فیلترها/جستجو در نتایج    

فیلترها

سال

بانک‌ها



گروه تخصصی




متن کامل


نویسندگان: 

ITOH E. | FUJIMIYA M. | INUI A.

نشریه: 

BIOLOGICAL PSYCHIATRY

اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    1995
  • دوره: 

    45
  • شماره: 

    4
  • صفحات: 

    475-481
تعامل: 
  • استنادات: 

    1
  • بازدید: 

    129
  • دانلود: 

    0
کلیدواژه: 
چکیده: 

شاخص‌های تعامل:   مرکز اطلاعات علمی Scientific Information Database (SID) - Trusted Source for Research and Academic Resources

بازدید 129

مرکز اطلاعات علمی Scientific Information Database (SID) - Trusted Source for Research and Academic Resourcesدانلود 0 مرکز اطلاعات علمی Scientific Information Database (SID) - Trusted Source for Research and Academic Resourcesاستناد 1 مرکز اطلاعات علمی Scientific Information Database (SID) - Trusted Source for Research and Academic Resourcesمرجع 0
نشریه: 

Veterinary Research Forum

اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    2010
  • دوره: 

    1
  • شماره: 

    3
  • صفحات: 

    166-173
تعامل: 
  • استنادات: 

    0
  • بازدید: 

    302
  • دانلود: 

    0
چکیده: 

The present study investigated the effects of intra-dentate gyrus microinjection of naloxone (an opioid antagonist) and THIOPERAMIDE (an antagonist of histamine H3 receptors) in the formalin test in rats. Subcutaneous injection of formalin (50 ml, 2.5 %) in the ventral surface of right hind paw produced a biphasic pattern (first phase: 0-5 min and second phase: 15-60 min) of licking/biting and shaking of the injected paw. Intra-dentate gyrus microinjections of THIOPERAMIDE (2 and 4 µg) significantly (P<0.05) suppressed the pain responses. Microinjections of naloxone (1, 2 and 4 mg) alone into the dentate gyrus non-significantly increased the intensity of pain. Pretreatment with naloxone (4 mg) significantly (P<0.05) reversed the antinociceptive effect of THIOPERAMIDE (4 mg). The results indicated that at the level of the dentate gyrus, blockade of histamine H3 receptors with THIOPERAMIDE produced an analgesic effect. This THIOPERAMIDE-induced antinociception may be mediated through the endogenous opioid system.

شاخص‌های تعامل:   مرکز اطلاعات علمی Scientific Information Database (SID) - Trusted Source for Research and Academic Resources

بازدید 302

مرکز اطلاعات علمی Scientific Information Database (SID) - Trusted Source for Research and Academic Resourcesدانلود 0 مرکز اطلاعات علمی Scientific Information Database (SID) - Trusted Source for Research and Academic Resourcesاستناد 0 مرکز اطلاعات علمی Scientific Information Database (SID) - Trusted Source for Research and Academic Resourcesمرجع 0
اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    1380
  • دوره: 

    12
  • شماره: 

    1
  • صفحات: 

    65-73
تعامل: 
  • استنادات: 

    0
  • بازدید: 

    911
  • دانلود: 

    121
چکیده: 

مقدمه: تیوپرآمید، آنتاگونیست رسپتور H3 هیستامین است که آزادسازی هیستامین را از پری سیناپس نورون های هیستامینی مهار می کند، در نتیجه بر غلظت هیستامین و متابولیت های آن در مغز تاثیر می گذارد و فعالیت سیستم نورون هیستامینی را تغییر می دهد. این آمین بیولوژیک در ارتباطات سلولی نقش بسیار مهمی دارد. هیستامین در قسمت های مختلف از جمله ایمنوگلوبولین E، سلول های غدد مترشحه داخلی و خارجی، سیستم اعصاب مرکزی و محیطی، ذخیره و ترشح می شود. هیستیدین دکربوکسیلاز (E.C.4.1.1.22) آنزیمی است که در بافت های پستانداران، آمین بیولوژیک، هیستامین را تولید می کند. مواد و روش: در این پژوهش، یک روش ساده برای بررسی اثر تیوپرآمید بر فعالیت آنزیم هیستیدین دکربوکسیلاز در بخش های مختلف مغز موش آزمایشگاهی استفاده گردید. برای انجام آزمایش به موش های سفید آزمایشگاهی گروه کنترل، محلول فیزیولوژیک و به گروه مورد مطالعه، مقدار 50 میکروگرم بر هر کیلوگرم وزن موش، تیوپرآمید تزریق شد. یک ساعت پس از تزریق، از طریق قطع نخاعی، حیوان آزمایشگاهی را کشته و مغز را از جمجمه برداشته و پس از توزین هموژنه مغز تهیه شد سپس سوپرنیتانت محلول هموژنه به لوله آزمایش انتقال داده و در دور 4500 به مدت 30 دقیقه سانتریفوژ گردید. فعالیت آنزیم هیستیدین دکربوکسیلاز از طریق واکنش هیستامین تولید شده با معرف 2 و 4 و 6- تری نیتروبنزن سولفونات به روش اسپکتروفتومتری در طول موج 420 نانومتر اندازه گیری شد. نتایج و بحث: نتایج حاصل نشان می دهد که در گروه کنترل بیشترین مقدار فعالیت آنزیم در بخش هیپوتالاموس مغز و کمترین مقدار فعالیت آنزیم در مخچه است و تیوپرآمید یک ساعت پس از تزریق، سبب کاهش فعالیت آنزیم هیستیدین دکربوکسیلاز در بخش های تالاموس و مخچه مغز می شود.

شاخص‌های تعامل:   مرکز اطلاعات علمی Scientific Information Database (SID) - Trusted Source for Research and Academic Resources

بازدید 911

مرکز اطلاعات علمی Scientific Information Database (SID) - Trusted Source for Research and Academic Resourcesدانلود 121 مرکز اطلاعات علمی Scientific Information Database (SID) - Trusted Source for Research and Academic Resourcesاستناد 0 مرکز اطلاعات علمی Scientific Information Database (SID) - Trusted Source for Research and Academic Resourcesمرجع 0
مرکز اطلاعات علمی Scientific Information Database (SID) - Trusted Source for Research and Academic Resources
اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    1388
  • دوره: 

    10
  • شماره: 

    1 (مسلسل 26)
  • صفحات: 

    54-60
تعامل: 
  • استنادات: 

    0
  • بازدید: 

    976
  • دانلود: 

    0
چکیده: 

در مطالعه حاضر نقش هیستامین آندوژن و گیرنده های مرکزی هیستامین در مصرف غذا در جوجه های گوشتی مورد بررسی قرار گرفت. برای دستیابی به این هدف، با استفاده از تزریق داخل بطن مغزی تیوپراماید (آنتاگونیست گیرنده H3 هیستامین) و آراآلفامتیل هیستامین (آگونیست گیرنده H3 هیستامین) میزان هیستامین آندوژن آزاد شده از نورون های هیستامینرژیک را تغییر داده و از این طریق اثرات سیستم هیستامینرژیک را بر روی اشتها مورد مطالعه قرار دادیم. بعلاوه برای تعیین اینکه کدامیک از گیرنده های هیستامین در تغییرات اشتهای حاصل از هیستامین نقش دارند مهارکننده های گیرنده H2, H1، به جوجه هایی که تیوپراماید را دریافت می دارند به صورت پیش تزریق از طریق داخل بطن مغزی تزریق گردید. تزریق تیوپراماید (600 و 300 نانومول به ازای هر پرنده) مصرف غذا را به صورت وابسته به دوز کاهش داد (P<0.05). در مقابل، تزریق داخل بطن مغزی آراآلفامتیل هیستامین (400 و 200 نانومول) مصرف غذا را افزایش داد (P<0.05). کلر فنیرآمین (128 و 256 نانومول)، آنتاگونیست گیرنده های H1، مصرف غذا را بالا برد (P<0.05). در حالیکه فاموتیدین آنتاگونیست گیرنده های H2 در مقادیر 74 یا 148 نانومول اثری بر اشتهای جوجه ها نداشت. فاموتیدین با مقدار 256 نانومول مصرف غذا را به شدت کاهش داد (P<0.05). پیش تزریق کلر فنیرآمین (256 نانومول) به شدت اثرات تیوپراماید (600 نانومول) را بر مصرف غذای جوجه ها کاهش داد (P<0.05). به طور خلاصه نتایج حاصل از این مطالعه بیان می دارد که هیستامین اثرات ضد اشتهای خود را نه از طریق گیرنده های H2 بلکه از طریق گیرنده های H1 در جوجه های گوشتی ایجاد می نماید. بعلاوه مشخص گردید که تیوپراماید از طریق تحریک سنتز و آزاد نمودن هیستامین نورونی آندوژن می تواند مصرف غذا را در جوجه های گوشتی کاهش دهد.

شاخص‌های تعامل:   مرکز اطلاعات علمی Scientific Information Database (SID) - Trusted Source for Research and Academic Resources

بازدید 976

مرکز اطلاعات علمی Scientific Information Database (SID) - Trusted Source for Research and Academic Resourcesدانلود 0 مرکز اطلاعات علمی Scientific Information Database (SID) - Trusted Source for Research and Academic Resourcesاستناد 0 مرکز اطلاعات علمی Scientific Information Database (SID) - Trusted Source for Research and Academic Resourcesمرجع 6
اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    2014
  • دوره: 

    17
  • شماره: 

    1
  • صفحات: 

    55-61
تعامل: 
  • استنادات: 

    1
  • بازدید: 

    373
  • دانلود: 

    0
چکیده: 

Objective(s): The present study investigated the effects of microinjection of histamine and histamine H1, H2, and H3 receptor antagonists, chlorpheniramine, ranitidine and THIOPERAMIDE, respectively into the primary somatosensory cortex (PSC) on inflammatory pain.Material and Methods: Two stainless steel guide canulas were bilaterally implanted into the PSC of anaesthetized rats. Inflammatory pain was induced by subcutaneous (SC) injection of formalin (50 ml, 2.5%) in the ventral surface of right hind paw. Time durations of licking/biting of the injected paw were recorded as a pain measure.Results: Formalin produced a biphasic pattern of licking/biting of the injected paw. Histamine at doses of 0.5, 1, and 2 mg decreased the intensity of pain. Chlorpheniramine and ranitidine at the same doses of 1 and 4 mg had no effects, whereas THIOPERAMIDE at a dose of 4 mg suppressed both phases of formalin-induced pain. Pretreatments with chlorpheniramine and ranitidine at the same dose of 4 mg prevented histamine (2 mg)-induced antinociception. Antinociceptive effects were observed when THIOPERAMIDE at doses of 1 and 4 mg was used with 0.25 and 1 mg of histamine, respectively. The antinociceptive effects induced by histamine (2 mg) and THIOPERAMIDE (4 mg) were prevented by prior treatment with naloxone (4 mg).Conclusion: These results indicate that at PSC levels, histamine through post-synaptic H1, H2, and pre-synaptic H3 receptors might be involved in pain modulation. The endogenous opioid system may be involved in histamine- and THIOPERAMIDE-induced antinociception.

شاخص‌های تعامل:   مرکز اطلاعات علمی Scientific Information Database (SID) - Trusted Source for Research and Academic Resources

بازدید 373

مرکز اطلاعات علمی Scientific Information Database (SID) - Trusted Source for Research and Academic Resourcesدانلود 0 مرکز اطلاعات علمی Scientific Information Database (SID) - Trusted Source for Research and Academic Resourcesاستناد 1 مرکز اطلاعات علمی Scientific Information Database (SID) - Trusted Source for Research and Academic Resourcesمرجع 0
اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    2007
  • دوره: 

    18
تعامل: 
  • بازدید: 

    125
  • دانلود: 

    0
کلیدواژه: 
چکیده: 

Gama amino butyric acid (GABA) is a major inhibitory neurotransmitter in the central nervous system of the mammals and birds. GABAergic system influences an increasing effect on feed intake in birds via GABAA receptors. It has, recently, been determined the inhibitoryeffect of brain histaminergic system on feed intake. In this study, the effect of intracerebroventricular (icv) injection of H1, H2, H3 antagonists on feed intake induced by GABAA agonist was evaluated. In addition, the role of GABAA antagonist on feeding induced by histamine was studied. In Experiment 1, the birds were icv injected with histamine followed by injection of bicuculline, a GABAA antagonist. In Experiment 2, the animals received chlorpheniramine, a H1 antagonist and then muscimol, a GABAA agonist. In Experiment 3, chickens received famotidine, a H2 receptor antagonist, prior to injection of muscimol. Finally in Experiment 4, the birds were injected with THIOPERAMIDE, a H3 receptor antagonist and muscimol. Cumulative food intake was measured 15, 30, 45, 60, 90, 120, 150 and 180 minute after injections. The results of this study indicated that effects of histamine on food intake inhibited by pretreatment with bicuculline (p≤0.05), significantly. More over effects of muscimol on food intake significantly, inhibited by pretreatment with chlorpheniramine (p≤0.05), while the famotidine and THIOPERAMIDE were ineffective. These results suggest the existence of H1- receptor mediated histamine- GABAA receptor interaction on food intake in broiler cockerels.

شاخص‌های تعامل:   مرکز اطلاعات علمی Scientific Information Database (SID) - Trusted Source for Research and Academic Resources

بازدید 125

مرکز اطلاعات علمی Scientific Information Database (SID) - Trusted Source for Research and Academic Resourcesدانلود 0
مرکز اطلاعات علمی Scientific Information Database (SID) - Trusted Source for Research and Academic Resources
اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    1381
  • دوره: 

    12
  • شماره: 

    35
  • صفحات: 

    1-10
تعامل: 
  • استنادات: 

    0
  • بازدید: 

    1415
  • دانلود: 

    377
چکیده: 

سابقه و هدف: Sedation یکی از عوارض جانبی مشترک بیشتر آنتی هیستامین ها است. این عارضه کاربرد بالینی عوامل آنتی هیستامین کلاسیک را محدود می کند، در صورتی که بعضی از آنتی هیستامین های جدید فاقد اثر Sedation می باشند. نظر به اهمیت موضوع، در مطالعه حاضر نقش مکانیسم های گیرنده های مختلف هیستامینی در القای Sedation با استفاده از تست Rota rod مورد بررسی قرار گرفت.مواد و روش ها: هماهنگی حرکتی حیوانات بر اساس زمان تحمل موش صحرایی روی میله دوّار با استفاده از یک دستگاه Rota rod در سرعت 16 دور در دقیقه ثبت می گردید. زمان تحمل حیوان قبل وبعد از تجویز داروها اندازه گیری می شد.یافته ها: تزریق داخل مغزی یا داخل صفاقی HTMT (10 میکروگرم/موش صحرایی) یا دیفن هیدرامین (20 الی 40 میلی گرم/کیلوگرم) زمان تحمل حیوان در تست Rota rod را کاهش داد، در صورتی که دکس کلرفنیرامین در این رابطه بی اثر بود. آگونیست گیرنده H2 هیستامینی، Dimaprit (30 میلی گرم/کیلوگرم، داخل صفاقی)، نیز زمان تحمل حیوان در تست Rota rod را کاهش داد ولی آنتاگونیست های گیرنده H2 هیستامینی، فاموتیدین (20 الی 40 میلی گرم/کیلو گرم، زیرجلدی) و رانیتیدین (20 الی 40 میلی گرم/کیلوگرم، داخل صفاقی)، نیز موجب اختلال در هماهنگی حرکتی حیوان در تست Rota rod شدند و آنتاگونیست گیرنده H3 هیستامینی، تیوپراماید (5 و 10 میلی گرم/کیلوگرم، داخل صفاقی)، در این رابطه بی اثر بود. تزریق داخل صفاقی دوز 50 میلی گرم/کیلوگرم تیوپراماید به طور معنی داری اختلال حرکتی القای شده توسط Imetit را آنتاگونیزه نمود.استنتاج: نتایج پیشنهاد می کند مکانیسم گیرنده H3 هیستامینی در تعدیل Sedation دخیل می باشد.

شاخص‌های تعامل:   مرکز اطلاعات علمی Scientific Information Database (SID) - Trusted Source for Research and Academic Resources

بازدید 1415

مرکز اطلاعات علمی Scientific Information Database (SID) - Trusted Source for Research and Academic Resourcesدانلود 377 مرکز اطلاعات علمی Scientific Information Database (SID) - Trusted Source for Research and Academic Resourcesاستناد 0 مرکز اطلاعات علمی Scientific Information Database (SID) - Trusted Source for Research and Academic Resourcesمرجع 0
اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    1379
  • دوره: 

    10
  • شماره: 

    28
  • صفحات: 

    40-54
تعامل: 
  • استنادات: 

    0
  • بازدید: 

    2944
  • دانلود: 

    423
چکیده: 

سابقه و هدف: هیستامین یک نروترانسمیتر در مغز پستانداران می باشد که از طریق تحریک سه نوع گیرنده H1)، H2 و (H3 اثرات فیزیولوژیک خود را بر سلول های هدف اعمال می کند. امروزه گزارشاتی وجود دارد که نشان می دهد هیستامین در تعدیل انتقال درد نقش دارد. برای مشخص کردن نقش گیرنده های هیستامینی در تعدیل روند درد مطالعه حاضر طراحی گردید.مواد و روش ها: در مطالعه حاضر اثر آگونیست ها و آنتا گونیست ها ی مختلف گیرنده هستامینی بر آستانه درد در موش ها با استفاده از تست های حرارتی (صفحه داغ) و شیمیایی Writhing) ایجاد شده توسط اسید استیک) مورد بررسی قرار گرفت.نتایج: تزریق داخل مغزی آگونیست گیرنده H1 هیستامینی، 50) HTMT میکروگرم/موش) موجب یکHypernociception  معنی دار درتست های صفحه داغ و Writhing شد. این دوز از HTMT فاقد اثر معنی دار بر هماهنگی حرکتی در تست Rota rod بود. تزریق داخلی صفاقی آنتاگونیست های گیرنده H1 هیستامینی ، دکس کلرفنیرآمین (30 و 40 میلی گرم/کیلوگرم) و دیفن هیدرامین (20 و 40 میلی گرم/کیلوگرم) موجب یک Antinociception وابسته به دوز در هر دو تست صفحه داغ و Writhing گردید ولی از آنجایی که تمام دوزهای دیفن هیدرامین به کار گرفته شده در این آزمایش موجب اختلال حرکتی در تست Rota rod شد، به نظر می رسد که اثر ضد دردی دیفن هیدرامین یک اثر ضد دردی واقعی نمی باشد. تزریق HTMT در ترکیب بادکس کلرفنیرآمین (20 میلی گرم/کیلوگرم، داخل صفاقی) آستانه درد در تست صفحه داغ را تغییر نداد. آگونیست گیرنده H2 هیستامینی، 50) Dimaprit و 100 میکروگرم/موش، داخل مغزی) و آنتاگونیست های گیرنده H2 هیستامینی، رانیتیدین 50) و 100 میکروگرم/موش، داخل مغزی) آستانه درد ایجاد شده توسط صفحه داغ و اسید استیک را افزایش دادند. آگونیست گیرنده H3 هیستامینی، Imetit (25 و  50میلی گرم/کیلو گرم، داخل صفاقی) و آنتاگونیست گیرنده H3 هیستامینی، THIOPERAMIDE و (25 و 50 میلی گرم/کیلوگرم، داخل صفاقی) به ترتیب آستانه درد در تست صفحه داغ را کاهش یا افزایش دادند. تزریق THIOPERAMIDE (25 میلی گرم/کیلو گرم، داخل صفاقی) به طور معنی داری اثر Hyperalgesia ایجاد شده با Imetit را آنتاگونیزه نمود.استنتاج: این نتایج پیشنهاد می کنند که مکانیسم های گیرنده های هیستامینی بر روند درد ایجاد شده توسط صفحه داغ نقش تعدیلی دارند.

شاخص‌های تعامل:   مرکز اطلاعات علمی Scientific Information Database (SID) - Trusted Source for Research and Academic Resources

بازدید 2944

مرکز اطلاعات علمی Scientific Information Database (SID) - Trusted Source for Research and Academic Resourcesدانلود 423 مرکز اطلاعات علمی Scientific Information Database (SID) - Trusted Source for Research and Academic Resourcesاستناد 0 مرکز اطلاعات علمی Scientific Information Database (SID) - Trusted Source for Research and Academic Resourcesمرجع 0
نویسندگان: 

DANESHVAR M. | ZENDEHDEL M. | VAZIR B. | ASGHARI A.

اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    2022
  • دوره: 

    77
  • شماره: 

    1
  • صفحات: 

    141-149
تعامل: 
  • استنادات: 

    0
  • بازدید: 

    44
  • دانلود: 

    0
چکیده: 

The current study was conducted to investigate the interaction between the central adrenergic and histaminergic systems and the broiler chick’, s feed intake. In the first experiment, the intracerebroventricular (ICV) injection of solutions was conducted which included 10 nmol of prazosin (an α, 1-receptor antagonist), 300 nmol of histamine, co-injection of prazosin and histamine. Experiments two to five were conducted similarly the same as the first experiment, in which chickens were ICV injected with 13 nmol of yohimbine (an α, 2-receptor antagonist), 24 nmol of metoprolol (a β, 1 adrenergic receptor antagonist), 5 nmol of ICI 118, 551 (a β, 2 adrenergic receptor antagonist), and 20 nmol of SR 59230R (a β, 3 adrenergic receptor antagonist). The injected solutions in the sixth experiment included 300 nmol of noradrenaline, 250 nmol of α,-FMH (an alpha fluoromethyl histidine), noradrenaline, and α,-FMH. Seventh to ninth experiments were similar to the sixth experiment, except that the chickens were ICV injected with 300 nmol of chlorpheniramine (a histamine H1 receptors antagonist), 82 nmol of famotidine (a histamine H2 receptors antagonist), and 300 nmol of THIOPERAMIDE (a histamine H3 receptors antagonist), rather than α,-FMH. Afterward, the cumulative food intake was measured 120 min after injection. Based on the obtained results, both histamine ICV injection and noradrenaline injection reduced food intake (P<0. 05). Moreover, co-injection of histamine and ICI 118, 551 (P<0. 05), and co-injection of noradrenaline and Chlorpheniramine reduced food intake (P<0. 05). In addition, noradrenaline and THIOPERAMIDE co-injection improved hypophagic effect of noradrenaline in neonatal chicken (P<0. 05). These findings suggested the effect of interconnection between adrenergic and histaminergic systems, which may be mediated by H1 and H3 histaminergic and β, 2 adrenergic receptors, on the regulation of food intake in the neonatal broiler chicken.

شاخص‌های تعامل:   مرکز اطلاعات علمی Scientific Information Database (SID) - Trusted Source for Research and Academic Resources

بازدید 44

مرکز اطلاعات علمی Scientific Information Database (SID) - Trusted Source for Research and Academic Resourcesدانلود 0 مرکز اطلاعات علمی Scientific Information Database (SID) - Trusted Source for Research and Academic Resourcesاستناد 0 مرکز اطلاعات علمی Scientific Information Database (SID) - Trusted Source for Research and Academic Resourcesمرجع 0
اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    1381
  • دوره: 

    12
  • شماره: 

    34
  • صفحات: 

    9-19
تعامل: 
  • استنادات: 

    0
  • بازدید: 

    1650
  • دانلود: 

    277
چکیده: 

سابقه و هدف: رفتار لیس زدن (licking) یک رفتار استرئوتایپی است که از طریق فعالیت گیرنده های دوپامینی D1 و D2 در سیستم نیگرواستریاتال ایجاد می شود. مدارک مختلفی وجود دارد که نشان می دهد هیستامین و عوامل هیستامینی سطح دوپامین و متابولیت هایش در کورتکس، Nucleus accumbens و استریاتوم را از طریق گیرنده های H1،H2  و H3 تغییر می دهند و متقابلاعوامل مستقیم یا غیرمستقیم عمل کننده دوپامینی آزاد شدن هیستامین در نقاط مختلف مغزی نظیر استریاتوم و هیپوتالاموس را تعدیل می کنند. این نتایج پیشنهاد می کنند مکانیسم های هیستامینرژیک ممکن است به عملکرد سیستم دوپامینرژیک مرتبط و نقش مهمی در تعدیل بعضی از رفتارهای دوپامینرژیک داشته باشند. به منظور تعیین نقش احتمالی مکانیسم های هیستامینرژیک در تعدیل رفتار لیس زدن، اثر آگونیست ها و آنتاگونیست های مختلف گیرنده هیستامینی بر رفتار لیس زدن القا شده توسط آپومرفین در موش صحرایی (Rat) مورد بررسی قرار گرفت.مواد و روش ها: تزریق زیرجلدی دوزهای مختلف آپومرفین (125/0 الی 25/1 میلی گرم/کیلوگرم) ایجاد رفتار لیس زدن نمود. پاسخ لیس زدن توسط مشاهده مستقیم در مدت 75 دقیقه ثبت گردید. تحت این شرایط، اثر آگونیست ها و آنتاگونیست های مختلف گیرنده هیستامینی بر رفتار لیس زدن القا شده توسط آپومرفین مورد بررسی قرار گرفت.یافته ها: تزریق داخل مغزی یا داخل صفاقی HTMT و(50 و100 میکروگرم/موش صحرایی) یا دیماپرایت (10 و 15 میلی گرم/کیلوگرم) رفتار لیس زدن را تقویت نمود، در صورتی که Imetit (5 و10 میلی گرم/کیلوگرم، داخل صفاقی) پاسخ لیس زدن را کاهش داد. تجویز آنتاگونیست های مختلف هیستامینی نظیر دکس کلرفنیرآمین، دیفن هیدرامین، فاموتیدین و رانیتیدین نیز رفتار لیس زدن را کاهش داد، در صورتی که تیوپراماید این رفتار را تقویت نمود. اثرات HTMT و دیماپرایت به ترتیب با تجویز دکس کلرفنیرآمین و فاموتیدین آنتاگونیزه گردید. اثر مهاری Imetit نیز توسط تیوپراماید مهار شد.استنتاج: نتایج پیشنهاد می کنند مکانیسم های هیستامینرژیک در تعدیل رفتار لیس زدن القا شده توسط آپومرفین دخیل می باشند.

شاخص‌های تعامل:   مرکز اطلاعات علمی Scientific Information Database (SID) - Trusted Source for Research and Academic Resources

بازدید 1650

مرکز اطلاعات علمی Scientific Information Database (SID) - Trusted Source for Research and Academic Resourcesدانلود 277 مرکز اطلاعات علمی Scientific Information Database (SID) - Trusted Source for Research and Academic Resourcesاستناد 0 مرکز اطلاعات علمی Scientific Information Database (SID) - Trusted Source for Research and Academic Resourcesمرجع 0
litScript
telegram sharing button
whatsapp sharing button
linkedin sharing button
twitter sharing button
email sharing button
email sharing button
email sharing button
sharethis sharing button