طی سالهای اخیر روشهای جراحی داخل عروقی سیستم عصبی مرکزی همگام با پیشرفت تکنولوژی گسترش زیادی یافته است. در مقایسه با دهه های گذشته، امروزه این نوع درمان کاراتر و کم عارضه تر گردیده است. مداخلات درمانی داخل عروقی در مواردی مثل سکته های مغزی، آنوریسم، ضایعات عروقی مغز و نخاع، مالفورماسیون وریدی شریانی دورال، وازوسپاسم متعاقب خونریزی ساب آراکنوئید، فیستول کاروتید-کاورنوس، ترومبور سینوس های وریدی و وریدهای عمقی مغز، تومورها و ضایعات عروقی سر و گردن، تنگی های کاروتید و ورتبرال اکسترا کرانیال و خونریزیهای بینی درمان اصلی یا کمکی می باشد.این مقاله مرور مختصری بر موارد استفاده از این روش جدید درمانی در اختلالات فوق الذکر است.

مالفورماسیون های عروقی در ساقه مغز شامل مالفورماسیون سیاهرگی، آنژیومای کاورنوس، تلانژیکتازی و AVM  است. بدترین عارضه این ضایعات خونریزی داخل مغزی است. در این مقاله، تاریخچه دو بیمار با علایم کلینیکی مشابه و خونریزی در ساقه مغز مرور می شود. محل ضایعه در این بیماران در پونز بوده است. هر دو با عمل جراحی، بهبودی کامل پیدا نموده اند.

پیش زمینه: زانوی شناور که به شکستگی همزمان ساق و ران در یک اندام اطلاق می شود، معمولا حاصل ضربه شدید است. چنین آسیب هایی معمولا با مشکلات دیگری چون آسیب لیگامان های زانو، جوش نخوردن شکستگی، و مهم تر از همه ضایعات عروقی همراه هستند. هدف از این تحقیق بررسی میزان آسیب عروقی و ارتباط آن با نوع آسیب های اندام در «زانوی شناور» در یک مرکز دانشگاهی است.مواد و روش: این مطالعه به صورت مقطعی انجام شد و آسیب زانوی شناور را که در طی یک سال (1382 تا 1383) در بیمارستان شهید باهنر شهر کرمان درمان شده اند را بررسی می کند. 78 مورد شامل 69 مرد و 9 زن با حداکثر 2 هفته پیگیری مطالعه و گزارش شدند. این موارد شامل شیوع و نوع آسیب عروقی و سرنوشت اندام در 2 هفته اول بود. 78 زانوی شناور که گروه مورد مطالعه بودند برحسب وضعیت عروق اندام به 6 گروه تقسیم شدند. گروه 1: چهل و نه مورد با نبض و پرشدگی مویرگی طبیعی؛ گروه 2: هفت بیمار با کاهش فشار خون و نبض ضعیف اما پرشدگی مویرگی مناسب؛ گروه 3: سیزده مورد بدون نبض و بدون پرشدگی مویرگی و زمان ایسکمی کمتر از 6 ساعت که آنژیوگرافی اورژانس انجام شد؛ گروه 4: پنج مورد با ایسکمی بیش از 6 ساعت اندام که اکسپلور فوری عروق انجام شد؛ گروه 5: دو مورد با کراش وسیع و اختلال جریان خون که بعد از 24 ساعت مراجعه کرده بودند و قطع اندام انجام شد؛ گروه 6: دو مورد که بعد از ثابت کردن شکستگی اختلال عروق پیدا کردند. هر کدام از موارد با زانوی شناور بر حسب سطح و نوع شکستگی استخوان نیز به زیر گروه بیشتری تقسیم شدند.یافته ها: از 78 مورد زانوی شناور، 18 نفر فاقد نبض بودند و حتی پس از پایدار شدن همودینامیک نیز نبض بازگشت نکرد. 13 مورد آنان آنژیوگرافی شدند و 5 مورد بدون آنژیوگرافی مستقیما تحت عمل جراحی اکسپلوراسیون عروقی قرار گرفتند. از این مجموعه در نهایت 15 بیمار با زانوی شناور آسیب عروقی داشتند، که در 8 بیمار به قطع اندام منتهی شد. آسیب عروقی ارتباط معنی داری با سن و محل آناتومیک شکستگی های موجود در زانوی شناور نداشت.بحث: شانس آسیب عروقی در شکستگی همزمان تیبیا و فمور در یک اندام 20 درصد است. ارزیابی دقیق و فوری جریان خون اندام در زانوی شناور الزامی است.

زمینه و هدف: تبعیت بیماران از دستورهای پزشکی و ایجاد تغییرات مناسب در سبک زندگی مربوط به عوامل خطر عروقی، در درازمدت نیازمند توسعه راه کارهای جدید و موثر است. ارتقای خودکارآمدی یک ابزار مهم برای مشارکت فعال در درمان و تغییر رفتار می باشد. این مطالعه با هدف تعیین میزان تاثیر مداخلات پرستاری در ارتقای خودکارآمدی و کاهش عوامل خطر عروقی بیماران قلبی عروقی انجام گرفته است.روش بررسی: در این مطالعه نیمه تجربی 81 بیمار قلبی عروقی مراجعه کننده به درمانگاه بیمارستان طالقانی ارومیه در سال 1388 با حداقل دو عامل خطر عروقی قابل تعدیل، مداخلات ارتقای خودکارآمدی را همراه با یکی از اعضای خانواده خود دریافت کردند. میزان خودکارآمدی قبل، بعد از مداخله و یک ماه بعد و عوامل خطر عروقی قبل و 1 سال بعد از مداخله ارزیابی شدند. جهت تجزیه تحلیل داده ها از آمار توصیفی، آنالیز واریانس با اندازه های تکراری، t گروه های زوج و آزمون مک نمار استفاده شد.یافته ها: امتیازات کلی و زیرگروه های خودکارآمدی یک ماه بعد از مداخله به طور معنادار افزایش یافت. میانگین BMI، HDL، LDL، فشارخون سیتولیک، فشارخون دیاستولیک و وزن مربوط به بیماران قلبی عروقی قبل و یک سال بعد از مداخله تفاوت معنادار داشت. فراوانی بیماران سیگاری و هیپرلیپیدمی یک سال بعد از مداخله به طور معنادار کاهش یافت. اما تفاوت فراوانی بیماران هیپرتانسیون و اضافه وزن معنادار نبود.نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که مداخلات ارتقای خودکارآمدی در امتیازات کلی و زیرگروه های خودکارآمدی تاثیر مثبت داشته است. همچنین مداخلات در کاهش میزان عوامل خطر عروقی و کاهش فراوانی بیماران سیگاری و هیپرلیپیدمی موثر بوده و نشان می دهد در صورتی که دستورات پزشکی با مداخلات ارتقای خودکارآمدی بیماران و خانواده آنان همراه باشد، در کنترل عوامل خطر عروقی موثر خواهد بود.

زمینه و اهداف: کاتترهای عروق نافی بطور معمول در نوزادان بسیار بدحال در اغلب بخش های مراقبت ویژه نوزادان کارگذاری می شوند تا امکان دستیابی آسان جهت کنترل گازهای خون شریانی، فشار خون شریانی و ورید مرکزی و تجویز مایع داخل وریدی فراهم گردد. به نظر نمی رسد مایعات هپارینه در این دسته از کاتترها بطور کامل امکان ایجاد ترومبوز مرتبط با کاتتر را منتفی سازد. هدف از این مطالعه، بررسی میزان بروز و عوامل خطر مرتبط با ترومبوز وابسته به کاتتر نافی در نوزادان توسط سونوگرافی داپلر رنگی می باشد.مواد و روش ها: در یک مطالعه تحلیلی مقطعی، 256 نوزاد دارای کاتتر عروق نافی در مرکز آموزشی- درمانی کودکان تبریز طی مدت 15 ماه بررسی شدند. سونوگرافی داپلر رنگی جهت کشف ترومبوز عروقی مرتبط با جایگذاری کاتتر نافی طی 24 تا 48 ساعت اول پس از پذیرش و هر هفته پس از آن تا ترخیص و 72 ساعت پس از خارج سازی کاتتر صورت گرفت. بر این اساس، بیماران به دو گروه با و بدون ترومبوز تقسیم شده و عوامل خطر احتمالی مرتبط بررسی گردیدند.یافته ها: 256 نوزاد وارد مطالعه شدند. 12 (4.7%) مورد دچار ترومبوز عروقی بودند. 144 کاتتر شریانی، 35 کاتتر وریدی و 77 کاتتر شریانی- وریدی بودند. ترومبوز در کاتترهای شریانی و وریدی به ترتیب در 6.9 و 5.7 درصد ایجاد شده بود. رابطه معنی دار آماری بین جنس، وزن زمان تولد، سن زایمان، نوع کاتتر، اندازه کاتتر، محل قرارگیری کاتتر، بیماری زمینه ای و نوع داروی تجویزی با ایجاد ترومبوز مشاهده نشد. تنها عامل خطر معنی دار در این زمینه، مدت کاتتریزاسیون بود (بطور متوسط 5.3 روز در گروه دچار ترومبوز و 3.3 روز در گروه دیگر؛ 0.005=P). کشف ترومبوز در 75% موارد طی 72 ساعت پس از خارج سازی کاتترها صورت گرفت.نتیجه گیری: بر اساس نتایج ما، افزایش مدت کاتتریزاسیون همراه با افزایش خطر بروز ترومبوز است. ارزیابی بیماران توسط سونوگرافی داپلر رنگی پس از خارج سازی کاتترها در این دسته از بیماران توصیه می شود.

مقدمه: عفونت در زخم های مزمن ایسکمیک مساله ای پیچیده است، چرا که از یک سو باعث عدم ترمیم زخم مزمن شده و از طرف دیگر خود یک عارضه است. کنترل عفونت در کنار کاهش و یا رفع سایر علل آسیب زا می تواند در حفظ عضو بیماران نقش موثری داشته باشد.روش کار: در مطالعه ای آینده نگر توصیفی به مدت 19 ماه از آبان ماه 1383 لغایت مرداد ماه 1385 در بخش جراحی عروق بیمارستان امام رضا مشهد،میزان عفونت در 100 زخم مزمن عروقی (شریانی) در اعضای قطع شده مورد بررسی قرار گرفت. بیماری زمینه ای در 12% موارد آترواسکلروز،20 % بیماری بورگر و 68% دیابت بود. زخمی مزمن در نظر گرفته شد که بیش از 3 ماه از ازمان آن گذشته باشد. زخم هایی با طول مدت بیش از یک ماه که عضو به علت پیشرفت زخم به سمت گانگرن و یا درد شدید در بیماران مبتلا به بورگر و یا عفونت تهدید کننده حیات، قطع شد، نیز وارد مطالعه شدند. اثبات عفونت بر اساس نتیجه کشت بافتی بوده است. در این مطالعه پیش از تهیه نمونه پانچ جهت کشت بافتی، سطح زخم با سرم نرمال سالین و الکل شستشو داده شده و سپس 5-2 میلی لیتر نرمال سالین از سمت سالم پوست به طرف قاعده زخم تزریق و آسپیره شده و کشت هوازی و بیهوازی بر آن صورت گرفت تا نتایج آن که عملی غیر آسیب زا برای عضو ایسکمیک است، با نتایج حاصل از کشت بافتی مقایسه گردد.نتایج: میزان عفونت زخم بر اساس کشت بافتی 87% بوده است. برای جرم های هوازی حساسیت این روش 91%، ویژگی 81%، ارزش اخباری مثبت 95% و ارزش اخباری منفی 71% یوده است. همچنین برای جرم های بیهوازی حساسیت این روش 90%، ویژگی 87.5%، ارزش اخباری مثبت 94% و ارزش اخباری منفی 80% بوده است.نتیجه گیری: با توجه به درصد بالای عفونت زخم های مزمن عروقی، احتمال مخفی بودن علایم بالینی عفونی زخم به علت ایسکمی بافتی خصوصا در اندام های فاقد نبض، مقاومت آنتی بیوتیکی جرم های به دست آمده و از طرفی همخوانی حساسیت و ارزش اخباری مثبت بالای کشت ترشحات آسپیره که روشی کم تهاجمی است، پیشنهاد می شود از تمامی زخم های مزمن عروقی شریانی کشت ترشحات آسپیره انجام شده و آنتی بیوتیک تراپی مناسب بر اساس آنتی بیوگرام برای بیماران صورت گیرد.

بیماری های قلبی عروقی عامل اصلی مرگ در اکثر نقاط جهان است. علی رغم تلاش های فراوان در حوزه پزشکی و دارویی همچنان آمار مرگ و میر بیماری های قلبی عروقی بسیار بالاست و این امر مؤید نیاز برای استراتژی های نوین درمانی می باشد. به منظور درمان مؤثرتر این بیماری ها، سامانه های دارورسانی هدفمند نظیر نانوذرات که می توانند توزیع دارو را در بدن کنترل و دارو را به صورت اختصاصی به محل اثر هدایت کنند، به عنوان راهکاری موثر مطرح می باشند. به این ترتیب با فراهم آوردن غلظت های مؤثر دارو در محل آسیب دیده اثربخشی افزایش و با محدودیت توزیع دارو در سایر بافت ها عوارض جانبی کاهش می یابد. در این مقاله با هدف جمع بندی اجمالی تحقیقات صورت گرفته در زمینه کاربرد نانوذرات در بیماری های قلبی عروقی، مطالعات تحقیقاتی صورت گرفته بر روی نانوذرات (لیپوزوم ها، میسل ها، نانوذرات پلیمری و نانوذرات فلزی) برای درمان بیماری های آترواسکلروز، گرفتگی مجدد عروق بدنبال بالن آنژیوپلاستی و کاشت فنر و انفارکتوس میوکارد مورد بررسی قرار خواهند گرفت. اگر چه مطالعات فعلی حاکی از اثربخشی نانوحامل ها در بیماری های مذکور می باشد، اما هنوز مطالعات متعددی برای بهینه کردن آن ها برای این کاربرد باید صورت گیرد.