یاخته
سال:1386 | دوره:9 | شماره:3 (35) (ویژه نامه انگلیسی) |تعداد مقالات:8

سلول های بنیادی مزانشیمی به دلیل دارا بودن خاصیت خود تجدیدی و توان تمایز به بافت های اسکلتی منبع مناسبی برای درمان ضایعات استخوان غضروف تلقی می شود. برخی از محققان معتقدند برای افزایش کارآیی سلول درمانی بهتر است سلول های مزانشیمی به صورت کاملا تمایز یافته در پیوند استفاده شود تا احتمال تمایز ناخواسته آنها به سلول های غیر مرتبط کاهش یابد. این قضیه اهمیت تمایز آزمایشگاهی این سلول ها را به خوبی نشان می دهد. تمایز به استخوان و غضروف، در واقع جزء نخستین توانایی هایی بود که در اولین جداسازی سلول بنیادی مزانشیمی به آن اشاره شد. اگر چه تحقیقات اخیر نشان داده است که سلول بنیادی مزانشیمی پتانسیل تمایزی فراوانی دارند.در این مقاله، ظرفیت تمایز به استخوان و غضروف سلول بنیادی مزانشیمی مورد توجه قرار گرفته است. به عنوان مقدمه، خصوصیات سلول های بنیادی مزانشیمی توصیف شده است و پس از آن به مبحث تمایز به استخوان و غضروف پرداخته شده است. در این ارتباط مباحثی نظیر شرایط آزمایشگاهی لازم برای تمایز به استخوان و غضروف، تنظیمات مولکولی تمایز و مسیرهای سیگنالی مربوطه و بالاخره ژن هایی که در اثر تمایز به استخوان و غضروف افزایش بیان دارند، مورد توجه قرار گرفته است.

هدف: بررسی انتقال ژن گزارشگر EGFP متصل به سیگنال پپتید هدایت شونده پراکسیزومی نوع دوم به داخل سلول های پستانداران و بهینه سازی روش انتقال ژن از طریق متد لیپوفکشن.مواد و روش ها: در این آزمایش ها برای بررسی توانایی جذب DNA از دو رده سلولی CHO و Vero استفاده شد که برای به دست آوردن بهترین شرایط ترانسفکشن، دو غلظت از DNA (0.5 و 1 میکروگرم) در زمان های انکوباسیون 3 و 6 ساعت بررسی شدند. پلاسمید مورد استفاده، پلاسمید بیانی PUCD2 بود که حامل ژن EGFP همراه با سیگنال پپتید هدایت شونده پراکسیزومی نوع دوم بود. این سیگنال موجب انتقال پروتئین EGFP به داخل اندامک پراکسیزوم ها شد. در این مطالعه از برنامه آماری SPSS نیز برای تجزیه و تحلیل داده ها استفاده شده است.یافته ها: بیشترین بیان ژن EGFP در سلول های CHO و همین میزان از DNA پس از 6 ساعت انکوباسیون با سلول های Vero به دست آمد.نتیجه گیری: نتایج نشان می دهد کارایی روش لیپوفکشن وابسته به غلظت DNA و زمان انکوباسیون DNA است. همچنین در غلظت های پایین DNA افزایش زمان انکوباسیون تاثیر چندانی بر میزان ترانسفکشن نداشت.

هدف: بررسی تاثیر فاکتورهای القا کننده در جهت دهی تمایز سلول های بنیادی جنینی موش به سرنوشت عصبی در سیستم های کشت سوسپانسیون.مواد و روشها: سلول های بنیادی جنینی موش (رویان B1) برای تشکیل تجمعات سلولی، اجسام شبه جنینی(Embryoid bodies: EBs)، به مدت 2 روز (d2) به حالت سوسپانسیون کشت شدند. سپس با استفاده از محیط حاوی ترشحات سلول های آستروسیت (Astrocyte-Conditioned Medium: ACM)، اسید رتینوئیک (Retinoic Acid: RA) و فاکتور رشد فیبروبلاستی بازی (basic Fibroblast-Growth Factor: bFGF) به مدت 4 روز (d4+2) القا شدند و جهت تمایز در ظرف های مفروش شده توسط پلی –ا-لیزین به مدت 5 روز (d5+4+2) کشت شدند. بیان ژن های ویژه عصبی و مزودرم توسط ایمونوسیتوشیمی و RT-PCR آنالیز و تفاوت معنی دار درصد تمایز EBs با تست آماری Mann-whitney Test و طول و ضخامت زوائد عصبی با تست آماری t-test بررسی شد.یافته ها: نتایج نشان داد که رتینوئیک اسید درصد رشد EB هایی که دارای مورفولوژی عصبی هستند را افزایش می دهد و bFGF دارای اثر همیاری با آن است اما ACM تاثیری روی تمایز عصبی ندارد. با آنالیز ایمونوفلورسنس بیان -b توبولین III در سلول های عصبی نشان داده شد و زوائد سلول های عصبی تمایز یافته در گروه bFGF=RA طویل تر و ضخیم تری بودند. این سلول ها Nestin، Pax6، NF-M، Islet-1، Lim-1 و HB9 را بیان می کردند.نتیجه گیری: نتایج نشان داد ACM تاثیری بر تمایز عصبی سلول های بنیادی جنینی ندارد اما RA باعث تمایز عصبی می شود و bFGF به طور همیاری با آن تمایز عصبی را توسط مکانیسم هایی که هنوز مشخص نشده اند افزایش می دهد.

هدف: شناخت ویژگی های فراساختاری فولیکول های پره آنترال جدا و کشت داده شده ازتخمدان های پس از انجماد شیشه ای و کنترل.مواد و روش ها: تخمدان های موش 14 روزه (تعداد= 5) در مخلوطی از اتیلن گلیکول، فایکول 70 و ساکارز انجماد شیشه ای شدند. فولیکول های پره آنترال جدا شده در محیط کشت a-MEM تکمیل شده با 5 درصد FBS، 1 درصد ITS، 100 واحد برمیلی لیتر rFSH، 10 نانوگرم بر میلی لیتر rFSH، به مدت 4 روز کشت داده شدند. سپس فولیکول ها در گلوتارآلدهید 2.5 درصد و تتراکسید اسمیوم 1 درصد فیکس و مراحل پروسه میکروسکوپ الکترونی ترانسمیشن انجام شد و سپس مورد مطالعه قرار گرفتند.یافته ها: 4 روز پس از کشت، فولیکول ها از یک تخمک تشکیل شده بودند که به وسیله تعدادی سلول چند وجهی فولیکولر و سلول های پهن تکا محصور بودند. سلول های گرانولوزا و تخمک در ارتباط خیلی نزدیک با هم بودند. تعداد زیادی از برجستگی های سطحی سلول های گرانولوزا در بخش خارجی منطقه شفاف دیده شدند. در بسیاری از موارد پلی ریبوزیوم و شبکه آندوپلاسمی در کنار میتوکندری بودند. از نظر فراساختاری فولیکول های مربوط به گروه انجمادی مشابه کنترل بود. منطقه شفاف یکنواختی در اطراف تخمک دیده شد اما زاویه سلولی سلول های فولیکولر وارد آن نشده بود. همچنین فضای زیر منطقه شفاف وسیع تر ازگروه کنترل بود.نتیجه گیری: انجماد شیشه ای و به دنبال آن تکوین و بلوغ فولیکول ها در محیط کشت و لقاح تخمک در In vitro که همراه با تغییرات کم فراساختاری بود می تواند روش موثری در حفظ قدرت باروری افراد نابارور افراد نابارور باشد.

هدف: تعیین ایمونوفنوتایپ سلول های اجدادی مگاکاریوسیتی تمایزیافته از سلول های CD133+ و CD133- در شرایط خارج از بدن، تحت تاثیر ترکیب سایتوکاینی اینترلوکین 3 و 6، SCF و TPOمواد و روش ها: ابتدا سلول های CD133+ و CD133+ به ترتیب به وسیله انتخاب منفی و مثبت با استفاده از ابزار جداساز MidiMACS و ستون LS در یک میدان مغناطیسی بسیار قوی گزینش شدند. سپس با استفاده از محیط StemSpan و شرایط سایتوکاینی یکسان شامل اینترلوکین 3 و 6 (به میزان 20 نانوگرم بر میلی لیتر)، SCF و TPO (به میزان 25 نانوگرم بر میلی لیتر) به مدت 7 روز کشت داده شدند. میزان بیان آنتی ژن های رده مگاکاریوسایتی به کمک شاخص های CD34، CD41، CD61 و CD42b در روز صفر و هفتم کشت و با روش فلوسایتومتری تعیین شدند. قابلیت حیات سلولی علاوه بر تریپان بلو با رنگ فلورسانس (7-Amino Actinomycin D) 7-AAD ارزیابی شد. نتایج با آزمون آماری Student's t-test مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت و p<0.05 تفاوت معنی دار در نظر گرفته شد.یافته ها: داده ها نشان دادند میزان خلوص سلول های CD133+ جدا شده به طور میانگین 70 درصد است و میزان بیان شاخص های مگاکاریوسایتی در مورد سلول های CD133+ همواره بالاتر از سلول های CD133- است. بیشترین و کمترین بیان آنتی ژن های مگاکاریوسایتی به ترتیب مربوط به CD61 و CD42b بود.نتیجه گیری: به طور خلاصه بیش از 90 درصد از سلول های CD133+ که هم زمان آنتی ژن CD34 را نیز بیان می کنند، قابلیت بیشتری در ایجاد کلونی های مگاکاریوسایتی در خارج از بدن دارند و با انتقال سلول های توسعه یافته می توان سبب افزایش بازسازی مجدد جمعیت درگیرندگان پیوند مغز استخوان شد.

هدف: بررسی نقش انباشتگی آهن در القای آپوپتوز در ماکروفاژهای صفاقی موش BALB/c آلوده با لیشمانیا ماژور به عنوان مدل انتخابی.مواد و روش ها: به این منظور در ماکروفاژهای صفاقی در گروه های مختلف همراه یا بدون آهن، با یا بدون انگل لیشمانیا ماژور و در حضور معرف دهنده نیتریک اسید (S- نیتروزو –N- استیل پنیسیل آمین (SNAP)) و مهار کننده نیتریک اکسید سنتتاز –NG) متیل –L- آرژنین ((NMMA) کشت شدند. غلظت نیتریک اکسید بعد از 18 ساعت انکوباسیون در مایع رویی محیط کشت با معرف گریس تعیین شد. هم زمان ماکروفاژهای آپوپتوتیک با میکروسکوپ فلورسانس و میکروسکوپ الکترونی شناسایی شدند.یافته ها: داده ها نشان داد رابطه معنی داری از نظر آماری بین مازاد آهن و آپوپتوز وجود دارد (p<0.05). همچنین میزان آپوپتوز در ماکروفاژهای کشت شده با آهن، SNAP و NMMA در مقایسه با گروه کنترل افزایش داشت.نتیجه گیری: نتایج نشان داد آهن بر میزان آپوپتوز و تولید نیتریک اکسید در ماکروفاژهای آلوده با لیشمانیا ماژور تاثیر دارد.

هدف: بررسی نقش هتروکروماتین های چند شکلی در کروموزوم های مبتلایان به انواع سرطان های خون.مواد و روش ها: تعداد نمونه های مغز استخوان و خون محیطی از 35 بیمار مبتلا به سرطان خون و 34 نفر سالم از بیمارستان های شهید مدرس و طالقانی بین سال های 2006-2004 میلادی بوده است. با استفاده از روش BSC با تغییرات اندک، اندازه و سایز هتروکروماتین های چند شکلی در زیر سانترومربازوی (q) کروموزوم های 1، 9، 16 مورد بررسی و ارزیابی قرار گرفت. جهت تجزیه و تحلیل آماری از برنامه نرم افزاری SPSS و طبق روش مجذور کای دو و آزمون دقیق فیشر استفاده شد.یافته ها: نتایج حاصله از هتروکروماتین های چند شکلی ساختمانی در کروموزوم های شماره 1 و 9 بیماران مبتلا به سرطان خون نسبت به همین کروموزوم های افراد سالم نتیجه معنی داری را نشان می دهد. در کروموزوم شماره 1 (p=0.0005) و در کروموزوم شماره (p=0.006) 9. اما همین نتیجه در کروموزوم شماره 16 افراد مبتلا به سرطان خون و افراد سالم تفاوت معنی داری را نشان نمی دهد (p=0.05). همچنین فرکانس واژگونی Partial و Complex در هر دو دسته کروموزوم های افراد مبتلا و سالم ارتباط معنی داری را هم نشان نداد.نتیجه گیری: به وسیله انجام این روش آزمایشگاهی و بررسی هتروکروماتین های چندشکلی ساختمانی می توان نتیجه گیری کرد که بلوک هتروکروماتین های در کروموزوم افراد مبتلا به سرطان خون می تواند یک معیار تشخیصی مناسب مورد استفاده قرار گیرد.

قورباغه RANA RIDIBANDA دارای غدد ترشحی پوستی متعددی به خصوص در پوست ناحیه پشتی است که در پاسخ به عوامل استرس زا و پاتوژن های مهاجم محتویات خود را که خاصیت آنتی میکروبیال قوی دارد، ترشح می نماید.در این مطالعه اثرات ضد باکتریال پوست RANA RIDIBANDA ایرانی که از تالاب های سرخه حصار تهران صید شده بود بر روی استاف اورئوس مقاوم به متی سیلین (MRSA) که پاتوژن شایع در عفونت های مقاوم ریوی در انسان است مورد بررسی قرار گرفت. بدین منظور، قطعاتی از پوست ناحیه پشت قورباغه در محیط کامل کشت سلول به مدت 10 روز انکوباسیون گردید و مایع رویی کشت بافت به عنوان ماده آنتی باکتریال و در مقایسه با وانکومایسین مورد انجام آزمون دیسک مقاومت آنتی بیوتیکی و MIC قرار گرفت. نتایج حاصل از این تحقیق نشان داد که وسعت ناحیه بدون رشد باکتری در محیط کشت به روش دیسک در هر دو مورد ترشحات پوست و وانکومایسین حدود 20 میلی متر و مشابه و هم قدرت بودند. روش MIC نیز مهار رشد باکتری تا لوله 1.8 مثبت بود.در نتیجه گیری می توان اذعان داشت که اولا گونه قورباغه RANA RIDIBANDA از تالاب سرخه حصار دارای همان خصوصیات آنتی باکتریال در ترشحات پوست می باشد که می تواند خاصیت آنتی باکتریال قوی داشته باشد، همچنین به عنوان یک آنتی بیوتیک قوی در تشابه با وانکومایسین، توان ضد باکتریایی قوی مشابه دیسک های رایج در محیط کشت را داراست. این ترشحات را می توان از طریق روش کشت ارگان در محیط آزمایشگاه به دست آورد.