زمینه: یکی از مفاهیم نوظهور در ادبیات «آسیب شناسی پدیده های ارتباطی» مفهوم «نوموفوبیا» یا بی موبایل هراسی است. تحقیقات حاکی از آن است که اغلب مردم بدون موبایل نمی توانند به زندگی ادامه دهند و بیش از نیمی از کاربران موبایل از نوعی بیماری روانشناختی با نام «نوموفوبیا» یا بی موبایل هراسی رنج می برند. هدف: در این پژوهش سعی ما بر این است تا به بررسی این پدیده نوظهور در جامعه ایرانی و با تمرکز بر کلانشهر تهران بپردازیم.روش: جامعه آماری این پژوهش کلیه شهروندان کلانشهر تهران بوده که در نهایت 250 نفر به عنوان نمونه نهایی انتخاب و به صورت پیمایش پرسشنامه محور مورد ارزیابی قرار گرفتند. در این پژوهش منظور از الگوی مصرف رسانه ای، میزان مصرف شهروندان تهرانی از ابعاد مختلف تلفن همراه بوده است.نتیجه گیری: نتایج تحلیل دیتا در این پژوهش نشان از وجود یک ارتباط منطقی میان الگوی مصرف و احساس بی موبایل هراسی داشته است.

1مقدمه: اختلالات اضطرابی از جمله شایع ترین بیماری های روانپزشکی هستند که شیوع آن ها همزمان با توسعه جوامع مدرن رو به افزایش است. سازمان بهداشت جهانی گزارش می دهد که تعداد افراد مبتلا به این اختلالات در سال های اخیر بیش از 1/5 برابر افزایش یافته است. این اختلالات طیف گسترده ای را شامل می شوند، از جمله اختلال اضطراب جدایی، لالی انتخابی، انواع فوبیا، اختلال اضطراب اجتماعی، اختلال اضطراب فراگیر، اختلال پانیک و آگورافوبیا. مطالعات نشان می دهند که شیوع این اختلالات تقریباً دو برابر بیشتر در زنان نسبت به مردان است، و متأسفانه، میزان این شرایط در ایران در مقایسه با بسیاری از کشورهای دیگر بالاتر است.در سال های اخیر، استفاده از نشانگرهای زیستی (بیومارکرها) به عنوان ابزاری نوین برای تشخیص و درک بهتر بیماری های روانپزشکی، از جمله اختلالات اضطرابی، مورد توجه قرار گرفته است. بیومارکرها شاخص های قابل اندازه گیری هستند که می توانند وضعیت بیولوژیکی بدن یا شدت یک بیماری را منعکس کنند. هدف این مطالعه بررسی نقش بالقوه چندین نشانگر - مانند کورتیزول، هورمون رشد، سروتونین، انسولین، تستوسترون، کاتکول آمین ها، گاما آمینوبوتیریک اسید (GABA)، گلوکوکورتیکوئیدها، ایمونوگلوبولین ها، فاکتور رشد فیبروبلاست 2 و سیتوکین های التهابی - در بروز و تشدید اختلالات اضطرابی است. این فرضیه مطرح می شود که تغییرات در سطوح هورمون ها و انتقال دهنده های عصبی کلیدی، مانند کورتیزول (هورمون استرس اصلی)، سروتونین (تنظیم کننده حیاتی خلق و خو) و GABA (انتقال دهنده عصبی بازدارنده اصلی در سیستم عصبی مرکزی)، ممکن است نقش مهمی در پاتوفیزیولوژی اختلالات اضطرابی ایفا کنند. علاوه بر این، مطالعه به دنبال بررسی نقش بالقوه فرآیندهای التهابی و اختلال در سیستم ایمنی در مکانیسم های بیولوژیکی زیربنایی این اختلالات است. نتیجه گیری: تغییرات مشاهده شده در سطوح بیومارکرهای خاص ممکن است در ایجاد اختلالات اضطرابی و تشدید علائم مرتبط با آن ها نقش داشته باشد. با این حال، تحقیقات بیشتری برای اعتبارسنجی این نشانگرها و تثبیت سودمندی آن ها به عنوان ابزاری قابل اعتماد برای تشخیص، پیش بینی و درمان اختلالات اضطرابی ضروری است.