مقدمه: روزه داری در بسیاری از ادیان جهان مرسوم است و پیروان دین مبین اسلام نیز هر ساله یکماه روزه دار هستند که علاوه بر فواید فراوانی که دارد، با ایجاد نظم و تقویت اراده، امساک نفس را به مسلمانان می آموزد و باعث می شود یکی از نیازهای اساسی بشر، که نیاز به اعتماد به نفس است را تقویت کند. در همین ارتباط پژوهشگران تحقیقی را در جهت تعیین رابطه روزه داری با میزان اعتماد به نفس دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی کاشان در ماه رمضان 1379 و غیررمضان 1380 انجام دادند.مواد و روش ها: تحقیق به روش توصیفی تحلیلی روی 250 نفر از دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی کاشان انجام پذیرفت. جهت بررسی اعتماد به نفس دانشجویان از تست اعتماد به نفس آیزنگ استفاده شد. در ابتدای ماه رمضان و پایان ماه رمضان از نمونه ها که حداقل 20 روز روزه داری کرده بودن علاوه بر اطلاعات دموگرافیک، پرسشنامه اعتماد به نفس در شرایط یکسان پر شد پس از گذشت سه ماه از ماه مبارک رمضان مجددا در ابتدا و پایان یک ماه غیررمضان مجددا به همان نمونه ها که در شروع و پایان ماه رمضان پرسشنامه اعتماد به نفس را پر کرده بودند پرسشنامه داده شد و پس از جمع آوری پرسشنامه ها اطلاعات با آزمون آماری .Kolmogorov-smirnov.wilcoxon, paired T test مورد قضاوت آماری قرار گرفت و ارتباط بین روزه داری و میزان اعتماد به نفس دانشجویان مورد بررسی قرار گرفت.یافته ها: در این پژوهش 141 نفر زن (56.4%) و 109 مرد (43.6%) شرکت داشتند که 123 نفر در شهر و 18 نفر در روستا و 109 نفر در خوابگاه سکونت داشتند. میانگین اعتماد به نفس در شروع ماه رمضان 20.05 پایان ماه رمضان 23.24، شروع ماه غیررمضان 19.17 و پایان ماه غیررمضان 18.69 می باشد میزان اعتماد به نفس دانشجویان روزه دار در شروع ماه رمضان و پایان ماه رمضان اختلاف معنی دار را نشان دادند (PV=0.004) در حالی که بین شروع ماه غیررمضان و پایان آن اختلاف معنی دار نشان داده نشد (PV=0.3) همچنین بین میزان اعتماد به نفس در پایان ماه رمضان و شروع و پایان ماه غیررمضان اختلاف معنی دار می باشد (PV=0.0001).نتیجه گیری: روزه داری علاوه بر سلامت جسمی و روحی بر میزان اعتماد به نفس موثر می باشد و می تواند آن را افزایش دهد.

مقدمه: هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیر تمرین موازی برغلظت IgA، کورتیزول، DHEA و نسبت DHEA به کورتیزول بزاق دختران غیر فعال بود.مواد و روش ها: 39 دانشجوی دختر غیر ورزشکار با میانگین سن 5/2±24 سال، قد 2/8±161 سانتی متر و توده بدن 61/14±8/56 کیلوگرم به صورت داوطلبانه و هدفمند انتخاب و به طور تصادفی در به چهار گروه شاهد (9 = تعداد)، تمرین استقامتی (10= تعداد)، تمرین قدرتی (10=تعداد) و تمرین موازی (10=تعداد) تقسیم شدند. برنامه استقامتی در هفته اول شامل دویدن با شدت 65% ضربان قلب بیشینه (MHR) به مدت 16 دقیقه بود که تا هفته هشتم به تدریج به 80% MHR و مدت 30 دقیقه رسید. برنامه تمرین قدرتی شامل اجرای حرکات پرس پا، پرس سینه، کشش زیر بغل و ساق پا بود که در هفته اول با 50% یک تکرار بیشینه (1RM) در دو نوبت با 10 تکرار اجرا شد. در هفته هشتم بار کار به 80% RM 1 در سه نوبت با 6 تکرار رسید. برنامه تمرین موازی ترکیب تمرین های دو گروه قدرتی و استقامتی در هر نوبت تمرین بود. 5 میلی لیتر بزاق تحریک نشده در زمان استراحت در سه مرحله پیش از آزمون، پایان هفته چهارم و هفته هشتم فعالیت در ساعت 8 صبح جمع آوری شد. همه متغیرها با استفاده از کیت های اختصاصی و به روش الایزا اندازه گیری شدند.یافته ها: تحلیل داده ها با روش آماری آنوا برای اندازه گیری های تکراری نشان داد پس از هفته چهارم و هشتم تمرین، گروه قدرتی تفاوت معنی داری را با سه گروه دیگر در متغیرهایIgA ، DHEA و نسبت DHEA به کورتیزول دارند. میزان کورتیزول گروه ها تغییر معنی داری نداشت (P³0.05). همبستگی معنی داری بین IgA و کورتیزول مشاهده نشد.نتیجه گیری: یافته های این پژوهش نشان داد تمرین قدرتی موجب افزایش غلظت IgA بزاق به عنوان یکی از شاخص های ایمنی و افزایش DHEA و نسبت DHEA به کورتیزول بزاق به عنوان یکی از شاخص های افزایش وضعیت آنابولیک بدن در آزمودنی های مورد مطالعه می شود، در صورتی که انجام تمرین استقامتی پس از تمرین قدرتی در گروه موازی سبب تضعیف یافته های مثبت تمرین قدرتی به تنهایی شد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.