ارمغان دانش
سال:1400 | دوره:26 | شماره:4 (پی در پی 147) |تعداد مقالات:10

زمینه و هدف: مدیریت و کنترل مناسب درد، پس از جراحی، یکی از نگرانی های عمده پزشکان و بیماران است که نیاز به ارزیابی و درمان بر اساس مشاهده وضعیت بیمار دارد، با توجه به اهمیت موضوع بی دردی بیماران حین و پس از عمل جراحی هرنی اینگویینال، هدف از این مطالعه تعیین و تاثیر تجویز آپوتل قبل از عمل، بر میزان مصرف مخدر حین و بعد از عمل جراحی هرنی اینگوینال بود. روش بررسی: در این مطالعه کارآزمایی بالینی یک سو کور که در سال 1396 انجام شد، تعداد 100 بیمار مبتلا به هرنی اینگویینال به طور کاملا تصادفی به دو گروه آپوتل و دارونما تقسیم شدند. گروه مورد نیم ساعت قبل از شروع عمل 15 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن آپوتل و گروه شاهد دارونما دریافت کردند. میزان درد و نیاز به ضد درد طبق معیار مقیاس دیداری در فواصل 1، 2، 4، 8، 12 و 24 ساعت بعد از عمل اندازه گیری گردید و در پرسشنامه ای که مخصوص هر بیمار است ثبت شد. تجویز مسکن بعد از عمل براساس درخواست بیمار و شدت درد تجویز شد. از معیار مقیاس دیداری درد جهت تعیین نمره درد بیماران بعد از عمل استفاده شد. داده های جمع آوری شده با استفاده از آزمون های آماری تی تست، تی مستقل، من ویتنی یو و فریدمن تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: میانگین سن در بیماران گروه شاهد 32/7±, 00/46 سال و در گروه مورد10/7±, 52/45 سال بود. میزان درد و نیاز به مخدر در ساعت های 1، 2 و 4 بعد از عمل جراحی در گروه هدف به صورت معنی داری کمتر بود(001/0

زمینه و هدف: الیگوهیدرآمنیووس(کاهش مایع آمینوتیک) یک مشکل شایع در بارداری می باشد که با عوارض متعددی همراه می باشد. در این بیماری، علاوه بر مدیریت علت زمینه ای، اقدامات درمانی برای کاهش پیامدهای آن ضروری می باشد. هدف از این مطالعه تعیین و مقایسه تاثیر ال ارژنین و مایع درمانی در مادران باردار مبتلا به الیگوهیدرامینوس بود. روش بررسی: در این مطالعه کارآزمایی بالینی که در سال1399 در بیمارستان فاطمیه وابسته به دانشگاه علوم پزشکی همدان انجام شد، 50 زن باردار باسن حاملگی 28 تا 36 هفته، با بارداری تک قلویی باAmniotic Fluid Index (AFI) کمتر از 8 سانتی متر به طور تصادفی و مساوی، به دو گروه مداخله، ال ارژنین به میزان 3 گرم دو بار در روز همراه با مایع درمانی(3 لیتر رینگر لاکتات در 24 ساعت) و گروه کنترل مایع درمانی به تنهایی بین 1 تا 4 هفته بر اساس سن حاملگی و میزان AFI داده شد. تغییرات حجم مایعات آمینوتیک قبل و بعد از مداخله و پیامدهای بارداری در دو گروه بررسی و مقایسه شد. داده ها با استفاده از آزمون های آماری تی مستقل، تی زوجی و کای اسکویر تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: پس از مداخله میانگینAFI در گروه کنترل 86/0±, 44/5 و در گروه مداخله 51/1±, 28/85 سانتی متر افزایش پیدا کرد(001/0=p). میانگین AFI در هر دو گروه نسبت به قبل مداخله افزایش معنی داری نشان دارد، اما در گروه مداخله بیشتر بود. میانگین سن حاملگی در گروه مداخله در پایان مطالعه نسبت به گروه مایع درمانی افزایش معنی داری پیدا کرد(71/0±, 24/35 در برابر 59/0±, 72/36). میانگین آپگار در دقیقه نخست و دقیقه پنجم در گروه مداخله با اختلاف معنی داری بیشتر بود. سایر پیامدهای بارداری در دو گروه قابل مقایسه بود. نتیجه گیری: در زنان مبتلا به الیگوهیدرآمنیووس مصرف ال آرژنین همراه با مایع درمانی تزریقی با افزایش حجم مایع آمینوتیک می تواند با پیامد بهتری همراه باشد.

زمینه و هدف: علی رغم پژوهش های بسیار در مورد به کارگیری سلول های بنیادی در ترمیم زخم های دیابتی، اما نتایج هنوز هم چالش برانگیز می باشند. هدف از این تحقیق تعیین اثرات هیدروژل ژلاتینی حاوی سلول های بنیادی مزانشیمی مشتق از بافت چربی بر ترمیم زخم دیابتی در مدل حیوانی بود. روش بررسی: در این مطالعه تجربی آزمایشگاهی که در سال 1399 انجام شد، سلول های بنیادی مزانشیمی از بافت چربی انسانی جداسازی و تعیین هویت شدند. هیدروژل ژلاتین با استفاده از آنزیم ترانس گلوتامیناز میکروبی ساخته شد. القای دیابت در موش های صحرایی نر نژاد ویستار از طریق تزریق استرپتوزوتوسین انجام شد. متعاقبا زخم هایی به ضخامت 8/0سانتی متر در پشت موش ها ایجاد شد. حیوانات به دو گروه شاهد(تحت تیمار با نرمال سالین) و تیمار با هیدروژل حاوی سلول های بنیادی مزانشیمی مشتق از بافت چربی تقسیم بندی شدند. التیام زخم در روزهای 7، 14 و 21 روز پس از تیمار، از طریق تصاویر تهیه شده از زخم، ارزیابی گردید. داده ها با استفاده از آزمون آماری تی تست و آنالیز واریانس یک طرفه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: مساحت سطح زخم در گروه تیمار با "هیدروژل + سلول های بنیادی مزانشیمی" کاهش معنی داری در روزهای 7، 14 و 21 در مقایسه با اولین روز تیمار داشت(به ترتیب01/0p<، 001/0p< و 001/0p<). بر خلاف گروه شاهد، مساحت سطح زخم در روز 14 نسبت به روز 7 در گروه تیمار دچار کاهش معنی داری گردید(05/0p<). نتیجه گیری: سلول های بنیادی مزانشیمی انتقال یافته به وسیله هیدروژل زلاتین به محل زخم، باعث ترمیم سریع تر زخم دیابتی شده و بر این اساس قابلیت استفاده به عنوان پانسمان زخمهای دیابتی را دارد.

زمینه و هدف: فعالیت ورزشی یکی از عوامل موثر در به وجود آمدن فشار اکسایشی است. افزایش فشار اکسایشی می تواند در بروز آسیب ها و بیماری های قلبی عروقی تاثیر گذار بوده و موجب تحریک تولید سایتوکین ها از سلول های متعددی شود، اما از طرفی برای مقابله با این فشار ها، بدن با فعال کردن سیستم دفاع آنتی اکسیدانی و سایر سیستم های محافظت کننده به فشار اکسایشی پاسخ می دهد. لذا هدف از پژوهش حاضر تعیین و تاثیر تمرینات استقامتی شدید و تناوبی شدید بر هم اکسیژناز 1 و عامل نکروز توموری آلفا در بافت قلب موش های نر ویستار بود. روش بررسی: در این مطالعه تجربی که در سال 1398 انجام شد، 24 سر موش صحرایی نر بالغ نژاد ویستار با سن 8 هفته، پس از 2 هفته آشناسازی و وزن کشی به صورت تصادفی در 3 گروه(کنترل، تمرین استقامتی شدید، تمرین تناوبی شدید)تقسیم شدند. پروتکل تمرین استقامتی شدید و تناوبی شدید شامل دویدن بر روی نوار گردان به مدت 8 هفته(5 جلسه در هفته) بود، آب و غذای استاندارد و به صورت آزادانه در اختیار آزمودنی ها قرار گرفت. 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرینی و 4 ساعت ناشتایی، آزمودنی ها تشریح شدند و نمونه های بافتی جمع آوری شد و غلظت آنزیم HO-1 با استفاده از روش الایزا و هم چنین میزان TNF-α,به روش الایزا سنجش شد. داده های جمع آوری شده با استفاده از آزمون های آماری شاپیروویلک، آنالیز واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی توکی تجزیه وتحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد پس از 8 هفته تمرین استقامتی شدید و تمرین تناوبی شدید تفاوت معنی داری در میزان TNF-α, و بافت قلب گروه ها وجود ندارد(05/0

زمینه و هدف: هایپرتروفی آدنویید یکی از مشکلات دوران کودکی است که باکتری ها در اتیولوژی آن دخیل هستند. هدف از این مطالعه تعیین فراوانی نسبی بیوفیلم و ژن های مرتبط با تشکیل بیوفیلم در ایزوله های استافیلوکوکوس اریوس و هم چنین تعیین الگوهای ژنوتیپیجفت ایزوله های استافیلوکوکوس اریوس از آدنویید و لوزه کودکان مبتلا به هایپرتوفی آدنویید با روشSpa typing بود. روش بررسی: این یک مطالعه توصیفی مقطعی می باشد که در سال 1397 1396 در بیمارستان امام سجاد شهر یاسوج، بر روی 86 جفت ایزوله استافیلوکوکوس اریوس جدا شده از لوزه و آدنویید کودکان مبتلا به هایپرتورفی آدنویید انجام شد. روش فنوتیپی توانایی استافیلوکوکوس اریوس در تولید بیوفیلم سنجیده شد و با استفاده از روش واکنش زنجیره ای پلیمراز(PCR) ژن های icaA، icaD، fnbA و clfA ارزیابی شدند. به منظور تایپینگ ایزوله های استافیلوکوکوس اریوس از روش spa تایپینگ استفاده شد. داده ها با استفاده ازآزمون های آماری توصیفی تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: استافیلوکوکوس اریوس های جدا شده از آدنویید و لوزه به ترتیب در 49(57 درصد) و 40 (5/46 درصد) بیوفیلم مثبت بودند. در 47 مورد جفت ایزوله های جدا شده از آدنویید و لوزه از لحاظ تولید بیوفیلم مشابه بودند. بالاترین فراوانی ژنها مربوط به fnbA بود که در آدنویید در 64 درصد و در لوزه در در 9/41 درصد ایزوله ها شناسایی شد. در مطالعه حاضر 4 نوع تیپ spa در استافیلوکوکوس اریوس شامل تیپ t081 غالبترین تایپ در 5/67 درصد، t701 در 6/11 درصد، t2419 در 3/9 درصد و t4870 در 2/8 درصد از ایزوله های آدنویید شناسایی شدند. در مجموع 45/79 درصد جفت ایزوله آدنویید و لوزه دارای تیپ بندی مشابهی بودند. نتیجه گیری: با توجه به فراوانی نسبی تشکیل بیوفیلم، بیوفیلم اهمیت متوسطی در استقرار استافیلوکوکوس اریوس در لوزه و آدنویید بیماران دارد. هم چنین نقش ژن fnbA در مقایسه با سایر ژن های مورد مطالعه در تشکیل بیوفیلم بیشتر از سایرین بود. مشابهت بالای spa تایپ های استافیلوکوکوس اریوس جدا شده از آدنویید و لوزه، نشان دهنده کلونیزاسیون اولیه باکتری در لوزه است و سپس به عنوان منبع عفونت برای آدنویید عمل می کنند.

زمینه و هدف: کک های خانواده پولیسیده یکی از مهم ترین انگل های خارجی انسان و دام های اهلی در جهان هستند. این حشرات علاوه بر خون خواری ناقل برخی عوامل بیماری زا مانند یرسینیا پستیس، ریکتزیا تایفی و بارتونلا هنسله به انسان و حیونات می باشند. هدف از این مطالعه تعیین و بررسی فون کک های کتنوسفالیدس کنیس و پولکس ایریتانس در غرب و شمال غرب ایران بر اساس نشانگر میتوکندریایی سیتوکروم اکسیداز Ι,بود. روش بررسی: بررسی حاضر یک نوع مطالعه توصیفی مقطعی و فونستیک می باشد، که با در نظر گرفتن شیوع 10 درصد و سطح اطمینان 95 درصد و میزان خطای 5 درصد، به مدت 13 ماه از اردیبهشت 1397 تا خرداد 1398 در پنچ استان کرمانشاه، کردستان، آذربایجان غربی، لرستان و همدان انجام شد. در این مطالعه نمونه ها به روش تله نوری، طعمه انسانی و جداسازی مستقیم نمونه از میزبان جمع آوری شد. نمونه ها داخل الکل 70 درصد نگهداری شد و در آزمایشگاه انگل شناسی با استفاده از کلید های تشخیص معتبر مورد شناسایی قرار گرفت. پس از استخراج DNA و انجام واکنش زنجیره ای پلی مراز(PCR) تعداد20 نمونه برای تعیین توالی به شرکت تکاپو زیست ارسال شد. توالی های مورد نظر با استفاده از نرم افزار ایمباس نیدل و امگا همردیف سازی شده و مورد مقایسه قرارگرفتند. یافته ها: نمونه های جمع آوری شده شامل 918 (39/47 درصد) کک کتنوسفالیدس کنیس و 1019 (60/52 درصد) کک پولکس ایریتانس بودند. نتایج برسی های مرفولوژیک نشان داد که اختلاف درون گونه ایی بین دو گونه های کک ها جدا شده از میزبان های مختلف وجود ندارد(05/0> p)، اما اختلاف درون گونه ای براساس نشانگر مولکولی سیتوکروم اکسیداز Ι,برای ده جمعیت مورد مطالعه در کک پولکس ایریتانس 15/0درصد و در کک کتنوسفالیدس کنیس صفر بود. اختلاف بین دو جنس کک کتنوسفالیدس کنیس و پولکس ایریتانس براساس نشانگر مولکولی سیتوکروم اکسیداز Ι,14 درصد بود. نتیجه گیری: مشخصات مرفولوژیک بین نمونه های جمع آوری شده از میزبان های مختلف تفاوت معنی داری را نشان نداد، اما تفاوت جزیی بر اساس نشانگر میتوکندریایی در جمعیت های مورد مطالعه وجود داشت. نتایج حاصل از ترسیم درخت فیلوژنی بر اساس نشانگر میتوکندریایی نشان داد علی رغم تفاوت جزیی در توالی میزبان ها و شهرستان های مختلف، همه نمونه های مناطق مختلف در یک شاخه قرار می گیرند. نتایج تجزیه و تحلیل ژنوم میتوکندریایی نشان داد که این قطعات برای نشان دادن شباهت درون گونه ایی، تمایز در سطح گونه و جنس مفید هستند.

زمینه و هدف: با توجه به حساسیت بالای مغز استخوان نسبت به اشعه یونیزان و هم چنین تعداد زیاد گرافی های استخوان، بررسی دوز جذبی در مغز استخوان در حین مواجهه با پرتوهای رادیوگرافی حایز اهمیت است. هدف از این مطالعه تعیین و ارزیابی دقت شبیه سازی مونت کارلو جهت محاسبه PDD در مغز استخوان فمور در حین مواجهه با پرتوهای کم انرژی بود. روش بررسی: این مطالعه توصیفی در سال 1399 در دانشگاه علوم پزشکی یاسوج انجام شد. 100 تصویر سی تی اسکن فمور انتخاب شد که از این میان 28 تصویر که مربوط به ابتدا تا انتهای فمور بود، استخراج شد. پس از شبیه سازی سر دستگاه با انرژی های معمول در رادیوگرافی فمور با استفاده از شبیه ساز BEAMnrc، اطلاعات به دست آمده از تصاویر سی تی اسکن بیماران با نرم افزارCT CREAT، فانتوم دیجیتال فمور طراحی شد. فانتوم به شکل دیجیتال(با استفاده از شبیه ساز DOSXYX) تحت تابش پرتو ایکس قرار گرفت و درصد دوز جذبی(PDD) به کمک نرم افزار STATE DOSE محاسبه شد، در نهایت با استفاده از نرم افزار Image Java و Excel اطلاعات تجزیه و تحلیل شد. یافته ها: درصد دز جذبی در مغز استخوان فمور در انرژی های 70، 80 و 90 به ترتیب در محدوده 2 تا 78 درصد، 5 تا 79 درصد و 5 تا 76 درصد به دست آمد. هم چنین با افزایش عمق در همه انرژی ها میزان درصد دوز جذبی کاهش می یابد. برای انرژی 90 کیلوالکترون ولت و تا حدودی برای انرژی 70 و80 کیلوالکترون ولت داده ها نشان دهنده یک کاهش ناگهانی در مقادیر درصد دوز جذبی از عمق 6 میلی متری به 9 میلی متری هستند. از عمق 1/1 سانتی متری تا 5/1 سانتی متری مقادیر دوز جذب شده در مغز استخوان متناسب با انرژی تغییر می کنند. نتیجه گیری: روش شبیه سازی مونت کارلو می تواند روشی کار آمد در محاسبه دوز جذبی در بافت مغز استخوان باشد. نتایج نشان می دهد که محاسبات درصد دز جذبی تا عمق 2 سانتی متری دقت قابل توجهی دارد. با افزایش عمق میزان دقت محاسبات(به شرط عدم افزایش تعداد ذرات شرکت کننده در شبیه سازی) به تدریج کاهش می یابد.

زمینه و هدف: بررسی محیط های تحصیلی در بیمارستان های آموزشی از سوی بسیاری از کشورها به صورت مداوم توصیه شده است. در محیط های آموزش علوم پزشکی برای سازماندهی به رفتار دانشجویان نیاز به تنظیم و تطبیق محتوی و محیط آموزشی با یکدیگر به عنوان دو فاکتور مهم در پیشرفت علوم پزشکی هست. این پژوهش با هدف تعیین و بررسی جو بیمارستان های آموزشی دانشکده علوم پزشکی آبادان از دیدگاه دانشجویان بالینی و ارتباط آن با عملکرد مدیران انجام گرفت. روش بررسی: این پژوهش، یک مطالعه توصیفی تحلیلی از نوع مقطعی می باشد که در بیمارستان های آموزشی تحت پوشش دانشکده علوم پزشکی آبادان در سال 13991398 انجام شد. ابراز پژوهش دو پرسشنامه روا و پایا شده بود که برای جو آموزشی از پرسشنامه ابزار سنجش محیط آموزشی دانشگاه داندی (DREEM) و برای ارزیابی مدیران بخش ها از پرسشنامه عملکرد مدیران استفاده شد. نمونه گیری به صورت سرشماری انجام شد و تعداد204 دانشجو و 32 مدیر بخش های بالینی وارد مطالعه شدند. داده های جمع آوری شده با استفاده از آزمون های توصیفی(فراوانی و درصد، میانگین و انحراف معیار) و آزمون های تی تست، آنالیز واریانس و همبستگی پیرسون تحلیل شدند. یافته ها: عملکرد مدیران قوی(میانگین نمره 39/7±, 75/68) بود. هر یک از حیطه های مختلف عملکرد مدیران با یکدیگر ارتباط مثبت و معنی داری را داشتند. جو آموزشی نیز مطلوب بود(میانگین نمره 59/22±, 35/113)، میان جو آموزشی با عملکرد مدیران و هر یک از حیطه های عملکرد مدیران ارتباط معنی داری مشاهده نشد. نتیجه گیری: باتوجه به نارضایتی حدود یک سوم دانشجویان از جو آموزشی در دانشکده علوم پزشکی آبادان در بخش های بالینی و نمره نه چندان بالا در بعد برنامه ریزی در عملکرد مدیران، فرایندهای آموزشی نیاز به برنامه ریزی دقیق و اجرای استانداردهای تدوین شده دارد.

زمینه و هدف: مصرف دخانیات به ویژه قلیان یکی از مشکلات رفتاری عمده در حوزه سلامت است که در طی سالیان اخیر، گسترش بیشتری در بین جوانان و نوجوانان پیدا کرده است. با وجود اجرای برنامه های مختلف برای کاهش این رفتار در ایران، به نظر می رسد توجه چندانی به استفاده از الگوهای رفتاری برای طراحی مداخلات اثربخش در این حوزه نشده است. این مطالعه با هدف تعیین مولفه های تاثیرگذار برگرایش نوجوانان و جوانان به مصرف قلیان: کاربردی از نظریه رفتار برنامه ریزی شده در شهر یاسوج بود. روش بررسی: این مطالعه یک پژوهش توصیفی مقطعی می باشد که در ماه های پایانی سال 1398 با هدف سنجش عوامل پیشگویی کننده قصد ترک مصرف قلیان در جوانان ساکن شهر یاسوج انجام شد. 157 نفر از افراد 15 تا 30 ساله مراجعه کننده به قهوه خانه ها و باغ های تفریحی منطقه توریستی آبشار یاسوج با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و پرسشنامه سنجش سازه های نظریه رفتار برنامه ریزی شده برای آنها تکمیل شد. در این مطالعه از آمار توصیفی در قالب درصد فراوانی، میانگین و انحراف معیار هم چنین آمار تحلیلی در قالب رگرسیون خطی چندگانه استفاده گردید. داده ها با استفاده از آزمون های توصیفی در قالب درصد فراوانی, میانگین و انحراف معیار و نیز آمار تحلیلی در قالب رگرسیون خطی چندگانه تحلیل شدند. یافته ها: بیشترین فراوانی شرکت کنندگان در مطالعه را مردان و با میانگین سنی2±, 20 سال، تحصیلات بالای دیپلم و ساکن مناطق شهری تشکیل می دادند. در بیش از 70 درصد شرکت کنندگان سابقه مصرف قلیان دربین اعضای خانواده به ترتیب(برادر و پدر با بیشترین فراوانی) ذکر شد. بیش از 96 درصد شرکت کنندگان دوستانی داشتند که قلیان می کشیدند و میانگین اولین سن مصرف قلیان در آنها 77/2±, 88/16 سال بود. بیش از 63 درصد شرکت کنندگان، محل معمول مصرف قلیان را کافی شاپ ها و قهوه خانه ها ذکر کردند. در بین سازه های نظریه رفتار برنامه ریزی شده قدرت پیشگویی کنندگی سازه کنترل رفتاری درک شده برای قصد ترک مصرف قلیان بیشتر از سایر سازه ها بود (001/0>P). نتیجه گیری: با توجه به کمرنگ بودن نقش الگوها و نظریه های تغییر رفتاری در کاهش می زان مصرف قلیان در ایران، به نظر می رسد مداخلاتی که بر اساس سازه های با قدرت پیشگویی کنندگی بیشتر مانند سازه کنترل رفتاری درک شده در مطالعه حاضر هستند، بتوانند تاثیرات متفاوتی نسبت به برنامه های معمول داشته باشند.

زمینه و هدف: با توجه به مقاومت میکروارگانسیم ها نسبت به مواد ضدمیکربی، تلاش برای جایگزین نمودن مواد طبیعی گیاهی که خواص ضدمیکربی داشته باشند و عوارض جانبی این مواد نسبت به مواد شیمیایی کمتر باشد، به وسیله محققین در حال انجام است. یکی از روش هایی که برای نگهداری طولانی مدت موادغذایی استفاده می شود، اضافه کردن مواد ضدمیکروبی به موادغذایی است؛ لذا هدف از این مطالعه تعیین اثر ضدمیکروبی عصاره هیدروالکلی گیاه پنیرک (Malva Sylvestris L. ) به عنوان نگهدارنده مواد غذایی بود. روش بررسی: این پژوهش یک مطالعه تجربی آزمایشگاهی است که در سال 1395 انجام شد، چندین آزمایش مانند ژل دیفیوژن و چاهک اندازه گیری MIC و MLC انجام گرفت تاخواص نگهداری موادغذایی که به وسیله تعدادی از میکروارگانیسم ها که بیشتر باعث آلودگی مواد غذایی می شوند، با عصاره گیاه پنیرک بررسی شود. بعداز تهیه عصاره هیدروالکلی این گیاه بر روی محیط کشت های حاوی آب گوجه، آب انگور، آب آناناس و آردگندم که با باکتری های استاف اوریوس، اشرشیا کلای و قارچ کاندیدا آلبیکنس و آسپرژیلوس نیجر آلوده شدند اثر داده شد. هم چنین حداقل غلظت مهار کنندگی رشد و حداقل غلظت کشندگی این عصاره و هم چنین سدیم بنوات روی میکروارگانیسم ها اندازه گیری و سپس قطر هاله عدم رشداین عصاره باآنتی بیوتیک های استاندارد مقایسه گردید. داده های جمع آوری شده با استفاده از آزمون های آماری شاخص های مرکزی، پراکندگی، جداول توزیع فراوانی و نمودارها تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: این مطالعه نشان داد که در غلظت 16، 8، 4، 2 و 1 میلی گرم بر میلی متر از عصاره این گیاه قطر هاله عدم رشد برای استاف اوریوس به ترتیب برابر با؛ 20، 18، 15 و 12 و 6 میلی متر و برای اشرشیاکلای هاله قطر هاله عدم رشدی مشاهده نشد. برای قارچ های آسپرژیلوس نیجر و کاندیداآلبیکنزMIC و MLC به ترتیب برابر؛ 25، 31 و125 میلی گرم بر میلی متر و هم چنین رشد کلیه میکروارگانیسم ها در مقابل سدیم بنزوات در غلظت 2 میلی گرم بر میلی متر متوقف گردید و قطر هاله عدم رشد از 20 تا 28 میلی متر مشاهده شد. نتیجه گیری: نتایج نشان داد که این عصاره در ترکیب با افزودنی های شیمیایی که توسط باکتری استاف آلوده شده بودند، اثر نگهدارندگی بالایی از خود نشان داده است، ولی موادی که با باکتری اشرشیا کلی آلوده شده بودند، تاثیری روی آنها نداشت. هم چنین این عصاره روی مواد غذایی که به وسیله قارچ ها آلوده شده بودند، اثر خوبی از خود نشان داد؛ ولی در مقایسه با سدیم بنزوات اثر این عصاره روی تمامی میکروارگانیسم ها کمتر بود. به هر حال امیدواریم در آینده با کارهای بیشتری که روی این گیاه صورت می گیرد، بتوان از این گیاه به عنوان جایگزینی مناسب برای نگهداری مواد غذایی به جای افزودنی های شیمیایی استفاده کرد.