در این تحقیق نانو ذرات اکسید روی ZnO)) با استفاده از روش سل ژل سنتز شدند و تاثیر محیط حلال بر خواص ساختاری، مورفولوژیکی و اپتیکی ZnO با استفاده از پراش اشعه ایکس XRD))، (SEM)، (DRS) و(Far-FTIR) مورد بررسی قرار گرفت. متوسط اندازه بلورک های ZnO با استفاده از معادله دبای شرر برای نمونه های WZO، EZO و MZOبه ترتیب، 97/ 19، 21/3 و 28/6 نانومتر محاسبه شد. الگو های XRD ساختارتک فاز ورتزیت هگزاگونال را تایید کرد. تصاویر SEM بیانگرذرات آگلومره تقریبا کروی شکل و دارای توزیع یکنواخت برای هر سه نمونه می باشد. توزیع اندازه ذرات با استفاده از نرم افزار SemAfore برای هر سه نمونه WZO، EZOو MZO به ترتیب 36/2 و 35/7 و 43/8 تخمین زده شد.

در این پژوهش پودرهای هیدروکسی آپاتیت (HA)، فلوئورهیدروکسی آپاتیت (FHA) و فلوئورآپاتیت (FA) در ابعاد نانومتری با روش سل- ژل سنتز شدند. این پودرها قابلیت استفاده بالقوه در ترمیم استخوان و دندان را دارند. نیترات کلسیم آبدار [Ca(NO3)2, 4H2O MERK] و تری اتیل فسفیت [TEP, (C2H5O) 3P MERK)] به عنوان پیش ماده در اتانل استفاده شدند. برای دست یابی به مقدار استوکیومتری Ca/P برابر با 1.67، محلول TEP به صورت قطره قطره به محلول نیترات کلسیم آماده شده، اضافه شد. پس از پیرسازی و خشک نمودن نمونه ها، عملیات حرارتی در دمای 550oC انجام شد. آمونیوم فلوراید نیز به منظور تامین فلوئور برای دست یابی به فلوئورهیدروکسی آپاتیت و فلوئورآپاتیت به محلول اضافه شد. تغییرات ساختاری، ریخت شناسی پودر، تغییرات شیمیایی و آنالیز فازی و همچنین رفتار In vitro پودر به وسیله طیف سنجی مادون قرمز (FTIR)، میکروسکوپ الکترونی روبشی (SEM)، میکروسکوپ الکترونی عبوری (TEM)، آنالیز پراش اشعه ایکس (XRD)، دستگاه زتاسایزر (DLS) و آزمایش کشت سلولی مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج مطالعات XRD و FTIR نشان دهنده ایجاد ترکیبات آپاتیت در همه نمونه هاست. بر اساس نتایج XRD با افزایش مقدار پیش ماده دهنده فلوئور درصد فاز فلوئورآپاتیت، درجه بلورینگی و اندازه بلورک ها افزایش یافت. آزمایش FTIR نشان دهنده جانشین شدن F- در موقعیت های یون OH- و تشکیل فلوئورهیدروکسی آپاتیت یا فلوئورآپاتیت خالص است. نتایج تحلیل SEM نیز بیانگر این است که با افزایش میزان فلوئور، تمایل به توده ای شدن پودر بیشتر شده است. اندازه ذرات پودر اندازه گیری شده با دستگاه زتاسایزر در نمونه های مختلف پودر در محدوده 100 nm تاnm 160 است. الگوی پراش به دست آمده در مطالعات TEM نشان می دهد که با افزایش یون فلوراید، درجه بلوری و اندازه بلورک ها تا اندازه ای افزایش داشته است. اندازه گیری مستقیم ابعاد بلورک ها در مشاهدات TEM، مقادیری در محدوده 20 nm تا 50 nm را نشان می دهد. نمونه های دارای مقادیر بیشتر فلوئور آپاتیت، به افزایش تعداد سلول ها در آزمایش کشت سلول های فیبروبلاست منجر شدند. این امر بیانگر اثر مثبت افزودن فلوئور بر رشد سلول ها و زیست سازگاری پودر فلوئورهیدروکسی آپاتیت است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

در این پروژه تحقیقاتی دو روش مکمل XRD و TEM برای تعیین اندازه ذرات، همراه با تصحیح پهن شدگی پیک XRD بدلیل عامل دستگاهی و میکروکشش (micro-strain) بکار برده شد. اینها روش هایی قابل اعتماد و ارزان قیمت می باشند. بنابراین، پودرهای نانوکریستاله هیدروکسی آپاتیت با فرایند سل - ژل توسط کلسینه کردن در دماهای 500، 600 و 700oC سنتز شدند. سپس، از داده های بدست آمده از الگوهای پراش XRD و به کمک معادلات شرر و ویلیامسون - هال مقادیر اندازه ذرات آنها و میکروکشش، تعیین و مورد بحث قرار گرفت. نتایج نشان می دهد که با افزایش دمای کوره، متوسط اندازه کریستال به طور قابل توجهی افزایش و میکروکشش کاهش می یابد.

این پژوهش به منظور بررسی تنوع ژنتیکی 270 ژنوتیپ سویا، از نظر الگوهای الکتروفورتیک پروتئین دانه، و ارتباط آنها با برخی از ویژگی های دانه مانند درصد روغن، درصد پروتئین، برخی از ترکیبات شیمیایی و وزن صد دانه انجام شد. از میان روش های الکتروفورز، غلظت های 10 و 4.5 درصد اکریلامید به ترتیب برای ژل های اصلی و پایه، غلظت 13.5 میلی گرم در میلی لیتر بافر استخراج عصاره پروتئین، 10 میکرولیتر تزریق نمونه در داخل چاهک های ژل، 2.5 میلی آمپر، و دو ساعت رنگ آمیزی، مناسب ترین تلفیق برای به دست آوردن نوارهای واضح و جداگانه پروتئینی تشخیص داده شد. نتایج الکتروفورز پروتئین ها، 30 نوار را بر مبنای خرکت نسبی روی ژل آشکارساخت، که تنها پنج عدد ازآنها در میان ژنوتیپ ها چند شکلی نشان دادند. به طور کلی، هشت الگوی متفاوت الکتروفورتیک در میان ژنوتیپ ها تشخیص داده شد. تجزیه خوشه ای ژنوتیپ ها بر پایه ارزیابی کیفی نوارهایی که چند شکلی نشان دادند آنها را در هشت گروه، و تجزیه خوشه ای نوارهای متغیر در ژنوتیپ ها آنها در سه گروه جداگانه دسته بندی کرد. ضریب تطابق ساده میان نوارهای با حرکت 2.5 و 49.5 درصد برابر صفر بود، که بیانگر عدم ظهور هم زمان این دو نوار با هم می باشد. احتمالا این نوارها توسط یک ژن کنترل می گردند، که در ژنوتیپ های هموزیگوت غالب و مغلوب به صورت یک نوار منفرد ظاهر شده و موقعیت متفاوتی را روی ژل پیدا می کنند. اختلاف میان الگوهای پروتئینی از نظر درصد پروتئین و درصد روغن دانه معنی دار بود. ضرایب هم بستگی میان نوارهای پروتئینی متغیر در ژنوتیپ ها و صفات مورد بررسی نشان داد که نوارهای پروتئینی با حرکت نسبی 3.5 و 49.5 درصد به ترتیب دارای هم بستگی مثبت و معنی دار با درصد پروتئین و فسفر دانه می باشند. ژنوتیپ های الگوهای پروتئینی دارای نواربا حرکت نسبی 49.5 درصد، بیشترین درصد فسفر دانه را داشتند. رنگ ناف دانه ژنوتیپ های حاوی نوار پروتئینی با حرکت نسبی 52 درصد سیاه بود.

امروزه «سلول درمانی» بر پایه انکپسولاسیون سلول ها، نویدی امیدبخش برای درمان بسیاری از بیماری ها به شمار می رود. فناوری انکپسولاسیون سلولی روشی است که در آن سلول های ترشح کننده عوامل درمانی درون حامل های پلیمری زیست سازگار تثبیت شده و دور از دسترس سیستم ایمنی، به بدن منتقل می شوند. هیدروژل ها دسته ای از مواد پلیمری آب دوست با ساختار شبکه ای هستند که حاوی مقادیر بالایی آب بوده و به دلیل زیست سازگاری مطلوب و تقلید ویژگی های طبیعی ماده زمینه خارج سلولی، دارای شاخص های ایدئال برای کاربرد در این زمینه اند. این دسته از مواد امکان اختلاط یکنواخت سلول ها، عوامل درمانی، فاکتورهای رشد را فراهم می کنند. هیدروژل های حساس به دما قادر به ایجاد حامل های سلولی پایدار در پاسخ به تغییرات دمایی هستند؛ از این رو به طور گسترده در کاربردهای انکپسولاسیون سلولی و مهندسی بافت به کار گرفته شده اند. هدف از این مطالعه، سنتز؛ ارزیابی و انتخاب ترکیبی بهینه از آگاروز و ژلاتین- دو بیوپلیمر ژل ساز حساس به دما- برای به کارگیری در انکپسولاسیون سلول هاست. علاوه بر تعیین نقطه ژلینگی، استحکام و پایداری نمونه ها تحت شرایط فیزیولوژیک از طریق بررسی تخریب پذیری و رهایش ژلاتین مورد ارزیابی قرار گرفت و چسبندگی سلولی و آزمون سمیت سلولی نیز بررسی شد. بر مبنای نتایج، هیدروژل با نسبت مشابه دو جزء (1:1)، دمای تبدیل ژل در حدود دمای بدن را نشان می دهد. نمونه های حاوی 50% یا بیشتر آگاروز پایداری مناسبی را در شرایط فیزیولوژیک فراهم نمودند. ارزیابی مکانیکی موید رفتار ویسکوالاستیک نمونه ها بوده هرچند با افزایش میزان ژلاتین، نمونه ها الاستیک تر رفتار می کنند. در بررسی زیست سازگاری، هیچ گونه سمیت سلولی مشاهده نشد؛ همچنین افزودن ژلاتین به آگاروز، خواص چسبندگی سلولی و زیست سازگاری را بهبود بخشیده است. هیدروژل ترکیبی ژلاتین- آگاروز با نسبت مشابه اجزا قابلیت کاربرد به عنوان حامل سلولی در انکپسولاسیون سلولی را داراست.

ژلاتین ماهی به دلیل ویژگی های منحصر به فرد خود دارای کاربردهای متنوع و ارزش اقتصادی بالایی می باشد که آنرا از ژلاتین دامی متمایز نموده است. به منظور بهینه سازی شرایط و روش استخراج این نوع ژلاتین سیزده تیمار با غلظت های مختلف از اسید کلریدریک و اسید استیک در زمانهای متفاوت بر روی پوست سپر ماهی گزنده (Himantura gerrardi)، از گونه های غالب سپر ماهیان خلیج فارس و دریای عمان، مورد مقایسه قرار گرفته است. نتایج آزمایشات شناسایی کیفی نمونه ها نشان داد که براساس استانداردهای موجود، تمامی فرآورده های حاصل ژلاتین می باشند. حداقل غلظت برای تشکیل ژل نمونه ها بین 2-3 درصد متغیر بوده است. تیمار اسید کلریدریک با غلظت 0.4 درصد در درجه حرارت 70 درجه سانتیگراد و زمان 90 دقیقه در مقایسه با سایر تیمارها دارای عملکرد بهتری بود. راندمان استحصال ژلاتین با تیمار یاد شده 15.6% برآورد گردید که از این حیث بالاتر از سایر تیمارها قرار گرفته و با اغلب آنها اختلاف معنی دار آماری نشان داده است (p<0.05). ژلاتین استحصال شده توسط این تیمار دارای ازت کل 15.7%، رطوبت 6.9%، خاکستر 1.5%،p H=9.5 و دامنه درجه حرارت ذوب بین 25-22 درجه سانتیگراد بود. نتایج بازگو کننده این موضوع است که جهت استحصال ژلاتین از پوست سپر ماهی گزنده اسید کلریدریک در مقایسه با اسید استیک که یک اسید آلی است دارای عملکرد بهتری می باشد.

علم مهندسی بافت در کنار علم پزشکی به احیا و ترمیم بافت ها و اندام های آسیب دیده می پردازد. هدف اصلی استفاده از داربست ها، بازسازی مجدد بافت های بدن است. انتخاب نوع و جنس داربست به دلیل اینکه درنهایت جایگزین بافت آسیب دیده می شود بسیار مهم است. توسعه مواد داربست کامپوزیتی سرامیک زیست فعال با استحکام مکانیکی بهبود یافته، موضوعی بوده است که مورد توجه مهندسی بافت استخوان قرار گرفته است. در مطالعه حاضر، پس از سنتز پودرهای بتا تری کلسیم فسفات و بریدیجیت به ترتیب با روش های واکنش حالت جامد و سل ژل، داربست کامپوزیتی بیوسرامیکی بتا تری کلسیم فسفات/ بریدیجیت (25، 35 و 45 درصد وزنی بریدیجیت) با شبکه منافذ به هم پیوسته و مناسب برای بازسازی استخوان با استفاده از روش فضاساز ساخته شد. این مقاله به بررسی تاثیر افزودن مقادیر بالای بریدیجیت بر خصوصیات مکانیکی و بیولوژیکی داربست بتا تری کلسیم فسفات می پردازد. ترکیب های فازی، ساختار متخلخل، ویژگی های مکانیکی و ویژگی های زیست فعالی این داربست ها به ترتیب با استفاده از پراش پرتوی ایکس، میکروسکوپ الکترونی روبشی، آزمون های مکانیکی و زیست فعالی بررسی شد. ارزیابی ریزساختاری داربست های کامپوزیتی، منافذ به هم پیوسته با محدوده قطر 600-200 میکرومتر و میانگین اندازه منافذ 421/13 میکرومتر؛ با تخلخل حدود 79-75 درصد را نشان می دهد. نتایج نشان داد که استحکام فشاری داربست های β,-TCP/25Bre (7/2 مگاپاسکال) در مقایسه با داربست های (β,-TCP/45Bre) (2/0 مگاپاسکال) به دلیل توزیع یکنواخت تر بریدیجیت و عدم آگلومره شدن این فاز در مرزدانه ها بالاتر است. همچنین طبق نتایج زیست فعالی، غوطه وری در محلول شبیه سازی شده بدن منجر به شکل گیری لایه آپاتیت استخوانی به صورت پیوسته روی سطح داربست ها شده است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

آنتی ژنهای دفعی ترشحی و سماتیک فاسیولاهپاتیکا و فاسیولاژیگانتیکا از فلوکهای تازه جمع آوری شده تهیه شد. جهت تهیه آنتی سرم هر دو نوع آنتی ژن به خرگوشهای آزمایشگاهی تزریق شدند. واکنش آنتی ژنها و آنتی سرمها در آزمایش ژل دیفیوژن مورد مطالعه و مشاهده قرار گرفت. آنتی ژنهای دفعی ترشحی هر دو گونه با آنتی سرم تهیه شده علیه آنتی ژنهای دفعی ترشحی و همچنین سماتیک واکنش مثبت نشان دادند. آنتی ژنهای سماتیک نیز بر علیه آنتی سرم های تهیه شده علیه آنتی ژنهای سماتیک و همچنین دفعی ترشحی واکنش مثبت نشان دادند. نتیجه آنکه در ازمایش ژل دیفیوژن، خاصیت آنتی ژنهای دفعی ترشحی انگل فاسیولا مشابه با آنتی ژنهای سماتیک آن است.