In order to investigate the effect of inorganic selenium replacement with organic selenium from Spirulina algae on performance and breast meat quality of broilers, a total of 160 one-day-old chicks were used in a completely randomized design with four treatments, eight replicates and five birds per each replicate. The sources of selenium used included sodium selenite and organic selenium from Spirulina algae which were replaced at two levels of 50 and 100 percent. The organic selenium was produced by the culture of Spirulina algae and its enrichment with selenium. The selenium content of different treatments was measured by ICP-Mass method. In this experiment, the feed intake and body weight gain parameters were measured weekly and feed conversion ratio was calculated. At 42 day of age, one bird was slaughtered from each replicate and the weight of carcass ready to cook was measured. The breast meat was sampled for measurement of pH and selenium storage. The results showed that it was not observed any significant difference in performance traits and ready to cook carcass percentage among different treatments. There was no significant difference in breast muscle pH at 0 and 24 hours after slaughtering. The amount of selenium deposited in breast muscle of birds fed organic selenium had significant increase when compared with other treatments (P<0.05). Generally, the results of this study showed that 100% replacement of sodium selenite with organic selenium from Spirulina algae led to increase in breast muscle selenium deposition without reduction in bird performance.

یکی از عوامل مهم تأثیرگذار در میزان جوجه درآوری به عنوان شاخص مهم در عملکرد گله های مولّد مسئله باروری است. خروس ها به عنوان یک طرف مسئله باروری نقش زیادی در این امر دارند و پیری باعث کاهش باروری آنها می شود. سیستم های زیستی در موجودات زنده نظیر حیوانات به صورت مداوم تحت تأثیر رادیکالهای آزاد تولید شده در فعالیتهای متابولیک بدن می باشد. مشخص شده است که بخش فسفولیپیدی اسپرماتوزوآی پرندگان مقادیر بالایی از اسیدهای چرب غیراشباع (PUFA) دارد و این اسیدهای چرب حساسیت بالایی در مقابل رادیکالهای آزاد دارند. در سیر تکاملی موجودات زنده جهت مقابله با گونه های فعال اکسیژن (ROS)، مکانیسمهای حمایت کننده آنتی اکسیدانی ویژه ای توسعه یافته است. به همین جهت حضور آنتی اکسیدان های طبیعی به عنوان یک عامل اصلی آنها را قادر به زنده ماندن در یک محیط غنی از اکسیژن می کند. جهت نگهداری قابلیت زنده مانی اسپرم، سیستم دفاع آنتی‎اکسیدانی مسئله مهمی است که در مایع منی پرندگان این سیستم شامل آنتی اکسیدان های طبیعی همراه با آنزیمهایی است که خصوصیات آنتی اکسیدانی دارند که آنزیمهایی نظیر گلوتاتیون پراکسیداز (GPx) و سلنوپروتئین P (SEPP1) از اسپرم در مقابل رادیکالهای آزاد و متابولیتهای مخرّب آنها محافظت می نمایند. آنتی اکسیدان هایی نظیر ویتامین E و سلنیوم نقش عمده ای در تولیدمثل پرندگان دارند. برای رسیدن به عملکرد تولیدمثلی خوب در طیور صنعتی استفاده از مقادیر بهینه آنتی اکسیدان ها ضروری به نظر می رسد. با استفاده از خواص آنتی اکسیدانی برخی مواد افزودنی مانند سلنیوم می توان روند نزولی باروری را به تعویق انداخت. جایگزینی سلنیوم معدنی با منابع جدید سلنیوم در جیره ی طیور باعث بهبود باروری می شود. این تحقیق به منظور بررسی تأثیر نانوسلنیوم در مقایسه با سدیم سلنیت بر روی غلظت سرمی سلنوپروتئین P (SEPP1) و گلوتاتیون پراکسیداز (GPx) در خروس های گله مرغ مادر گوشتی انجام شد.مواد و روش ها: در انتهای زمان آداپتاسیون، نمونه های خون به میزان 5/2 میلی لیتر جمع آوری شدند و سرم آنها پس از جداسازی در فریزر 20- درجه سانتی گراد نگهداری شد. نمونه برداری بعدی 2 هفته بعد یعنی در میانه تحقیق و اِعمال تیمارها انجام گرفت که در این زمان نیز مشابه اولین نمونه برداری، خونگیری انجام شد و سرم ها جداسازی و در فریزر 20- درجه سانتی گراد نگهداری شدند. چهار هفته پس از اِعمال تیمارها در انتهای تحقیق خونگیری به عمل آمد و سرم ها جداسازی و در فریزر نگهداری شدند. غلظت سرمی سلنوپروتئین P توسط روش الایزا و گلوتاتیون پراکسیداز با استفاده از کیت اسپکتروفوتومتری مورد ارزیابی قرار گرفت.نتایج و بحث: مقادیر غلظت سرمی سلنوپروتئین P و گلوتاتیون پراکسیداز در اولین نمونه برداری تفاوت معنی داری را در بین هیچکدام از گروهها نشان ندادند (05/0P) که بیشترین غلظت سلنوپروتئین P مربوط به تیمار حاوی 6/0 میلی گرم نانوسلنیوم در کیلوگرم جیره بود (T5). در میان گروههای مربوط به تیمارهای 2 و 3 که به ترتیب 3/0 میلی گرم سدیم سلنیت در کیلوگرم جیره (T2) و 15/0 میلی گرم نانوسلنیوم در کیلوگرم جیره (T3) تغذیه شده بودند، تیمار 3 غلظت بالاتری از سلنوپروتئین P داشت. نتایج ارزیابی غلظت سرمی سلنوپروتئین P در آخرین نمونه برداری در انتهای تحقیق نشان داد که روندی مشابه با تغییرات غلظت سرمی سلنوپروتئین P که در دومین نمونه برداری در میانه تحقیق مشاهده شد به وقوع می پیوندد. تنها تفاوت مابین نتایج دومین و سومین نمونه برداری این بود که تفاوت بین غلظت های سرمی سلنوپروتئین P در تیمارهای T2 و T3 در انتهای تحقیق بیشتر شده بود. مشابه با نتایج سلنوپروتئین P، غلظت سرمی گلوتاتیون پراکسیداز نیز در سه مرتبه خونگیری مورد ارزیابی قرار گرفت که در دومین نمونه برداری در میانه تحقیق ارزیابی غلظت سرمی گلوتاتیون پراکسیداز نشان داد که در گروههای T5، T4، T3 و T2 مقدار غلظت سرمی به صورت معنی داری بیشتر از گروه کنترل (T1) بود (05/0>P). تفاوت مابین غلظت سرمی گروه کنترل و تیمار T3 معنی دار نبود (05/0P) و با افزایش مقدار نانوسلنیوم در جیره از 15/0 میلی گرم در کیلوگرم جیره تا 6/0 میلی گرم در کیلوگرم جیره غلظت سرمی گلوتاتیون پراکسیداز یک روند افزایشی نشان داد. با در نظر گرفتن تمام شاخص های آزمایش، در این تحقیق 6/0 میلی گرم در کیلوگرم جیره به عنوان بهترین سطح از مکمل های نانوسلنیوم پیشنهاد شده و نانوسلنیوم نسبت به فرم غیرآلی سلنیوم مؤثرتر بوده و در مقادیر مشابه از دو تیمار، نانوسلنیوم غلظت سرمیِ بالاتر سلنوپروتئین P و گلوتاتیون پراکسیداز را باعث می شود.نتیجه گیری نهایی: افزودن نانوسلنیوم نسبت به سدیم سلنیت مؤثرتر بوده بوده و باعث افزایش بیشتر غلظت سرمی آنتی اکسیدان های سلنوپروتئین P و گلوتاتیون پراکسیداز در خروس های گله مرغ مادر گوشتی شد.

More than 22% of the world's agricultural land is saline, and this trend continues to increase with climate changes. Salinity stress causes leaf color change, osmotic stress, ionic toxicity, prevents growth, photosynthesis and plant performance. Due to their size less than micron, metal nanoparticles have a great absorption and transmission power in plants. Salinity stress is a major problem in hot and dry areas under tomato cultivation. For this purpose, investigating the mutual effects of the size and type of zinc oxide and iron oxide nanoparticles on the improvement and change of growth and increasing the resistance to salt stress in tomato plants of the early urbana variety were carried out in the form of a completely randomized and factorial design with 4 replications, at a significant level of 5%. In this research, zinc oxide nanoparticles in 25 and 50 nm sizes, iron oxide in 25 nm sizes and sodium chloride in 0 and 75 mM levels were used. Nanoparticles and salinity treatments were both applied to the plants. The results showed that salt stress led to a decrease in plant growth parameters such as shoot and root length, leaf area, RWC, ion leakage. Also, NaCl led to an increase in the accumulation of prolin and other aldehydes, sodium, iron and zinc. The application of nanoparticles had a slight effect in stress-free conditions, but in stressed conditions, these two nanoparticles alone and especially in combination neutralized the effect of salinity and reduced the damage caused by salinity stress.

مقدمه و هدف: نانو ذرات سلنیوم و نقره از موادی هستند که خاصیت ضد میکروبی و ضد قارچی و ضد انگلی آنها گزارش شده است. هدف از این مطالعه تعیین اثر ضد لیشمانیایی نانو ذرات سلنیوم و نقره در بهبودی زخم ناشی از لیشمانیا ماژور در موش بوده است. روش کار: در این مطالعه تجربی در تعدادی موش بالب سی از طریق تزریق پروماستیگوت های لیشمانیا ماژور آلودگی تجربی ایجاد گردید. پس از ظهور زخم در دم موش ها، آنها را به چهار گروه 6 تایی تقسیم و در دو گروه درمان با نانو ذرات سلنیوم و نقره هر روز، روزی یک مرتبه به صورت داخل زخم و در سه نقطه و در گروه گلوکانتیم دارو بصورت عضلانی بمدت 4 هفته تزریق شد. در گروه شاهد منفی، موشها هیچ دارویی دریافت نداشتند. وزن موش ها و قطر زخم هر روز بمدت 5 هفته اندازه گیری و ثبت و با یکدیگر مقایسه شد. نتایج: قطر زخم های گروه تحت درمان با نانوسلنیوم اختلاف معنی داری با گروه شاهد بدون درمان نداشت ولی قطر زخم های گروه تحت درمان با نانونقره اختلاف معنی داری با گروه شاهد بدون درمان داشت ولی بزرگتر از گروه تحت درمان با گلوکانتیم بود. نتیجه نهایی: برخلاف نانو ذره سلنیوم، نانو ذره نقره در محیط درون تنی اثرات ضد لیشمانیایی از خود نشان می دهد. اما این اثر همانند گلوکانتیم کاملا ضایعه لیشمانیایی را بهبود نمی دهد.