گسترش سطح مبادلات تجاری و لزوم تسریع و تسهیل در معاملات بازرگانی، استفاده از ابزار الکترونیکی را در این خصوص اجتناب ناپذیر کرده است. «هویت مجازی» شرط اول یک خریدار یا فروشنده الکترونیکی است، بویژه در مواردی که عرصه کسب و کار گسترده تر می شود. مدیریت اسناد الکترونیکی و ارسال و دریافت اطلاعات الکترونیکی بخش بزرگی از تبلیغات و فعالیت های اجرایی را در جهان امروز شامل می شود. یکی از تکنولوژی هایی که سبب افزایش اعتماد گردیده، امضای دیجیتالی است. این تکنیک مبتنی بر رمزنگاری، باعث رسمیت اطلاعات الکترونیکی شده، به طوریکه هویت پدید آورنده سند و جامعیت اطلاعات آن را، قابل بازبینی و کنترل می نماید.در نتیجه لزوم بررسی صلاحیت و جایگاه قانونی امضای الکترونیکی در قانون حایز اهمیت می باشد که این مقاله سعی دارد علاوه بر پرداختن به جنبه فنی امضای دیجیتالی، مروری بر آنها داشته باشد.