در سال 1383 موسسه تحقیقات شیلات ایران جهت بررسی امکان تکثیر و پرورش میگوی پاسفید، مولدهای این گونه را به داخل کشور وارد کرد. میگوی پاسفید توانایی پرورش در تراکم بالا تا 150 عدد در مترمربع را در استخرهای پرورشی دارد و حتی در تراکم 400 عدد در مترمربع نیز در شرایط کنترل شده می تواند پرورش یابد (Briggs et at., 2004). البته در چنین سیستم پرورشی نیاز به کنترل عوامل محیطی می باشد. این میگو توانایی تولید در محیط محدود را دارد و تولید در واحد سطح این میگو نیز بیشتر از میزان بدست آمده برای میگوی ببری سیاه P. monodon در آسیا می باشد (Briggs et al., 2004). میگوی پاسفید بدلیل قابلیت تحمل تغییرات شرایط زیست محیطی و نیاز کمتر به پروتئین حیوانی در رژیم غذایی، جهت پرورش نسبت به سایر گونه ها از امتیاز بیشتری برخوردار است (Mente, 2003). همچنین برخی محققین میزان تراکم ذخیره سازی این گونه را 3 تا 110 عدد در هر مترمربع ذکر نموده اند (Hirono, 1986; Wyban et al., 1989; AQUACOP, 1984).

این تحقیق به منظور تعیین غلظت کشنده فلز سنگین مس، کمترین غلظت موثر و حداکثر غلظت مجاز بر روی میگوی پاسفید (Litopenaeus vannamel) انجام گرفت. آزمایشات به روش ساکن طی 96 ساعت انجام و برخی عوامل آب مانند دما، pH، اکسیژن محلول، سختی و قلیائیت اندازه گیری گردید. آزمایشات با 10 تیمار و سه تکرار در هر تیمار، در پژوهشکده میگوی کشور (ایستگاه تحقیقاتی بندرگاه) در سال 1383 انجام گرفت. 24 LC50، 48، 72 و 96 ساعته مس بترتیب 86.71، 27.28، 7.98 و 3.90 میلی گرم در لیتر تعیین گردید. حداکثر غلظت مجاز مس در مدت زمان های فوق بترتیب 8.671، 2.728، 0.798 و 0.390 میلی گرم در لیتر بدست آمد.یافته های تحقیق حاضر نشان داد که مقاومت میگوی پاسفید در برابر عنصر مس مطلوب بوده و در صورت استفاده از سولفات مس بصورت کوتاه مدت در مزارع پرورش این گونه میگو، جهت مقابله با جلبک های تک سلولی و رشته ای مشکلی بروز نخواهد نمود.

بیماریزایی ویروس لکه سفید (WSSV) در میگوی پاسفید با در معرض قرار دادن یکصد عدد میگوی چهل روزه عاری از بیماری در شرایط آزمایشگاهی مورد بررسی قرار گرفت. در میگوهای مورد آزمایش با انجام Polymerase Chain Reaction (PCR) با کیت تشخیص بیماری لکه سفید (White Spot Disease) بنام Shrimp PCaRe Simplex و مشاهده علایم بالینی، از عدم وجود ویروس در آنها اطمینان حاصل شد. این ویروس با استفاده از بافت میگوی سفید هندی (Fenneropenaeus indicus) که علایم مشخص بیماری لکه سفید را نشان داده بود (با PCR نیز وجود ویروس در آنها تایید شده بود)، بصورت خوراکی و به مدت 24 ساعت به میگوهای سالم داده شد. نتایج آزمایش نشان داد که میگوهای پاسفید بعد از سه روز علایم بالینی بیماری لکه سفید را نشان داده که با PCR بیماری در آنها تایید گردید. کلیه میگوهای مورد آزمایش بعد از ده روز از بین رفتند. در میگوهای پا سفید شاهد که در معرض ویروس قرار نگرفته بودند هیچگونه علایمی از بیماری و مرگ و میر مشاهده نگردید.

برای پی بردن به اثر پودر پروبیوتیک باسیلوس (Bacillus sp.) حل شده در آب، بر رشد و درصد بازماندگی میگوی سفید غربی Litopenaeus vannamei در شوری های 30 و 40 قسمت در هزار تحقیقی در ایستگاه تحقیقاتی بندرگاه واقع در استان بوشهر به مدت 45 روز انجام شد. این تحقیق از چهار تیمار همراه با سه تکرار، شامل 2 تیمار آزمایشی (پودر پروبیوتیک باسیلوس (Bacillus sp.) حل شده در آب همراه با غذای پلت مرحله رشد در شوری های 30 و 40 قسمت در هزار) و 2 تیمار شاهد (غذای پلت مرحله رشد در شوری های 30 و 40 قسمت در هزار) تشکیل شده بود. نتایج نشان دادند که میزان رشد و درصد بازماندگی میگوهای تیمار شوری 30 قسمت در هزار که از پودر پروبیوتیک حل شده در آب (Bacillus sp.) همراه با غذای پلت مرحله رشد استفاده کرده بودند بطور معنی داری بیشتر از میگوهای تیمار شاهد (بدون افزودن پروبیوتیک به آب در شوری 30 قسمت در هزار) بود(p<0.05) . از طرف دیگر با وجود اینکه میزان رشد میگوهای تیمار شوری 40 قسمت در هزار نسبت به میگوهای شاهد (بدون افزودن پروبیوتیک به آب در شوری 40 قسمت در هزار) بیشتر بود ولی از لحاظ آماری هیچگونه تفاوت معنی دار بین آنها مشاهده نگردید، این در حالی است که درصد بازماندگی میگوهای تیمار شوری 40 قسمت در هزار نسبت به میگوهای شاهد بطور معنی داری بیشتر بود .(p<0.05) همچنین نتایج حاکی از آن است که میزان رشد و درصد بازماندگی میگوهای تیمار شوری 30 قسمت در هزار در مقایسه با میگوهای تیمار شوری 40 قسمت در هزار بطور معنی داری بیشتر می باشد .(p<0.05) در نتیجه از این تحقیق چنین اسنتباط می شود که دادن پودر پروبیوتیک باسیلوس حل شده در آب در شوری 30 قسمت در هزار همراه با غذای پلت مرحله رشد می تواند بسیار مفید باشد. در حالی که در شوری 40 قسمت در هزار چندان ثمر بخش و مفید نیست. لازم است گفته شود که داده های بدست آمده از طریق نرم افزار آماری spss و با استفاده از آزمون آنالیز واریانس (ANOVA) و آزمون LSD مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.

برای پی بردن به اثر پودر پروبیوتیک باسیلوس (Bacillus sp.) حل شده در آب، بر رشد و درصد بازماندگی میگوی سفید غربی در شوری 30 و 40 قسمت در هزار تحقیقی در ایستگاه تحقیقاتی بندرگاه واقع در استان بوشهر به مدت 45 روز انجام شد. این تحقیق از چهار تیمار همراه با سه تکرار، شامل 2 تیمار آزمایشی (پودر پروبیوتیک باسیلوس Bacillus sp. حل شده در آب همراه با غذای پلت مرحله رشد در شوری 30 و 40 قسمت در هزار) و 2 تیمار شاهد (غذای پلت مرحله رشد در شوری 30 و 40 قسمت در هزار) تشکیل شده بود. نتایج نشان دادند که میزان رشد و درصد بازماندگی میگوهای تیمار شوری 30  قسمت در هزار که از پودر پروبیوتیک حل شده در آب (Bacillus sp.) همراه با غذای پلت مرحله رشد استفاده کرده بودند بطور معنی داری بیشتر از میگوهای تیمار شاهد (بدون افزودن پروبیوتیک به آب در شوری 30 قسمت در هزار) بود (P<0.05). از طرف دیگر با وجود اینکه میزان رشد میگوهای تیمار شوری 40 قسمت در هزار نسبت به میگوهای شاهد (بدون افزودن پروبیوتیک به آب در شوری 40 قسمت در هزار) بیشتر بود ولی از لحاظ آماری هیچگونه تفاوت معنی دار بین آنها مشاهده نگردید (P<0.05)، این در حالی است که درصد بازماندگی میگوهای تیمار شوری 40 قسمت در هزار نسبت به میگوهای شاهد بطور معنی داری بیشتر بود (P<0.05). همچنین نتایج حاکی از آن است که میزان رشد و درصد بازماندگی میگوهای تیمار شوری 30 قسمت در هزار در مقایسه با میگوهای تیمار شوری 40 قسمت در هزار بطور معنی داری بیشتر می باشد (P<0.05). در نتیجه از این تحقیق چنین استنباط می شود که دادن پودر پروبیوتیک باسیلوس حل شده در آب در شوری 30 قسمت در هزار همراه با غذای پلت مرحله رشد می تواند بسیار مفید باشد. در حالیکه در شوری 40 قسمت در هزار چندان ثمربخش و مفید نیست.

این تحقیق در زمستان 1384 در ایستگاه بندرگاه پژوهشکده میگوی کشور در شهرستان بوشهر انجام شد. در این تحقیق میگوی جوان وانامی (Litopenaeus vannamei Boone 1931) با پنج جیره غذایی با سطوح پروتیین 20، 25، 30، 35 و 40 درصد در سه محدوده شوری 15 تا 17، 27 تا 30 و 40 تا 45 گرم در لیتر پرورش داده شد. پانزده تیمار آزمایشی، هر یک با 3 تکرار در 45 عدد تانک 300 لیتری استفاده شد. میانگین وزن اولیه میگوها حدود 2 گرم بود که به مدت 60 روز پرورش داده شدند. نتایج این بررسی نشان داد که میانگین رشد توده میگو در شوری 15 تا 17 قسمت در هزار 4.97گرم، در شوری 27 تا 30 قسمت در هزار 4.89 گرم و در شوری 40 تا 45 قسمت در هزار 3.48 گرم بود. رشد میگوها در شوری 15 تا 17 قسمت در هزار بالاتر از دو شوری دیگر بود که با رشد در تئوری 40 تا 45 قسمت در هزاراختلاف معنی داری داشت (P≤0.05). اما با رشد در شوری 27 تا 30 قسمت در هزار اختلاف معنی داری نداشت. میزان بقا در شوری 15 تا 17 قسمت در هزار کمتر ازدو شوری دیگر و برابر 97.3 درصد بود. میزان بقا در شوری 27 تا 30 قسمت در هزار و 40 تا 45 قسمت در هزار برابر 99.33 درصد بود. بالاترین رشد میگوها در جیره های مختلف مربوط به جیره 5 با 40 درصد پروتیین بود که اختلاف معنی داری با رشد در سایر جیره ها داشت (P≤0.05). هزینه جیره های مختلف غذایی برای تولید یک کیلوگرم میگو با یکدیگر اختلاف معنی داری نداشت. میزان بقا نیز در جیره های مختلف پروتیینی با یکدیگر اختلاف معنی داری نداشت.