فناوری اطلاعات سال هاست که در کشورهای پیشرفته به عنوان یکی از مهمترین ابزارهای توسعه مورد استفاده قرار گرفته است. تغییر و تحولات سریع محیطی در عصر اطلاعات همه سازمان ها و نهادهای بشری از جمله آموزش و پرورش را با چالش هایی از قبیل جهانی شدن، رقابت شدید، کمبود منابع و نوسان های غیر قابل پیش بینی روبه رو ساخته است. آموزش و پرورش به ناچار برای مقابله با این وضعیت نیاز به انجام اصلاحات، سازماندهی مجدد و استفاده از فناوری اطلاعات و ارتباطات دارد. با توجه به اهمیت و مزایای خصوصی و عمومی فن آوری اطلاعات و ارتباطات، آموزش و پرورش می تواند نقش عمده ای در کاربری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایفا نماید. لذا به منظور تبدیل فن آوری اطلاعات و ارتباطات به فرهنگ عمومی، نیاز به بررسی موضوع با تفکر سیستمی در آموزش و پرورش، زمینه سازی برای استقرار مدارس مجازی و هوشمند، تعامل، هماهنگی و همکاری تمام نهادها و سازمان های دولتی، مشارکت بخش خصوصی، تدوین قوانین و استراتژی های جامع و مواردی از این نوع است. رعایت این راهکارها منجر به کارآیی و اثربخشی نظام آموزشی، برابری فرصت های آموزشی برای همه در تمام سطوح تحصیلی، پیشرفت کیفی و کمی تعلیم و تربیت، ایجاد روحیه پژوهشی در معلمان و دانش آموزان، تقویت خودنظارتی، پرورش قوه ادراکی و تصمیم گیری، تربیت نیروهای باسواد اطلاعاتی و کارآفرین و پیشگیری از فرار مغزها خواهد شد.