شد. مواد و روشها: در این مطالعه مورد شاهدی، از بین مراجعه کنندگان به کلینیک دندانپزشکی زاهدان، تعداد 30 بیمار مبتلا به زبان جغرافیایی و 30 فرد سالم که شرایط ورود به مطالعه را داشتند مورد بررسی قرار گرفتند. گروه کنترل نیز از نظر سن و جنس با گروه مورد مشابه سازی شدند. بزاق غیرتحریکی هر دو گروه در ساعت 9 تا 11 صبح به روش Spitting جمع آوری گردید. نمونه های جمع آوری شده ها با استفاده از کیت تشخیصی اینترفرون گاما ( HIFN) و دستگاه الایزا ریدر مورد بررسی قرار گرفت. با توجه به اینکه بر اساس آزمون کولموگروف اسمیرنوف توزیع داده ها نرمال بود(P=0. 198)، داده ها با استفاده از نرم افزار spss22 و آزمون T مستقل تجزیه تحلیل شد. یافته ها: میانگین سنی در گروه مبتلا به زبان جغرافیایی6/2 ± 31/3سال بود و در گروه کنترل نیز میانگین سنی6/46 ± 30/96 سال بود. میانگین اینترفرون گاما بزاق در گروه افراد مبتلا به زبان جغرافیایی 12/09± 25/73pg/ml و در گروه کنترل pg/ml 11/91± 21/52بود. (0/18=P) نتیجه گیری: اینترفرون گاما بزاق در بیماران زبان جغرافیایی نسبت به افراد سالم بیشتر بود اما این اختلاف از نظر آماری معنی دار نبود.

در جنگ تحمیلی عراق علیه ایران هزاران نفر از رزمندگان ایران به دلیل کاربرد سولفورموستارد توسط رژیم عراق دچار بیماریهای مزمن ریه شده اند که می توان به برونشیت مزمن، برونشیولیت ، برونشکتازی، تنگی در تراشه و برونشهای اصلی و فیبروز ریه اشاره کرد. تلاش درمانی در این بیماران در محدوده کنترل علایم تنفسی، کاهش عوارض و درمان عفونتهای ریوی بوده و برای این منظور از کورتیکواستراوئیدها، ایمونوساپرسیوها استفاده شده است که در بهبود ضایعه کمک موثری نمی نماید و پیشرفت ضایعه باقی است و بیماران همچنان از ضایعات مزمن ریوی و ترشحات آن رنج می برنند. تنظیم پاسخهای ایمنی به تعادل .TH1 و TH2 بستگی دارد و مطالعات بافت ریه و خون در افراد متبلا به فیبروز ریه نشان داده است که یک نقص نسبی و با کامل از تولید TH1 از INF-γ در مقایسه با سیتوکین های مترشحه از TH2 وجود دارد که پرولیفراسیون بیش از حد فیبروبلاست و تجمع و ذخیره کلاژن موجود ناشی از فعالیت بیش از حد TH2 در ریه باعث افزایش تعداد فیبروبلاست شده و سطح  TGF-β زیاد و باعث تجمع کلاژن ها می شود. مطالعات نشان داده است کا گاما اینترفرون (INF-γ)TH1 تظاهر ژن TGF-β  را که یک فاکتورفیبروژنیک قوی است کاهش می دهد ( Down Regulate) می کند. در این مطالعه 2 گروه افراد که از ضایعات مزمن ریوی ناشی از گاز خردل رنج می بردند به صورت اتفاقی انتخاب شده، یک گروه تحت درمان معمول و گروه دیگر تحت درمان با  200μgگامااینترفرون تزریقی به صورت 3 بار در هفته همراه با7.5mg/d  پرونیزولون خوراکی به مدت یک سال قرار گرتفند و پارامترهای علایم بالینی ( تنگی نفس، میزان بستری در بیمارستان، میزان نیاز به اکسیژن) و تستهای عملکرد ریوی ( PFT) و HRCT ،ABG بعنوان پایه و هر 1، 3، 6 و 12 ماه مورد مطالعه قرار گرفتند. از نظر عوارض جانبی دارو نیز عملکرد کلیه (BUN, Cr) و عملکرد کبدی (SCPT, SCOT, CPK, BIL) و شمارش کامل خون و پلاکت مورد ارزیابی قرار گرفت. در گروه Case تغییر قابل توجهی در علایم بالینی (کاهش تنگی نفس، کاهش میزان بستری در بیمارستان، کاهش نیاز به اکسیژن) نبت به گروه کنترل مشاهده گردید(p<0.001). از نظر تغییرات عملکرد ریوی ( PFT) افزایش قابل توجه آماری روی FVC نسبت به گروه کنترل مشاهده شد (P<0.001) . همچنین افزایش قابل توجهی در Pao2 بیماران تحت درمان نسبت به گروه کنترل دیده شد. نتایج تحقیق حاضر نشان داد که استفاده از داروی فوق نسبت به درمانهای معمول می تواند در روند پیشرفت ضایعات مزمن ریه که علایم بالینی و عملکرد ریوی را تحت تاثیر قرار می دهد موثر واقع شود.