سابقه و هدف: با توجه به عوارض عدم درمان ضایعات مستعد کننده جداشدگی شبکیه و عدم توافق پیرامون سودمندی این درمان ها، این تحقیق به منظور تعیین نتایج درمانی و عوارض درمان های پروفیلاکتیک در بیمارستان امام حسین (ع) طی سالهای 79-1371 انجام گرفت. مواد و روش ها: این مطالعه به روش داده های موجود بر روی کلیه بیماران تحت درمان پروفیلاکتیک (لیزر، کرایو) که حداقل 3 ماه پیگیری داشته و اطلاعات کافی در پرونده آنها موجود بود انجام گرفت. خصوصیات فردی بیماران و متغیرهای مربوط به ضایعات تحت درمان هم چنین میزان موفقیت درمان و عوارض مربوط به آن و نیاز به درمان های اضافی با آمار توصیفی ارایه و نقش عوامل مختلف بر روی نتیجه درمان مورد قضاوت آماری قرار گرفت. یافته ها: تعداد 201 بیمار تحت درمان قرار گرفتند. تعداد 76 بیمار واجد شرایط با 88 ضایعه وجود داشتند. موفقیت کلی درمان های پروفیلاکتیک 89.5 درصد بود. در 26 درصد موارد بیماران نیازمند درمان های اضافی گردیدند که شامل بروز پارگی تازه در 14 چشم (16%) درمان ناکافی اولیه در 6 چشم (7%) و جداشدگی شبکیه در 7 چشم (8%) بود. در 4 بیمار که پارگی تازه پیدا کرده بودندبطور همزمان دچار جداشدگی شبکیه نیز شدند و آمار آنها دچار هم پوشانی گردید. اگرچه اختلافی از نظر میزان شکست های درمانی بین سه گروه بیماران دیده نشد ولی میزان شکست درمانی در بیماران افاک و پسود و فاک، دارای خونریزی ویتره بالاتر بود. نتیجه گیری: با توجه به درصد بالای موفقیت درمانی در این مطالعه (89.5%) انجام درمانهای پروفیلاکتیک جهت ضایعات مستعد کننده جداشدگی شبکیه پیشنهاد می گردد ولی باید در نظر داشت که میزان موفقیت در افراد افاک و پسود و فاک و با خونریزی ویتره کمتر است. ضمنا با توجه به نیاز به انجام درمان های اضافی تا ماهها پس از درمان اولیه پی گیری طولانی مدت این بیماران مورد نیاز است و جهت حصول به نتایج مطمئن تر انجام مطالعات به روش کارآزمایی بالینی و با تعداد بیشتر بیماران توصیه می گردد.

هدف از این مطالعه بررسی تغییرات توپوگرافیک قرنیه بعد از عمل جراحی اسکلرال باکلینگ و ویترکتومی بوده است که به روش observational prosopective case series انجام شد. در این تحقیق 49 چشم (شامل چشمهای افاک و فاکیک) از 48 بیمار براساس نوع عمل جراحی بررسی شد که بیماران به 4 گروه تقسیم شدند. 10 بیمار تحت عمل لوکال باکلینگ (گروه 9، A بیمار تحت عمل ویترکتومی بدون استفاده از باکل (گروه 18 ، B بیمار تحت عمل ویترکتومی همراه با Encricling (گروه c) و 12 بیمار تحت عمل Encricling همراه با Additional segmental buckling (گروه D) قرار گرفتند. برای این چشمها قبل از عمل، یک ماه، 3 ماه و 6 ماه بعد از عمل، کراتومتری و ویدیوکراتوگرافی انجام شد. در این مطالعه اختلاف معنی داری از نظر میزان آستیگماتیسم قرنیه ای اعمال شده و میزان سیلندر رفراکتیو در بین 4 گروه مشاهده شد. اما اختلاف آماری معنی داری از نظر میزان اسفری و همچنین از نظر وضعیت لنز (فاکیا و آفاکیا) بین 4 گروه وجود داشت. از نظر تغییرات سیلندر کراتومتریک در گروه A بین موارد قبل از عمل و 6 ماه بعد از عمل، اختلاف معنی داری وجود داشت (Pv<0.05) و از نظر تغییرات Spherical equivalent در گروه های B ، C و D بین موارد قبل از عمل و 6 ماه بعد از عمل وینز در گروه فاکیک وآفاکیا اختلاف معنی دار آماری مشاهده گردید (Pv<0.05). بعد از لوکال یا Additional segmental buckling (گروه های A,D) شیب قرنیه منطبق بر محل باکل با شیوع زیاد مشاهده شد. در گروه و ویترکتومی ( گروه B) افزایش شیب قرنیه که منطبق بر محل بخیه های اسکرال بود ایجاد گردید و با مرور زمان تبدیل به شیب مرکزی قرنیه گردید. بعد از ویترکتومی به همراه Encricling (گروه c) تغییرات مشابهی ایجاد شد اما با گذشت زمان شیب مرکزی قرنیه از بین رفت. در کل تغییرات قرنیه تا 6 ماه بعد از عمل جراحی به صورت غیر منظم غیر قرینه ابزار مفیدی باقی ماند. به صورت یک نتیجه گیری کلی میتوان گفت ویدیوکراتوگرافی قرنیه ابزار مفیدی برای بررسی تغییرات شعاع انحنای قرنیه بعد از عمل جراحی اسکلرال باکلینگ و ویترکتومی میباشد. در تمام گروه های مورد مطالعه تغییر شکل قرنیه به صورت غیر منظم و غیرقرینه وجود داشت که طرح تغییرات ایجاد شده بر حسب نوع عمل جراحی انجام شده متفاوت بود.