از آنجایی که تاکنون مطالعه ای جهت بررسی بیماری سل و وضعیت درمان مهاجرین افغانی در کشورمان انجام نپذیرفته است، این مطالعه به صورت توصیفی- تحلیلی در مرکز آموزشی، پژوهشی و درمانی بیماریهای ریوی بر روی تمامی بیماران بزرگسال مبتلا به سل که طی مدت دو سال (از ابتدای سال 1377 تا انتهای 1378) مراجعه نموده بودند، انجام گرفت. این بررسی بر روی 1028 بیمار مبتلا به سل شامل 702 نفر ایرانی (68.3%) و 326نفر افغانی (31.7%) صورت پذیرفته است. میانگین سنی بیماران افغانی و ایرانی به ترتیب 32.8 و 49.0 سال بوده است(P>0.001) . همچنین میانگین سنی در تمامی انواع بیماری سل در بیماران افغانی کمتر از بیماران ایرانی بوده است(P>0.05) . از 712 نفر بیمار اسمیر مثبت، برای 689 نفر اسمیر خلط ثبت شده بود که حداقل درجه اسمیر 1+ در ایرانیان 43.6% و حداکثر درجه 3+ در آنها 37.5% بود. ولی در افاغنه حداقل درجه 1+ و حداکثر درجه اسمیر 3+ به ترتیب 32.1% و 44.3% بوده است(P>0.05) . اسمیر خلط در پایان ماه دوم درمان در 77.4% ایرانیان (260 نفر) و 63.3% افاغنه (93 نفر) منفی شد %49.2 .(P>0.001) از بیماران افغانی و 32.4% از بیماران ایرانی مبتلا به سل ریوی اسمیر مثبت برای ادامه درمان خود مراجعه ننمودند(P>0.0001) . نتایج این مطالعه نشان می دهد که بیماران افغانی از نظر سنی جوانتر از بیماران ایرانی هستند. در ضمن بیماران افغانی مبتلا به سل ریوی اسمیر مثبت، به فرم شدیدتر بیماری از نظر درجه اسمیرخلط مبتلا می شوند. همانطور که ملاحظه می شود مهاجرین افغانی از جمله گروه های موثر در انتشار بیماری سل در کشور می باشند. لذا کنترل مهاجرین از نظر ابتلا به بیماری سل و تدوین برنامه های منسجم جهت پیگیری و درمان این افراد از مسایل بسیار مهمی است که باید بدان توجه خاص داشت.