مقدمه: جهت تصحیح ناهنجاری های فکی از جراحی های ارتوگناتیک استفاده می شود. یکی از تکنیک های رایج در فک پایین استئوتومی ساژیتال اسپلیت دوطرفه می باشد. هدف از این مطالعه بررسی اختلالات حسی لب پایین تا 6 ماه بعد از جراحی یاد شده و تاثیر این تغییرات حسی بر زندگی روزمره افراد و میزان رضایت مندی آنها از نتیجه عمل جراحی بود.مواد و روش ها: در این مطالعه 22 بیمار (44 سمت) با میانگین سنی 21.4 سال مورد استئوتومی ساژیتال قرار گرفتند. جهت معاینه عینی قبل از عمل جراحی و نیز 3 و 6 ماه بعد از عمل، تست تمایز دو نقطه ای انجام گرفت. جهت معاینه ذهنی بیماران پرسشنامه هایی را در پیگیری های 3 و 6 ماهه تکمیل کردند. داده ها به وسیله توزیع فراوانی و آزمون های Mc Nemar، آزمون Wilcoxon،t-test ، Paired Samples t-test آنالیز شدند.یافته ها: در پیگیری سه ماه بعد از عمل جراحی %63.6 از موارد و در پیگیری شش ماه بعد از عمل، %43.1 از موارد، دارای تغییرات حسی بودند. آزمون Wilcoxon تفاوت معنی داری را در تغییر وسعت بی حسی بین پیگیری سه ماهه و شش ماهه نشان داد (0.007=P) که نشانگر بهبودی نواحی دارای تغییر حسی بود. میانگین تست تمایز دو نقطه ای قبل از عمل، سه و شش ماه بعد از عمل به ترتیب 3.81، 6.9 و 5.2 میلی متر بود. در پیگیری شش ماهه، تفاوت میانگین بین سمت راست و چپ 1.04mm و از لحاظ آماری معنی دار بود (0.027=P). علیرغم وجود تغییرات حسی در لب، تمامی بیماران از نتیجه عمل خود رضایت داشتند.نتیجه گیری: با گذشت زمان از عمل جراحی (از 3 ماه تا 6 ماه) درصد موارد دارای نقایص حسی کاهش یافت که علت آن بهبود خودبخودی عصب می باشد. نتایج نشان داد اختلالات حسی و مشکلات ایجاد شده به علت آنها، عامل تعیین کننده مهمی در رضایت مندی بیمار نیست.

زمینه و هدف: در جراحیهای مدرن ارتوگناتیک و خصوصا استئوتومی ساژیتال اسپلیت، برای حفظ ثبات، فانکشن و راحتی بیماران به میزان زیادی از روشهای نوین فیکساسیون سخت استفاده می شود. کاربرد این نوع فیکساسیون علاوه بر مزایای بسیار فراوان، مشکلاتی از قبیل: نیاز به خارج کردن این ابزار در دوران بعد از جراحی را در تعدادی از بیماران به همراه دارد. هدف از این مطالعه بررسی نیاز به خارج سازی پیچ و پلاک پس از استئوتومی ساژیتال اسپلیت می باشد.روش بررسی: در یک مطالعه تحلیلی آینده نگر، 67 بیمار نیازمند عمل جراحی استئوتومی ساژیتال اسپلیت به صورت تنها و یا به صورت دو فکی در فاصله سالهای 1384-1386به بخش جراحی دهان و فک و صورت دو مرکز دانشگاهی مراجعه و پس از انجام جراحی تعداد پیچ و پلاک های خارج شده در طی یک دوره 14 ماهه پیگیری و بعد از عمل ثبت گردید. اطلاعاتی از قبیل سن، جنس، طول عمل جراحی، شرایط عمومی بیمار، جداشدگی نامطلوب در حین جراحی، سیگاری بودن بیمار و نیاز به خارج شدن دندان عقل بیمار در حین جراحی نیز ثبت و مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته های آماری با استفاده از نرم افزار SPSS ویرایش 12 و A binary logistic regression model مورد ارزیابی قرار گرفت.یافته ها: عفونت تنها دلیل خارج کردن این نوع پلاک بود. از مجموع 134 پلاک به کار رفته در 67 بیمار، 14 پلاک در ده بیمار خارج گردید. سن به عنوان تنها عامل معنی دار برای خارج کردن پلاک مورد محاسبه قرار گرفت (P=0.001) در سایر عوامل، تفاوت معنی داری مشاهده نشد.نتیجه گیری: عفونت شایعترین دلیل خارج کردن پلاک ها و سن به عنوان تنها عامل خارج کردن پلاک های به کار رفته می باشد. تنها در تعداد کمی از بیماران، پیچ و پلاک به کار رفته نیاز به خارج کردن پیدا می نماید و نیازی به خارج کردن معمول این ابزار فیکساسیون نمی باشد.

مقدمه: یکی از مهمترین مشکلات در جراحی ارتوگناتیک فک تحتانی و بخصوص استئوتومی دو طرفه ساژیتال اسپلیت، تغییرات دامنه حرکات فک پایین و بدنبال آن محدودیت حرکات فکی می باشد.هدف از این تحقیق، بررسی تغییرات در میزان حداکثر باز کردن دهان در ناحیه دندانهای ثنایا، تغییر در حرکات طرفی راست و چپ و پیشگرایی فک پایین قبل، در 3 ماه و 6 ماهه بعد از عمل و اثرات برنامه های مدون فیزیوتراپی بر روی افزایش این حرکات در بعد از جراحی، می باشد.مواد و روش ها: مطالعه انجام شده از نوع آینده نگر و در دسته مطالعات تجربی یا مداخله ای می باشد. این مطالعه بر روی 30 بیمار (18 نفر مونث، 12 نفر مذکر) که در فاصله سنی 30-13 سال (متوسطه سنی 20 سال) قرار داشته اند، انجام گرفته است. برای تمام بیماران عمل جراحی ساژیتال اسپلیت به روش اپکر و با استفاده از هندپیس و فرز انجام و ثابت سازی قطعات استخوانی با کاربرد 3 پیچ وضعیتی با قطر 2 میلی متر صورت گرفته است.برای تمام بیماران مقدار حداکثر باز شدن دهان در ناحیه ثنایایی، حرکت طرفی چپ و راست و حرکت پیش گرایی در فواصل زمانی قبل از درمان، 3 ماه و 6 ماه بعد از عمل مورد ارزیابی قرار گرفته و در پایان ماه ششم، بیمارانی را که هنوز دارای محدودیت حرکات فکی بوده اند را به 2 گروه شاهد و آزمون تقسیم و اثرات 20 جلسه فیزیوتراپی بروش CPM را بر روی آزمون ارزیابی و در پایان ماه نهم با گروه شاهد مقایسه نموده ایم.نتایج حاصله با آزمون Wilcoxom و آزمون Mann-Witney مورد ارزیابی قرار گرفت.یافته ها: با گذشت 3 ماه از عمل جراحی، کاهش قابل ملاحظه ای در تمامی حرکات فک تحتانی صورت گرفته ولی در پایان ماه ششم 12 بیمار (40%) دارای محدودیت حرکات فکی در جهات حداکثر باز شدن دهان در ناحیه ثنایایی، و حرکت پیش گرایی بوده اند، بطوریکه دارای اختلاف معنی داری در این یافته می باشد. در پایان ماه نهم، در گروه شاهد تمامی بیماران دارای محدودیت حرکتی در جهات، حداکثر باز شدن دهان در ناحیه ثنایایی، و حرکت پیش گرایی بوده ولی در گروه آزمون تمامی بیماران دارای دامنه حرکات طبیعی فک پایین گردیده اند. به همین دلیل می توان انتظار داشت که با پیگیری مستمر بیماران، و با انجام فیزیوتراپی CPM، بیماران بتوانند به دامنه حرکات طبیعی قبل از عمل جراحی باز گردند.نتیجه گیری: گزارشات مختلفی مبنی بر تاثیر جراحی ارتوگناتیک بر دامنه حرکات فک تحتانی وجود دارد. در این مطالعه عمل جراحی استئوتومی ساژیتال اسپلیت به جهت عقب بردن مندیبول باعث کاهش قابل ملاحظه ای در حرکات فکی خصوصا، حداکثر باز شدن دهان در ناحیه ثایایی، حرکت طرفی چپ و راست و حرکت پیش گرایی شده و این مشکلات متعاقب انجام برنامه های مدون فیزیوتراپی برطرف گردیده است. یافته های آماری ما نیز تا حدودی با یافته های سایرین منطبق ولی تفاوت عمده تحقیق ما با سایرین، استفاده از فیکساسیون سخت، عدم استفاده از فیکساسیون بین فکی و استفاده 2 هفته ای از کشهای راهنما می باشد.

در این تحقیق سامانه اسپلیت درگ در زوایای حمله مختلف برای یک هواپیمای بال پرنده توسط یک روش عددی شبیه سازی و بهینه یابی شده است. سامانه اسپلیت درگ با ایجاد پسا نامتقارن بین بال راست و چپ، کنترل محور عمودی را فراهم می کند. هواپیمای مورد مطالعه، یک هواپیما لامبدا شکل زاویه عقب گرد 56 می باشد. سامانه کنترلی اسپلیت درگ نصب شده از دو صفحه بر روی هم تشکیل گردیده است، با باز شدن خلاف جهت در یک سمت هواپیما پسا لازم برای تولید گشتاور گردشی را ایجاد می نماید. موقعیت نصب آن ها، نوک بال ها و در قسمت لبه فرار می باشد. هنگام استفاده از اسپلیت درگ علاوه بر گشتاور گردش، گشتاور غلتشی مزاحمی ایجاد می شود که ناشی از اختلاف پسا بین سطح بالا و پایین این سامانه است و علت این امر تغییرات در زاویه حمله هواپیما می باشد. باز کردن نامتقارن صفحه ها می تواند غلتش ایجادشده را به صفر و در بعضی شرایط به حداقل برساند. آزمایش صورت گرفته در زوایای حمله 0 تا 12 درجه برای زوایای باز شوندگی اسپلیت درگ 10 و 20 و 30 درجه اجرا گردیده است. محاسبات بر پایه ی معادلات (RANS) با روش حجم محدود گسسته سازی شده است. نتایج به دست آمده نشان می دهد بسته به مقدار زاویه حمله چه میزان به زاویه سطوح اسپلیت درگ افزوده شود تا بهینه ترین حالت برای خنثی سازی غلتش پیدا گردد که در نهایت نمودار های بهینه شده این سامانه به دست می آیند.

در این پژوهش با استفاده از روش مطالعه پارامتری به طراحی فنس های بال پرداخته شده است. در این جا با انحراف گردابه های رأس بال به کاهش ضریب غلتشی اضافه تولید شده توسط سامانه اسپلیت درگ رادر پرداخته شده است. این سامانه کنترلی برای تولید گشتاور گردشی در پهپادهای بال پرنده استفاده می شود. اندازه فنس ها بر اساس ابعاد گردابه در زوایای حمله مختلف انتخاب شده است. در این تحقیق معادلات بقا توسط روش حجم محدود گسسته شده است سپس معادلات جبری گسسته شده توسط الگوریتم سیمپل سی حل شده است. در این شبیه سازی از مدل دو معادله ای کا اومگا- اس اس تی (k-w-sst) برای مدل سازی جریان آشفته استفاده شده است. پهپاد استفاده شده در این آزمایش، هواپیمای بالپرنده لامبدا شکل سوینگ می باشد. فنس های تولید شده در سه ارتفاع مختلف و سه موقعیت مختلف در طول بال نصب گردیده اند که در زوایای حمله بالا مورد بررسی قرار گرفته اند. نتایج نشان می دهند که استفاده از فنس ها در همه زوایای حمله از منظر آیرودینامیکی مناسب نخواهد بود؛ اما در نهایت بهینه ترین محل قرارگیری فنس برای کاهش ضریب گشتاور غلتشی مزاحم معرفی خواهد شد.

سابقه و هدف: با توجه به بروز ادم متعاقب همه اعمال جراحی و از جمله جراحی های ارتوگناتیک مثل Bilateral Sagittal Split Ramus osteotomy (BSSRO) و عوارض ادم از جمله درد، تاخیر در بهبود و با عنایت به گزارش موفقیت تزریق زیرمخاطی متعاقب جراحی دندان عقل نهفته فک پایین و پاسخ به این سوال که آیا این تاثیر در میزان ادم متعاقب عمل BSSRO موثر است یا خیر این تحقیق روی بیماران مراجعه کننده به بخش خصوصی در سال 1391 انجام شد.مواد و روش ها: این تحقیق به روش کارآزمائی بالینی دوسوکور انجام شد. بیمارانی که اندیکاسیون جراحی BSSRO را داشته و موافقت را برای همکاری با طرح اعلام نمودند بررسی شدند. جراحی طبق روش استاندارد با شرایط کاملا یکسان توسط یک جراح انجام گرفت و قبل و 48 ساعت بعد از جراحی میزان ادم در دو فاصله تراگوس تا گوشه دهان و نیز فاصله تراگوس تا پوگونیون به روش خطی اندازه گیری شد. بیماران بطور تصادفی به دو گروه مورد (تزریق زیرمخاطی) و گروه شاهد (تزریق وریدی) تقسیم شدند و 8 میلی گرم دگزامتازون در هر روش قبل از جراحی برای بیماران تزریق شد. مقایسه دو گروه از نظر میزان ادم دو روز پس از جراحی با آزمون Mann-U-Whitney مورد قضاوت آماری قرار گرفت.یافته ها: تحقیق روی تعداد 19 نفر شامل 11 نفر در گروه تزریق وریدی و 8 نفر در گروه تزریق زیرمخاطی انجام گرفت. افراد دو گروه به لحاظ خصوصیات فردی (سن، جنس، وزن) مدت زمان جراحی، میزان و نوع مال اکلوژن و وضعیت اقتصادی – اجتماعی مشابه بودند (P<0.2). تغییرات فاصله گوشه دهان تا تراگوس در گروه وریدی 3± 12.8و در گروه زیرمخاطی14.9 ±14.6 بود (P<0.8). تغییرات فاصله دو نقطه پوگونیون تا تراگوس3.2 ±10.5 و در گروه زیرمخاطی 14.3±14.2 بود، (P<0.2).نتیجه گیری: به نظر می رسد استفاده از تزریق زیر مخاطی 8 میلیگرم دگزامتازون در کاهش ادم پس از جراحی BSSRO اثراتی مشابه تزریق وریدی دارد.