وقوع بیماریهایی با منشا غذایی یکی از فراگیرترین مشکلات در دنیای کنونی می باشد. بررسی انجام شده در هلند مشخص کرد که هر ساله در بین هر 1000 نفر 300 مورد التهاب روده ای- معدی سخت رخ می دهد. حداقل 40 تا 50 درصد از این التهاب ها از طریق مواد غذایی و آب آلوده به میکروارگانیسم هایی نظیر کامپیلوباکتر، سالمونلا و کلستریدیوم پرفرینجنس ایجاد شده اند. نتایج برنامه نظارت سازمان بهداشت جهانی (WHO, 1992) نشان می دهد که تعداد عوامل مسبب بیماریهای با منشا غذایی در حال افزایش است. برای مثال، E.Coil توکسین زا سروتیپ 0157:H7 و لیستریامنوسیتوژنز ممکن است در زمره پاتوژنهای «جدیدتر» طبقه بندی شوند (Mac Donalds et al., 1988; Gellin and Broome 1989)، در حالی که S.enteritidis سالها بعنوان یک پاتوژن با منشا غذایی شناخته شده است، اما فقط اخیرا سبب افزایش قابل توجه بیماری شده است (Madden, 1990). به منظور کاهش بیماریهای با منشا غذایی، اقدامات کنترلی مختلفی در طی سالها انجام شده است. نظارت و بازبینی سنتی، برای ردیابی بچ های غیر سالم محصولات نهایی مناسب نیست. برای بهبود این روش، روشهای بهینه تولید ارایه شدند، هر چند که GMP بجای ارایه یک راهکار عملی برای ارزیابی احتمال خطر، راهکارهای عمومی را مورد توجه قرار می دهد. به همین دلیل، این مفهوم بوسیله ارایه سیستم تجزیه و تحلیل خطر نقطه کنترل بحرانی گسترش پیدا کرد. HACCP، روشهای کنترلی خاص عملیاتی است که در ایمنی ماده غذایی و اثرات قابل اندازه گیری آلودگی محصول بسیار مهم و اساسی می باشند. عمل کنترل زمانی موفق است که اقدامات اصلاحی از پیش مشخص شده باشد.اصول HACCP بوسیله کمیسیون غذایی کدکس (Codex 1992) تشریح شده است. بخش بسیار مهم سیستم HACCP تشخیص معیارهای کنترلی است که حدودی برای ویژگیهای فیزیکی، شیمیایی و یا بیولوژیکی می باشد و باید برای اطمینان از تحت کنترل بودن یک عمل در یک نقطه کنترل بحران خاص استفاده شود. عملیات فقط وقتی کنترل است که خطر حذف یا تا سطح قابل قبولی کاهش یابد. لیکن، سیستم HACCP هنوز بیشتر به طریقه کیفی به کار برده می شود. برای مدیریت مناسب احتمال خطر، کمی تر کردن خطرات ناشی از مصرف مواد غذایی، ضروری است.به منظور دستیابی به چنین اطلاعاتی، لازم است عناصر تجزیه و تحلیل کمی احتمال خطر در HACCP به کار گرفته شود.