طب توانبخشی
سال:1404 | دوره:14 | شماره:5 |تعداد مقالات:12

مقدمه و اهداف سندروم درد کشککی- رانی یکی از شایع ترین علل درد قدامی زانو در افراد فعال، به ویژه زنان جوان است. این اختلال معمولاً هنگام فعالیت هایی مانند دویدن، یا نشستن طولانی مدت با زانوهای خمیده تشدید می شود. گرچه درمان های متعددی برای این مشکل پیشنهاد شده اند، مطالعات اخیر نشان می دهند ضعف یا اختلال عملکرد عضلات مفصل ران و تنه می تواند نقش قابل توجهی در ایجاد یا تداوم علائم داشته باشد. هدف از این مطالعه مروری، مقایسه اثربخشی تمرینات تقویتی مفصل ران با سایر مداخلات درمانی در افراد مبتلا به این سندروم از نظر کاهش درد، بهبود عملکرد و ارتقاء الگوهای حرکتی است. مواد و روش ها در این مطالعه، مقالات از پایگاه های اطلاعاتی پابمد، پدرو، امباس، کوکران، سیناهل، آمِد و اسپرت دیسکاس تا سال  2025 جست وجو شدند. کلمات کلیدی شامل Patellofemoral pain syndrome, hip, trunk, gluteus , proximal, exercise, rehabilitation, strength, endurance, and motor control بودند. تنها مقالات تمام متن انگلیسی با ارزیابی حداقل یکی از متغیرهای درد، عملکرد یا شاخص های بیومکانیکی وارد مطالعه شدند.یافته ها بیشتر مطالعات بر روی زنان بین 18 تا 35 سال انجام شده بود. از مجموع 1124 مطالعه شناسایی شده، 1089 مورد براساس عنوان و چکیده حذف شدند. پس از بررسی 36 مقاله متن کامل، 6 مقاله به دلیل داده های نامشخص کنار گذاشته شدند. در نهایت، 25 مطالعه معیارهای ورود را داشتند و در این مرور وارد شدند. بیشتر مطالعات نشان دادند تمرینات تقویتی مفصل ران در مقایسه با سایر روش های درمانی مانند تمرینات زانو محور یا درمان های غیرفعال، تأثیر بیشتری در کاهش درد، بهبود عملکرد و اصلاح الگوهای حرکتی بیماران مبتلا به سندرم درد کشککی-رانی داشته اند. با این حال، برخی مطالعات نتایج متناقضی درارتباط با تأثیر بر پارامترهای کینماتیکی گزارش کردند. به طور کلی، تمرینات مفصل ران به عنوان رویکردی مؤثر در مدیریت این سندرم مطرح شده اند، هرچند تنوع در روش های مداخله و ابزارهای ارزیابی، مقایسه مستقیم نتایج را با چالش مواجه می سازد.نتیجه گیری تمریناتی که عضلات ناحیه ران را هدف قرار می دهند ممکن است در درمان سندروم درد کشککی-رانی مؤثرتر از تمرکز صرف بر زانو یا سایر روش های درمانی باشند. تقویت عضلات ران می تواند به کاهش درد و بهبود عملکرد منجر شود. بااین حال، برای اثبات برتری قطعی این تمرینات نسبت به سایر روش ها، انجام مطالعات بیشتر ضروری است.

مقدمه و اهداف در پژوهش های بیومکانیکی، عملکرد الگوریتم های خوشه بندی یادگیری عمیق معمولاً برای شناسایی الگوهای حرکتی همگن در دوندگان هنوز ناشناخته است. هدف این مطالعه مقایسه عملکرد الگوریتم های خوشه بندی سلسله مراتبی و K-means مبتنی بر PCA با الگوریتم خوشه بندی زمانی عمیق مبتنی بر نگاشت سرتاسری داده ها در شناسایی گروه های دوندگان با الگوی حرکتی مشابه، بر اساس داده های سینماتیک مفصل مچ پا بود.مواد و روش ها زوایای سه بعدی مفصل مچ پا از 108 دونده سالم تفریحی (سن:2/42± 22/45 سال، قد: 0/11± 1/69متر، توده بدن: 9/54± 64/64کیلوگرم، جنسیت: 55 مرد، 53 زن) حین دویدن با پای برهنه با سرعت 0/3± 3 متر بر ثانیه، به دست آمد. الگوریتم های خوشه بندی عمیق زمانی، سلسله مراتبی و K-means با استفاده از زوایای مفصل مچ پا حین دویدن آموزش داده شدند. پس از خوشه بندی، عملکرد و دقت خروجی هر الگوریتم در شناسایی خوشه های با الگوی حرکتی همگن با محاسبه شاخص های ارزیابی خوشه بندی (ضریب سیلوئت، شاخص دیویس ـ بولدین و شاخص کالینسکی ـ هاراباز)، مورد ارزیابی قرار گرفتند. یافته ها در تفکیک خوشه ها، الگوریتم خوشه بندی عمیق زمانی با امتیاز سیلوئت 0/74و شاخص دیویس ـ بولدین برابر با 0/35، نشان داد در مقایسه با 2 الگوریتم دیگر از عملکرد و دقت خروجی بهتری برخوردار است. این الگوریتم 3 خوشه مجزا را با نرخ ناسازگاری 6 درصد شناسایی کرد. خوشه بندی سلسله مراتبی دارای امتیاز سیلوئت 0/68 و 0/52 در شاخص دیویس ـ بولدین با زمان اجرای 10 ثانیه و نرخ ناسازگاری 15 درصد بود. K-means دارای امتیاز سیلوئت 0/63 و 0/78 در شاخص دیویس ـ بولدین بود که در 3 ثانیه با نرخ ناسازگاری 18 درصد اجرا شد. نتیجه گیری یافته های این مطالعه نشان می دهد الگوریتم خوشه بندی زمانی عمیق در مقایسه با روش های سنتی، مانند خوشه بندی سلسله مراتبی و K-means، عملکرد بهتری در شناسایی الگوی حرکتی همگن مفصل مچ پایدوندگان دارد. دقت بالاتر و نرخ ناسازگاری پایین تر این الگوریتم، آن را به گزینه ای مناسب برای تحلیل داده های سینماتیک در پژوهش های بیومکانیکی تبدیل می کند. این نتایج می تواند درک و تحلیل الگوهای حرکتی را بهبود بخشد و به تدوین استراتژی های کارآمد جهت تجویز مداخلات هدفمند کمک کند.

مقدمه و اهداف گوش دادن دایکوتیک مستلزم تکرار دو محرک صوتی متفاوت است که هم زمان به گوش ها ارائه می شوند. با وجود بیش از 40 سال مطالعه، همچنان مدارک قطعی در مورد تأثیر جنسیت بر شنوایی دایکوتیک وجود ندارد. مطالعه حاضر با هدف پاسخ به این سؤال انجام شد که «آیا با دشوار کردن تکلیف شنونده در آزمون اعداد دایکوتیک می توان به تفاوت جنسیتی در شنوایی دایکوتیک دست یافت».مواد و روش ها مطالعه مشاهده ای مقایسه ای حاضر بر روی 25 زن و 25 مرد 18-35 سال راست دست و با شنوایی طبیعی انجام شد. در این مطالعه سه فهرست اعداد دایکوتیک تصادفی استفاده شد که هر کدام برای یکی از سه تکلیف پاسخ آزاد، هدایت شده پیش نشان و  پس نشان اجرا شد. نتایج گوش راست و چپ و اندازه گوش برتری بین دو جنس مقایسه گردید.یافته ها مقایسه اثر جنس بر گوش برتری نشان داد میانگین گوش برتری در زنان (9±8/9) برای حالت هدایت شده پس نشان به طورمعناداری بیشتر از میانگین گوش برتری مردان(4±5/4) است (0/05>P). باوجوداین، در سایر حالت های تکلیف پاسخ، جنسیت بر میانگین امتیاز گوش ها و گوش برتری اثر معنی داری نداشت.نتیجه گیری هر چند شرکت کنندگان مرد و زن در یادآوری آزاد اعداد دایکوتیک عملکرد مشابهی دارند، اما به نظر می رسد با دشوارتر شدن تکلیف پاسخ، زنان اعداد شنیده شده در گوش غالب را بیشتر گزارش دادند و ضعف گوش مغلوب بیشتری نشان می دهند که به ناقرینگی بیشتری در مقایسه با مردان منجر می شود. شاید بتوان نتایج مطالعه حاضر را باتوجه به تفاوت جنس در سطح اضطراب عمومی که در زنان بالاتر از مردان است، توجیه کرد.

مقدمه و اهداف شنوایی دو گوشی نقش مهمی در درک گفتار در حضور نویز دارد. بسیاری از جنبه ها و ویژگی های عملکردی دستگاه شنوایی تحت تأثیر موسیقی بهبود می یابد. این پژوهش به بررسی تأثیر گوش دادن به موسیقی بر درک گفتار در حضور نویز کاربران سمعک دو گوشی و تک گوشی می پردازد.مواد و روش ها این مطالعه بر روی 40 نفر از کاربران سمعک دوگوشی و تک گوشی در محدوده سنی 25 تا 55 سال (23 زن و 17 مرد) انجام شد. برای بررسی اثرات موسیقی بر روی درک گفتار در حضور نویز از آزمون سریع گفتار در نویز (Q-SIN) و پرسش نامه خودارزیاب درک گفتار، شنوایی فضایی و کیفیت شنوایی (SSQ) استفاده شد.یافته ها نتایج آزمون (Q-SIN) در هر دو گروه نشان می دهد موسیقی باعث کاهش SNR50 و SNR LOSS گردید که در کاربران سمعک دو گوشی این میزان بیشتر نمود داشت (001/P=0). همچنین نتایج پرسش نامه SSQ نیز نشان داد امتیاز پرسش نامه نیز بعد از ارزیابی مجدد 3 ماهه افزایش پیدا کرده است. در کاربران سمعک دو گوشی این میزان افزایش امتیاز بیشتر بود (001/P=0).نتیجه گیری گوش دادن منظم به موسیقی باعث بهبود درک گفتار در حضور نویز می گردد. همچنین داشتن سمعک دو گوشی نیز نسبت به  داشتن سمعک تک گوشی کمک بیشتری در بهبود درک گفتار در نویز می کند.

مقدمه و اهداف سندروم درد پتلوفمورال یکی از شایع ترین علل درد قدامی زانو به ویژه در میان افراد فعال و ورزشکاران است. یکی از عوامل بیومکانیکی مؤثر در بیماران مبتلا به سندرم درد کشککی رانی، اختلال در عملکرد عضله گلوتئوس مدیوس است که نقش مهمی در تثبیت و کنترل پویای اندام تحتانی دارد. هدف از این مطالعه، بررسی ارتباط بین شدت فعالیت الکترومیوگرافیک عضله گلوتئوس مدیوس و شدت درد زانو در افراد مبتلا به سندرم درد کشککی رانی بود.مواد و روش ها این مطالعه توصیفی تحلیلی از نوع مقطعی بر روی 32 بیمار مبتلا به سندرم درد کشککی رانی  انجام شد. شدت درد زانو با استفاده از مقیاس دیداری آنالوگ اندازه گیری شد. فعالیت عضله گلوتئوس مدیوس از طریق الکترومیوگرافی سطحی در حین فعالیت بالا و پایین رفتن از پله ثبت و نسبت به حداکثر فعالیت عضله نرمال سازی شد. داده ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون تحلیل گردید. شدت فعالیت به دو شکل حداکثر و میانگین گزارش شد.یافته ها  میانگین شدت درد بیماران 1/18±4/83 سانتی متر و میانگین شدت فعالیت عضله گلوتئوس مدیوس در بالا رفتن از پله 12/83±24/27 و در پایین آمدن از پله 11/65±20/14 درصد MVIC گزارش شد. همچنین اوج فعالیت عضله گلوتئوس مدیوس در بالا رفتن از پله 31/31±54/599 و در پایین آمدن از پله 28/67±67/77 درصد MVIC گزارش شد. تحلیل آماری نشان داد بین شدت فعالیت این عضله و میزان درد زانو همبستگی معکوس و  غیرمعنی داری وجود دارد.نتیجه گیری نتایج این مطالعه نشان داد شدت فعالیت عضله گلوتئوس مدیوس با میزان درد در بیماران مبتلا به سندروم درد قدامی زانو ارتباط غیرمعنی دار معکوسی دارد. بنابراین، تقویت این عضله می تواند به عنوان بخشی از برنامه های توانبخشی در درمان این بیماران مدنظر قرار گیرد. مطالعات بیشتر با حجم نمونه بیشتر و کنترل متغیرهای مخدوش کننده پیشنهاد می شود.

مقدمه و اهداف مالتیپل اسکلروزیس با درگیری اندام فوقانی غالباً به دلیل اختلال در زبردستی به توانبخشی و کاردرمانی ارجاع داده می شوند. درمان مشاهده عمل یکی از درمان های مبتنی بر فعال سازی نورون های آیینه ای می باشد که هنوز بر روی میزان تأثیر و نوع ارائه آن در این افراد بررسی کافی صورت نگرفته است. هدف از این مطالعه بررسی تأثیر درمان مشاهده عمل مبتنی بر منزل بر زبردستی و استقلال عملکردی بیماران مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس بود. مواد و روش ها در این مطالعه کارآزمایی بالینی مقدماتی، 18 بیمار مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس با تشخیص پزشک متخصص مغز و اعصاب، از بین بیماران شهر شاهرود و دامغان به صورت در دسترس انتخاب شدند و به ترتیب ورود به مطالعه در سه گروه 6 نفره مشاهده عمل، مشاهده عمل مبتنی بر منزل و کنترل تقسیم شدند که در هر سه گروه مداخلات معمول کاردرمانی به مدت 30 دقیقه توسط درمانگر انجام شد. تمرینات مشاهده عمل به مدت 20 دقیقه بود که در گروه مشاهده عمل در حضور درمانگر و در گروه مشاهده عمل مبتنی بر منزل با یا بدون کمک مراقبین در محیط منزل اجرا شد. زبردستی با آزمون های تست پوردیو پگ بورد، مکعب و جعبه، معیار استقلال عملکردی قبل و بعد از 4 هفته (10 جلسه) اجرای روند درمان و برای پیگیری بعد از 1 ماه از اتمام روند درمان، انجام گرفت. تحلیل آماری داده ها با آزمون آنالیز واریانس با اندازه های مکرر دو عاملیانجام شد. یافته ها دو گروه مشاهده عمل و مشاهده عمل مبتنی بر منزل برخلاف گروه کنترل، بهبودی معناداری را در زبردستی درشت و ظریف و استقلال عملکردی در پایان 10 جلسه مداخله نسبت به پیش از مداخله نشان دادند (0/05نتیجه گیری نتایج این مطالعه نشان داد ارائه تمرینات درمان مشاهده عمل در کنار درمان معمول کاردرمانی، دارای اثر درمانی مضاعف بر زبردستی و استقلال عملکردی بیماران مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس است که این اثر بر زبردستی در بازه زمانی کوتاه مدت 1 ماهه پایدار نیز بود. لذا به نظر می رسد درمان مشاهده عمل مبتنی بر منزل به عنوان درمان تکمیلی بر بهبود زبردستی و استقلال عملکردی بیماران مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس مفید است.

مقدمه و اهداف زوال عقل، به ویژه بیماری آلزایمر، با کاهش تدریجی عملکردهای شناختی مانند حافظه کاری و انعطاف پذیری شناختی مشخص می شود که تأثیر قابل توجهی بر کیفیت زندگی و عملکرد روزمره بیماران دارد. در مراحل اولیه آلزایمر، نواحی خاصی از مغز تحت تأثیر قرار می گیرند که به بروز این اختلالات منجر می شود. اخیراً تحریک شنوایی مغز به عنوان یک مداخله غیرتهاجمی مورد توجه قرار گرفته است. تحقیقات نشان می دهد این روش می تواند فعالیت عصبی را افزایش دهد، مسیرهای مونوآمینرژیک را فعال کند و به بازسازی شبکه های عصبی مختل شده کمک کند که در نتیجه باعث بهبود عملکردهای شناختی می شود. ثابت شده که تحریک شنوایی حافظه کاری و انعطاف پذیری شناختی را تقویت می کند. براساس این یافته ها و اهمیت مداخله زودهنگام، مطالعه حاضر با هدف بررسی تأثیر تحریک شنوایی مغز بر حافظه کاری و انعطاف پذیری شناختی در بیماران مبتلا به آلزایمر در مراحل اولیه انجام شد.مواد و روش ها این پژوهش از نوع شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون تک گروهی بود. 15 بیمار مبتلا به آلزایمر مرحله اولیه با میانگین سنی 60/93 سال انتخاب شدند. تحریک صوتی با فرکانس 40 هرتز به روش ضربان های دوگوشی و با استفاده از نرم افزار Gnaural در طی 30 جلسه 1 ساعته در 1 ماه اجرا شد. عملکرد شناختی با آزمون دسته بندی کارت های ویسکانسین، آزمون بلوک های کرسی و آزمون فراخنای ارقام ارزیابی شد.یافته ها نتایج تحلیل درون گروهی نشان داد عملکرد شرکت کنندگان در آزمون دسته بندی کارت های ویسکانسین به طور معنی داری بهبود یافته است (t(14)=64/2 , P=0/019) و افزایش قابل توجهی در آزمون بلوک های کرسی مشاهده شد (t(14)=5/55 , P<0/001). بااین حال، تغییر در آزمون فراخنای ارقام از نظر آماری معنی دار نبود (t(14)=0/82 , P=0/424).نتیجه گیری یافته های این پژوهش نشان می دهد که تحریک شنوایی می تواند به عنوان یک مداخله غیرتهاجمی مؤثر در کند کردن روند پیشرفت بیماری آلزایمر و بهبود کیفیت زندگی بیماران عمل کند. این نتایج می تواند از به کارگیری گسترده تر مداخلات مبتنی بر حواس در درمان اختلالات شناختی مرتبط با زوال عقل حمایت کند.

مقدمه و اهداف پارگی رباط صلیبی قدامی (ACL) نه تنها با وجود جراحی بازسازی و توان بخشی، ثبات و عملکرد زانو را مختل می کند، بلکه بیماران را در طولانی مدت به آرتروز، کاهش سطح فعالیت و اختلالات پایدار عصبی–عضلانی مستعد می سازد. گنجاندن تمرینات هدفمند نوروموسکولار در برنامه های توان بخشی پس از جراحی ACL می تواند کنترل حس حرکتی را بهینه کرده، بیومکانیک ناصحیح را اصلاح و از این طریق عملکرد را بهبود و خطر آسیب مجدد را کاهش دهد. بنابراین هدف از انجام این تحقیق تأثیر تمرینات نوروماسکولار بر گشتاور و زوایای زانو در حرکت فرود تک پاو کینزوفوبیا در افراد دارای بازسازی ACL بود. مواد و روش ها در این پژوهش 30 نفر دارای بازسازی ACL شرکت کردند که به صورت تصادفی به دو گروه کنترل و آزمایش تقسیم شدند و فقط گروه آزمایش برنامه تمرینات عصبی-عضلانی را در یافت کردند. کینزیوفوبیا با مقیاس تامپا برای کینزوفوبیا (TSK) ارزیابی شد که دارای 17 مورد مربوط به ترس از حرکت و آسیب مجدد است. داده های کینتیکی و کینماتیکی با استفاده از فورس پلیت و آنالیز حرکتی در حرکت فرود تک پا اندازه گیری شدند. برنامه تمرینات عصبی-عضلانی شامل 9 تمرین مختلف در 16 جلسه (به مدت 8 هفته، هر هفته 2 جلسه و هر جلسه حدود 1 ساعت) بود. برای بررسی تأثیر تمرین از آزمون آنالیز واریانس با اندازه گیری تکراری استفاده شد. یافته ها  نتایج نشان داد تمرینات عصبی-عضلانی تأثیر معنی داری بر بهبود زاویه فلکشن زانو، گشتاور فلکشن زانو، زاویه ابداکشن زانو، گشتاور ابداکشن زانو، زاویه چرخش داخلی زانو، گشتاور چرخش داخلی زانو، نیروی عکس العمل زمین در حرکت فرود تک پا و کینزوفوبیا در افراد دارای بازسازی ACL داشت (0/05>P). نتیجه گیری تمرینات عصبی-عضلانی بیومکانیک فرود و کینزوفوبیا را در بیماران پس از بازسازی ACL بهبود بخشید. تمرینات نوروماسکولار به طور مفید عوامل خطر آسیب ACL مجدد را کاهش می دهد و باید در طول و بعد از توان بخشی سنتی پس از عمل بر آن تأکید شود.

مقدمه و اهداف باتوجه به شیوع بالای چاقی و اضافه وزن در میان معلمان و نقش آن در تشدید اختلالات اسکلتی-عضلانی و ناهنجاری های وضعیتی، پژوهش حاضر با هدف بررسی ارتباط بین چاقی با اختلالات اسکلتی-عضلانی و ناهنجاری های ستون فقرات در معلمان غیرورزشکار زن و مرد انجام شد. مواد و روش ها این مطالعه توصیفی تحلیلی از نوع مقطعی بر روی 200 معلم مبتلا به اضافه وزن/چاقی انجام شد. داده های مربوط به دردهای اسکلتی-عضلانی با استفاده از پرسش نامه های استاندارد نوردیک و مقیاس دیداری درد و شاخص های چاقی با استفاده از دستگاه آنالیز ترکیب بدن اندازه گیری شدند. ارزیابی ناهنجاری های سر و شانه به جلو با روش عکس برداری، کایفوز و لوردوز با استفاده از خط کش منعطف و اسکولیوز به وسیله اسکولیومتر انجام شد. تحلیل آماری با آزمون های همبستگی پیرسون و آنالیز واریانس در سطح معنی داری 0/05>P صورت گرفت.یافته ها نتایج آزمون همبستگی پیرسون نشان داد بین تمامی شاخص های پیکرشناسی چاقی با ناهنجاری های سر به جلو (0/001=P)، شانه به جلو (0/001=P)، لوردوز (0/005=P) و همچنین شیوع درد در نواحی گردن (0/001=P)، شانه (0/001=P)، کمر (0/001=P)، زانو (0/001=P)، ساق و مچ پا (0/003=P) ارتباط معنی داری وجود دارد. نتایج آزمون آنالیز واریانس نشان داد بین هیچ یک از ناهنجاری ها و دردهای اسکلتی-عضلانی مورد بررسی در دو جنس تفاوت معنی داری وجود ندارد (0/05نتیجه گیری این مطالعه با تمرکز بر معلمان فاقد فعالیت بدنی منظم، جمعیتی که کمتر مورد توجه پژوهش های پیشین بوده است و با تحلیل ساختارمند تفاوت های مرتبط با جایگاه شغلی، چارچوبی نو برای طراحی مداخلات پیشگیرانه در محیط های آموزشی فراهم می سازد. یافته های آن بر لزوم تدوین برنامه های مداخله ای اختصاصی، با تأکید بر مدیریت وزن، بهبود آمادگی جسمانی، و اصلاح شرایط ارگونومیک متناسب با ویژگی های شغلی و جنسیتی معلمان تأکید دارد.

مقدمه و اهداف آرتروز زانو یکی از شایع ترین بیماری های اسکلتی-عضلانی است که با افزایش سن، احتمال بروز آن افزایش می یابد. ارزیابی دقیق شدت آرتروز و شناسایی عوامل مرتبط ازجمله ضخامت فضای مفصل، زوایای راستای مفصل و همگرایی با آن می تواند به تشخیص زودهنگام و بهبود روند درمان کمک کند. هدف اصلی این پژوهش، تحلیل آماری و پیش بینی شدت آرتروز زانو از طریق داده های بیومکانیکی و بالینی با استفاده از روش های یادگیری ماشین می باشد.مواد و روش ها این پژوهش به صورت پیگیری محور بر روی 297 بیمار با میانگین سنی 66/5 سال که حداقل 2 سال علائم درد زانو داشتند، انجام شد. تصاویر رادیوگرافی به روش استاندارد خم شده-ثابت و خلفی-قدامی تهیه شد و مرزهای استخوانی با استفاده از نرم افزار بون فایندر مبتنی بر مدل جنگل تصادفی استخراج گردید. سپس متغیرهای بیومکانیکی شامل ضخامت فضای مفصل، زاویه راستای مفصل و زاویه همگرایی، با استفاده از نرم افزار اودیا (مبتنی بر برنامه نویسی متلب) اندازه گیری شدند. ارتباط شدت آرتروز از داده های بیومکانیکی و بالینی ازجمله جنسیت، وزن، قد، شاخص توده بدنی و سن در این مطالعه صورت گرفت. از روش های یادگیری ماشین شامل نزدیک ترین همسایه، شبکه عصبی مصنوعی، کت بوست-باینری و کت بوست-چندمتغیره همراه با مدل های کلاسه بندی جنگل تصادفی و باینری در تحلیل آماری جهت یافتن ارتباط بین این متغیرها با شدت آرتروز استفاده شد. همچنین، برای تحلیل داده ها از رگرسیون آماری و ضریب همبستگی پیرسون استفاده شد.یافته ها نتایج نشان داد حداقل ضخامت فضای مفصل، راستای مفصل، زاویه همگرایی و وزن تأثیر معناداری بر پیشرفت آرتروز دارند. مدل کت بوست باینری با دقت 82 درصد و مدل کت بوست چندمتغیره با دقت 60 درصد و حساسیت 73 درصد، عملکرد بهتری در تحلیل متغیرهای بیومکانیکی و تشخیص آرتروز خفیف از خود نشان دادند. براساس نتایج، دقت کلی 54 درصد کلاسه بندی جنگل تصادفی در چارچوب مدل کت بوست، عملکرد بهتری در تحلیل پارامترهای بالینی نسبت به سایر مدل ها داشت.نتیجه گیری مجموعه این نتایج نشان می دهد مدل های یادگیری ماشین، به ویژه کت بوست، می توانند ابزارهای قدرتمند و مؤثری برای تحلیل آماری و پیش بینی پیشرفت آرتروز زانو باشند. عملکرد بالای این مدل ها در پردازش پارامترهای بیومکانیکی، کاربرد آن ها را در طراحی سیستم های تشخیص یاری رسان مبتنی بر تصویر و ارتقای ابزارهای تصمیم یار در کلینیک های ارتوپدی توجیه می کند.

مقدمه و اهداف در جهان امروز، دوزبانگی به عنوان یکی از تجربیات زیسته و پویای شناختی در میان بسیاری از جوامع چند فرهنگی مطرح است. تعامل مستمر با دو نظام زبانی می تواند کارکردهای اجرایی مغز را تحت تأثیر قرار دهد؛ به ویژه در حوزه هایی نظیر حافظه کاری و انعطاف پذیری شناختی. بااین حال، نتایج پژوهش های پیشین در این زمینه همواره یکدست نبوده و عوامل مؤثری مانند سن آغاز یادگیری زبان دوم، بافت فرهنگی، میزان تسلط زبانی و ویژگی های جمعیت شناختی می توانند بر این یافته ها تأثیرگذار باشند. هدف این پژوهش بررسی تفاوت حافظه کاری و انعطاف پذیری شناختی در میان دانشجویان دوزبانه فارسی-ترکی (آذری) و تک زبانه فارسی زبان ساکن شهر تهران است.مواد و روش ها پژوهش حاضر از نوع توصیفی تحلیلی با طرح علی مقایسه ای بود. جامعه آماری شامل دانشجویان دختر و پسر دانشگاه های تهران در سال تحصیلی 1402–1401 بود. از میان آنان، نمونه ای متشکل از 120 نفر (60 نفر دوزبانه فارسی–ترکی و 60 نفر تک زبانه فارسی زبان) با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شد. برای سنجش حافظه کاری از نسخه دیداری آزمون n-back (در دو سطح 1-back و 2-back) و برای ارزیابی انعطاف پذیری شناختی از آزمون کارت های ویسکانسین استفاده گردید. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 27 و آزمون تی مستقل تحلیل شدند.یافته ها نتایج تحلیل آماری نشان داد در عملکرد حافظه کاری (n-back)، بین دو گروه دوزبانه و تک زبانه تفاوت معنی داری مشاهده نشد. در مرحله 1-back، میانگین گروه تک زبانه 106/23، (انحراف معیار=12/92) و گروه دوزبانه 106/20، (انحراف معیار=13/99) بود (t(118)=0/014, P=0/98). در مرحله 2-back نیز، میانگین گروه تک زبانه 89/77، (انحراف معیار=17/54) و گروه دوزبانه 84/55، (انحراف معیار=21/11) به دست آمد (t(118)=1/472, P=0/14). در آزمون ویسکانسین(WCST)، بیشتر شاخص ها تفاوت معنی داری بین دو گروه نشان ندادند. برای مثال، در شاخص تعداد طبقات تکمیل شده، میانگین گروه تک زبانه 6/97، (انحراف معیار=0/18) و گروه دوزبانه 5/92، (انحراف معیار=0/42) بود (t(118)=-0/841, P=0/40). تنها در شاخص مدت زمان اجرای آزمون، تفاوت معنی داری مشاهده شد که در آن گروه دوزبانه با میانگین زمان 153/55 ثانیه (انحراف معیار=32/68) نسبت به گروه تک زبانه با میانگین 132/45 ثانیه (انحراف معیار=37/31) عملکرد کندتری داشتند (t(118)=3/295, P=0/001).نتیجه گیری یافته های این پژوهش نشان داد دوزبانگی در بزرگ سالان (دوزبانه های فارسی–ترکی) لزوماً به تفاوت معنی دار در حافظه کاری (نسخه دیداری آزمون n-back) و انعطاف پذیری شناختی منجر نمی شود. حافظه کاری در این مطالعه صرفاً با محرک های دیداری سنجیده شد و نسخه شنیداری مورد ارزیابی قرار نگرفت؛ بنابراین ممکن است نتایج در تکالیف شنیداری یا ترکیبی متفاوت باشد. همچنین، باتوجه به سطح تحصیلات شرکت کنندگان، احتمال آشنایی هرچند محدود با زبان هایی نظیر انگلیسی یا عربی وجود دارد که می تواند بر عملکرد شناختی تأثیرگذار باشد. این موارد باید در تفسیر نتایج مدنظر قرار گیرند و در مطالعات آینده با کنترل دقیق تر این عوامل و استفاده از محرک های چندوجهی بررسی شوند.

مقدمه و اهداف سندرم آنتی بادی گلیکوپروتئین الیگودندروسیت میلین (موگاد ) یک بیماری التهابی نادر است که سیستم عصبی مرکزی را تحت تأثیر قرار می دهد و در آن سیستم ایمنی بدن فیبرهای میلینه در اعصاب بینایی، مغز و نخاع را مورد هدف قرار می دهند. این بیماری می تواند به طیف وسیعی از علائم، ازجمله مشکلات بینایی، ضعف عضلانی، سفتی یا فلج، گیجی، تشنج و سردرد منجر شود. علی رغم در دسترس بودن درمان های پزشکی و دارویی، کاردرمانی با رویکردی جامع و کل نگر مؤثرترین گزینه برای توانبخشی محسوب می شود، زیرا هر دو حوزه جسمی و روانی در این سندرم درگیر است.مواد و روش در این مطالعه، پسر 7 ساله ای با تشخیص سندروم موگاد که خدمات کاردرمانی دریافت کرده بود، معرفی شد. بیمار پس از بستری شدن در بیمارستان و با تشخیص موگاد به کلینیک کاردرمانی ارجاع شد. پس از دریافت مداخلات کاردرمانی از جمله درمان های عصبی-تکاملی(تکنیک های لویت و بوبت)، تجویز اسپلینت و وسایل کمکی به مدت 1 سال، بهبودی در زمینه های مختلف از جمله تون عضلانی، رشد حرکتی ظریف و درشت، تعادل و فعالیت های روزانه حاصل شد. به منظور بررسی وضعیت کودک و پیگیری پیشرفت درمان در این مدت از ابزارها و تست های تخصصی (لیست ارزشیابی ناتوانی کودکان، آشورث، شاخص های رشدی، تست کوتاهی عضلات ومقیاس مجموعه مهارت های عملکردی شایستگی موقت مدرسه) جهت سنجش حوزه ها و ابعاد مختلف استفاده شد.یافته ها کودک پیشرفت های چشمگیری در مهارت های حرکتی درشت نشان داد. بااین حال، پیشرفت در راه رفتن و تعادل کند بود و نیاز به آموزش گسترده داشت. مهارت های حرکتی ظریف با وجود مداخلات فشرده، همچنان چالش برانگیز بودند. در طول 1 سال مداخله، بهبود قابل توجهی در تون عضلانی، تحرک عملکردی و فعالیت های زندگی روزمره مشاهده شد.نتیجه گیری کاردرمانی نقش اساسی در بهبود عملکردی این کودک مبتلا به موگاد داشت. تحقیقات آینده برای بررسی پیامدهای درازمدت و توسعه پروتکل های استانداردشده برای توانبخشی در کودکان مبتلا به این بیماری نادر توصیه می شود.